dcsimg
Image of Convergent stonewort
Creatures » » Plants » » Charophyceae » » Stoneworts »

Convergent Stonewort

Chara connivens

Biology

provided by Arkive
This stonewort is usually found in water up to 3 metres deep, and most of its known sites are near the sea. It is usually a summer annual, but may overwinter in deeper water.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Conservation

provided by Arkive
Convergent stonewort is listed as a priority species under the UK Biodiversity Action Plan (UK BAP), is included in English Nature's Species Recovery Programme (SRP), and Plantlife's 'Back from the Brink' project. The pollution threat to this species certainly seems to have resulted in the loss of the stonewort from two of the Devon sites. The story from the Norfolk Broads is better, with improved water quality resulting in the stonewort's re-appearance at several former sites. However, the problems associated with pollution and enrichment of rivers, lakes and other water bodies through agricultural run-off affect many different species of both plants and animals, as well as algae. Long-term improvements to water quality would be of considerable conservation benefit.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Description

provided by Arkive
Stoneworts used to be classified as members of the plant kingdom, but it is now agreed that they belong, along with other green algae, in the kingdom called Protista. Put simply, the protistas are simple multi-celled or single celled organisms, descended from some of the earliest life-forms that appeared on Earth. Some of the Chlorophytes, specifically the stoneworts, are thought by scientists to have been the early ancestors of all plants. Stoneworts do indeed resemble plants, are frequently mistaken for them, and are often found as fossils. The main body of the plant consists of a series of 'giant cells' up to several centimetres in length, which effectively makes up the stem, together with branches resembling leaves radiating out from nodes that are made up of smaller cells. The stonewort anchors itself, not with roots like a plant, but with rhizoids, colourless, hair-like filaments. Like roots, these can absorb nutrients, but the organism can absorb and breathe through its entire surface. They live in fresh or brackish water, which is low in nutrients and many species require water that is high in calcium. Stoneworts are often encrusted with white lime deposits, giving a crusty texture (hence the name 'stonewort'), and they often have an unpleasant smell, similar to stale garlic. Convergent stonewort is a slender species, yellowish-green in colour. The characteristic little branches, or branchlets, positioned regularly up the stem, are often strongly curved backwards, although this is not always the case in British specimens. This stonewort also smells stronger than other related species. The male and female sexual reproductive structures grow at the nodes and, in this species, on separate plants; the male organs are spherical and often orange in colour.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Habitat

provided by Arkive
This is an aquatic species, which grows in lakes, occasionally in ponds and ditches, but always in alkaline water with a clay or sandy bottom. In Britain, many sites are near the coast, and the species can tolerate mildly salty conditions.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Range

provided by Arkive
Convergent stonewort has a patchy distribution across southern Europe from the Mediterranean to Britain, Ireland and Germany. The only UK records are from England, including the Norfolk Broads, East Sussex and Devon, and some old sites in Suffolk and Hampshire. It is now thought to be extinct at one of the East Anglian sites, the Sussex site and one at Slapton Ley in Devon.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Status

provided by Arkive
Classified as Endangered in the UK, and protected under the Wildlife and Countryside Act, 1981 as amended.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Threats

provided by Arkive
The main threats to this species seem to be from pollution and increasing levels of nutrient enrichment, some of this from sewage treatment. This is certainly believed to have affected the populations in the Norfolk Broads. Agricultural run-off is also known to be affecting two of its Devon sites.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Ramienica zagięta ( Polish )

provided by wikipedia POL
Systematyka[1] Domena eukarionty Królestwo rośliny Gromada Charophyta Klasa Charophyceae Rząd ramienicowce (Charales) Rodzina Characeae Rodzaj Chara Sekcja Grovesia Gatunek ramienica zagięta Nazwa systematyczna Chara connivens Salzm. ex A.Braun 1835: 73
Alexander Braun (1835). Übersicht der genauer bekannten Chara-Arten. Flora 18: 49-73 Synonimy

Chara concinna, Ch. duriaei, Ch. galioides var. duriaei, Ch. globularis f. connivens

Ramienica zagięta (Chara connivens) – gatunek ramienicy.

Morfologia

Pokrój

Stosunkowo mały makroglon (zwykle do 15 cm długości). Cienka (0,5 mm średnicy) nibyłodyga. Plecha zielona, w odróżnieniu od większości ramienic słabo inkrustowana węglanem wapnia. Roślina dwupienna[1].

Okorowanie

Trzyrzędowe. Rzędy główne i boczne podobnie wykształcone[1].

Nibyliście

Mocno wygięte ku sobie. 6–10 w okółku. 8–10 członów[1]. Wygięcie szczególnie silne u osobników męskich i często u żeńskich (niepłonnych)[2].

Kolce

Brodawkowate[1].

Przylistki

Brodawkowate[1].

Plemnie

Duże (1 mm średnicy), czerwone[1].

Lęgnie

Do 1,1 mm długości. Oospory ciemnobrązowe do czarnych[1].

Gatunki podobne
Ramienica krucha, zwłaszcza osobniki sterylne ramienicy zagiętej są łatwe do pomylenia, gdyż u nich wygięcie nibyliści jest mniej wyraźne[2].

Biologia

Roślina jednoroczna o słabo poznanej biologii[1].

Ekologia

Gatunek słodkowodny (wody twarde), ale też słonawowodny (3–9 PSU). Zwykle w wodach płytkich, do 2 m głębokości, na podłożu piaszczystym lub gytii wapiennej[1]. Nieliczne zbadane populacje mają różne proporcje osobników męskich i żeńskich, przy czym żeńskie osobniki preferują głębsze stanowiska (ok. 1 m głębokości), a męskie nie wykazują preferencji. Może tworzyć łąki ramienicowe jako zespół Charetum conniventis Velayos et al. 1989. Poza tym wchodzi w skład zbiorowisk elodeidów i szuwarów[2].

Występowanie

Występuje w dużej części Europy, łącznie z Bałtykiem, oraz północnej Afryki i w Iranie[1]. W polskiej części Bałtyku notowana rzadko – do lat 70. XX w. w Zatoce Gdańskiej i Zalewie Wiślanym. Następnie uznano ją za gatunek wymarły lub prawdopodobnie wymarły w Polsce. Stanowisko w Zalewie Wiślanym ponownie odkryto w 2011 r., a rok później odkryto nienotowane wcześniej stanowisko w Zalewie Szczecińskim[2]. Jednocześnie jest uważana za gatunek obcy we florze Polski[3].

Zagrożenia i ochrona

Na czerwonej liście roślin i grzybów Polski określona jako gatunek wymarły (EX)[4], na Wyspach Brytyjskich ma status gatunku narażonego na wyginięcie (VU)[1]. Podlega w Polsce ochronie gatunkowej od 2004 r.[5][6]

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l Wendy Guiry: Chara connivens P.Salzmann ex A.Braun (ang.). AlgaeBase. [dostęp 2014-10-18].
  2. a b c d Paulina Brzeska, Adam Woźniczka, Mariusz Pełechaty, Irmgard Blindow. New records of Chara connivens P. Salzmann ex A. Braun 1835 – an extremely rare and protected species in Polish brackish waters. „Acta Societatis Botanicorum Poloniae”. 84 (1), s. 143-146, 2015. Polskie Towarzystwo Botaniczne. DOI: 10.5586/asbp.2015.010. ISSN 0001-6977 (ang.).
  3. MaciejM. Gąbka MaciejM., Chara connivens Saltzm. Ex. A. Braun 1835 [w:] Gatunki Obce w Polsce [online], Instytut Ochrony Przyrody PAN (pol.).???
  4. Jadwiga Siemińska, Małgorzata Bąk, Jan Dziedzic, Maciej Gąbka, Patrycja Gregorowicz, Teresa Mrozińska, Mariusz Pełechaty, Paweł M. Owsianny, Marcin Pliński, Andrzej Witkowski: Red list of the algae in Poland / Czerwona lista glonów w Polsce. W: Red List of Plants and Fungi in Poland / Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. Władysława Szafera PAN, 2006, s. 35-52. ISBN 83-89648-38-5.
  5. Dz.U. z 2004 r. nr 168, poz. 1764 – Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących roślin objętych ochroną
  6. Dz.U. z 2014 r. nr 0, poz. 1409 – Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Ramienica zagięta: Brief Summary ( Polish )

provided by wikipedia POL

Ramienica zagięta (Chara connivens) – gatunek ramienicy.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL