Associations
(
Inglês
)
fornecido por BioImages, the virtual fieldguide, UK
Foodplant / sap sucker
Brachycaudus helichrysi sucks sap of Matricaria discoidea
In Great Britain and/or Ireland:
Foodplant / parasite
sporangium of Paraperonospora leptosperma parasitises live Matricaria discoidea
Foodplant / parasite
Podosphaera fusca parasitises live Matricaria discoidea
Comments
(
Inglês
)
fornecido por eFloras
Matricaria discoidea has been used as a medicinal and aromatic plant by Native American tribes (D. E. Moerman 1998). It also is considered a weed, and it is resistant to a photosystem II inhibitor herbicide in the United Kingdom (www.weedscience.org). It is a northwestern North American native that has spread to eastern and northern North America and elsewhere (E. McClintock 1993b; E. G. Voss 1972–1996, vol. 3; A. Cronquist 1994). NatureServe (www.natureserve.org) and Natural Resources Conservation Service (plants.usda.gov) erroneously present
M. discoidea as introduced on the continent. Its natural habitat is ill-defined because the species has become ruderal even in its native range. For discussion of the nomenclature of this taxon, see S. Rauschert (1974); K. N. Gandhi and R. D. Thomas (1991); Cronquist; and Voss.
Matricaria matricarioides (Lessing) Porter cannot be applied to the American taxon; M. matricarioides was originally published as Artemisia matricarioides Lessing, a new name for Tanacetum pauciflorum Richardson (see S. Rauschert 1974), itself a synonym of T. huronense Nuttall. W. Greuter (pers. comm.), who accepts M. discodea, considers Rauschert’s treating Artemisia matricarioides as homotypic with T. pauciflorum as equivalent to a lectotype designation.
- licença
- cc-by-nc-sa-3.0
- direitos autorais
- Missouri Botanical Garden, 4344 Shaw Boulevard, St. Louis, MO, 63110 USA
Description
(
Inglês
)
fornecido por eFloras
Annuals, (1–)4–40(–50) cm; aromatic (pineapple odor when bruised). Stems 1–10+, usually erect or ascending, sometimes decumbent, branched from bases. Leaf blades (5–)10–65(–85) × 2–20 mm. Heads discoid, (1–)4–50(–300), usually borne singly, sometimes in open, corymbiform arrays. Peduncles 2–25(–30) mm (sometimes villous near heads). Involucres 2.5–3.8 mm. Phyllaries 29–47+ in 3 series, margins mostly entire. Receptacles 2.5–7.5 mm, ± acute or obtuse. Ray florets 0. Discs hemispheric to broadly ovoid, 4–7(–11) × 4–7.5(–10) mm. Disc florets 125–535+; corollas greenish yellow, 1.1–1.3 mm (± glandular), lobes 4(–5). Cypselae pale brown to tan, ± cylindric-obconic (asymmetric, abaxially ± gibbous distally), 1.15–1.5 mm, ribs white (lateral 2 each with reddish brown mucilage gland along ± entire length, glands sometimes distally expanded, abaxial 1–2 weak, sometimes each with elongate mucilaginous gland), faces not glandular; pappi coroniform, entire. 2n = 18. [as M. matricarioides]
- licença
- cc-by-nc-sa-3.0
- direitos autorais
- Missouri Botanical Garden, 4344 Shaw Boulevard, St. Louis, MO, 63110 USA
Synonym
(
Inglês
)
fornecido por eFloras
Chamomilla suaveolens (Pursh) Rydberg; C. discoidea (de Candolle) J. Gay ex A. Braun; Santolina suaveolens Pursh 1813, not Matricaria suaveolens Linnaeus 1755
- licença
- cc-by-nc-sa-3.0
- direitos autorais
- Missouri Botanical Garden, 4344 Shaw Boulevard, St. Louis, MO, 63110 USA
Comprehensive Description
(
Inglês
)
fornecido por North American Flora
Chamomilla suaveolens (Pursh) Rydberg
Santolina suaveolens Pursh, Fl. Am. Sept. 520. 1814.
Artemisia matricarioides Less. Linnaea 6: 210. 1831.
Colula matricarioides Bong. Mem. Acad. St.-Petersb. VI. 2: 147. 1832.
Tanacelum suaveolens Hook. Fl. Bor. Am. 1: 327. 1833.
Matricaria discoidea DC. Prodr. 6: 50. 1837.
Tanacetum pauciflorum DC. Prodr. 6: 131. 1837. Not T. paiiciflorum Richards. 1823.
Matricaria tanacetoides Fisch. & Mey. Ind. Sem. Hort. Petrop. 7: 52. 1840.
Lepidanlhus suaveolens Nutt. Trans.' Am. Phil. Soc. II. 7: 397. 1841.
Ceuocline pauciflora C. Koch, Bot. Zeit. 1: 41. in part. 1843.
Lepidotheca suaveolens Nutt.; T. & G. Fl. N. Am. 2: 413, as synonym. 1843.
Tanaceiuyn matricarioides Less.; Ledeb. Fl. Ross. 2: 544. as synonym. 1846.
Akylopsis suaveolens Lehm. Ind. Sem. Hort. Hamb. 1850: 3. 1850.
Chamomilla discoidea J. Gay; A. Br. Bot. Zeit. 10: 650. 1S52.
Matricaria matricarioides Porter, Mem. Torrey Club S: 341. 1894.
Matricaria suaveolens Buch. Fl. Brem. ed. 4. 142. 1894. Not M. suaveolens L. 1755.
A leafy annual; stem !-3 dm. high, striate, branched, glabrous; leaves 2-4 cm. long, glabrous, bior tri-pinnatifid into short linear-filiform divisions; heads numerous, discoid; involucre saucer-shaped, 3 mm. high, 5-8 mm. broad; bracts in 2-3 series, subequal, elliptic, rounded at the apex, with white, scarious margins; receptacle conic, hollow; ray-flowers wanting; disk-corollas greenish-yellow, 1.5 mm. long; tube slightly longer than the campanulate throat; lobes 4, ovate; achenes greenish-brown, oblique, with 4 ribs on the inner side, smooth on the back and between the ribs; crown of the pappus minute or obsolete.
Type locality; Banks of the Kooskoosky [Clearwater River, Idaho).
Distribution: Native from Alaska to Montana, Arizona, and Lower California; naturalized eastward to Newfoundland, New Jersev, and Missouri; also in eastern Siberia; adventive in Europe.
- citação bibliográfica
- Per Axel Rydberg. 1916. (CARDUALES); CARDUACEAE; TAGETEAE, ANTHEMIDEAE. North American flora. vol 34(3). New York Botanical Garden, New York, NY
Matricaria discoidea
(
Asturiano
)
fornecido por wikipedia AST
Matricaria discoidea ye una planta de la familia de les compuestes.
Descripción
Añal, descomanadamente arumosa de 5-45 cm, abondo carnosa, ramosa penriba, con cañes ríxides. Estremar polos sos capítulos globulares mariellu verdoses de 5-9 mm de diámetru, que s'engranden a midida que maurecen. Flores liguladas ausentes, flores tubulosoas cuatrilobuladas; bráctees involucrales con marxe incoloru. Fueyes 2-3 vegaes estremaes en numberosos segmentos lliniales, glabres. Floria dende finales de primavera y pel branu.
Distribución y hábitat
Probablemente orixinaria del nordés d'Asia. Introducida en gran parte d'Europa, sacante Albania, Grecia, y Turquía.[1]Al pie de carreteres, en terrenes cultivaos, corroladaes, llugares transitaos.
Propiedaes
Usáu como sudoríparu, desinfestante, vermífugo y carminativo.
Puede usase como coadyuvante en tratamientos contra la gripe, eficaz pa trestornos dixestivos y eliminación de parásitos intestinales. N'usu tópicu sirve pa enjugues de boca y llaváu d'erupciones cutanees y eczemas.
Úsense les flores (cabezueles con pedúnculu curtiu).
- Principios activos
Aceite esencial (menos cantidá que la manzanilla auténtica), con taníns, glucósidos y un zusmiu amargoso.[2]
Taxonomía
Matricaria discoidea describióse por Augustin Pyrame de Candolle y espublizóse en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 6: 50. 1837[1838].[3]
- Etimoloxía
Matricaria: nome xenéricu que remanez del llatín matrix = "banduyu", en referencia a que la planta foi utilizada como una cura pa los trestornos femeninos.[4]
discoidea: epítetu llatín que significa "como un discu".[5]
- Sinonimia
-
Matricaria matricarioides (Less.) Porter
-
Akylopsis suaveolens (Pursh) Lehm.
-
Anthemis inconspicua Fisch. ex Herder
-
Artemisia matricarioides Less.
-
Cenocline pauciflora K.Koch
-
Chamomilla discoidea (DC.) j.gai. ex A.Braun
-
Chamomilla suaveolens (Pursh) Rydb.
-
Chrysanthemum discodes (DC.)
-
Chrysanthemum suaveolens (Pursh) Asch.
-
Cotula matricarioides (Less.) Bong.
-
Lepidanthus suaveolens (Pursh) Nutt.
-
Lepidotheca suaveolens (Pursh) Nutt.
-
Matricaria discoidea DC.
-
Matricaria graveolens (Pursh) Asch.
-
Matricaria graveolens var. discoidea Gai *Matricaria
suaveolens (Pursh) Buchenau
-
Santolina suaveolens Pursh
-
Tanacetum suaveolens (Pursh) Hook.[6]
- Castellanu: amagarza, camomila, gamarza, lirada, magarza, manzanilla montés, manzanillón, marcierza, matricaria.[7]
Ver tamién
Referencies
Bibliografía
- Davidse, G., M. Sousa-Peña, S. Knapp & F. Chiang Cabrera. (editores xenerales) 2012. Asteraceae. Fl. Mesoamer. 5(2): ined.
- Flora of North America Editorial Committee, y. 2006. Magnoliophyta: Asteridae, part 6: Asteraceae, part 1. 19: i–xxiv. In Fl. N. Amer.. Oxford University Press, New York.
- Voss, Y. G. 1996. Michigan Flora, Part III: Dicots (Pyrolaceae-Compositae). Cranbrook Inst. of Science, Ann Arbor.
Enllaces esternos
Esta páxina forma parte del wikiproyeutu Botánica, un esfuerciu collaborativu col fin d'ameyorar y organizar tolos conteníos rellacionaos con esti tema. Visita la páxina d'alderique del proyeutu pa collaborar y facer entrugues o suxerencies.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia authors and editors
Matricaria discoidea: Brief Summary
(
Asturiano
)
fornecido por wikipedia AST
Matricaria discoidea Matricaria discoidea ye una planta de la familia de les compuestes.
Detalle de la flor
Ilustración
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia authors and editors
Ləçəksiz çobanyastığı
(
Azerbaijano
)
fornecido por wikipedia AZ
Ləçəksiz çobanyastığı (lat. Matricaria matricarioides)[1] - mollabaşı cinsinə aid bitki növü.[2]
Sinonimləri
- Artemisia matricarioides auct.
- Chamomilla suaveolens (Pursh) Rydb.
- Lepidanthus suaveolens (Pursh) Nutt.
- Lepidotheca suaveolens (Pursh) Nutt.
- Matricaria discoidea
- Matricaria suaveolens (Pursh) Buchenau
- Santolina suaveolens Pursh
- Tanacetum suaveolens (Pursh) Hook.
Mənbə
-
↑ Nurəddin Əliyev. Azərbaycanın dərman bitkiləri və fitoterapiya. Bakı, Elm, 1998.
-
↑ Elşad Qurbanov. Ali bitkilərin sistematikası, Bakı, 2009.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Vikipediya müəllifləri və redaktorları
Ləçəksiz çobanyastığı: Brief Summary
(
Azerbaijano
)
fornecido por wikipedia AZ
Ləçəksiz çobanyastığı (lat. Matricaria matricarioides) - mollabaşı cinsinə aid bitki növü.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Vikipediya müəllifləri və redaktorları
Chwynnyn pinafal
(
Galês
)
fornecido por wikipedia CY
Planhigyn blodeuol o deulu llygad y dydd a blodyn haul ydy Chwynnyn pinafal sy'n enw gwrywaidd. Mae'n perthyn i'r teulu Asteraceae. Yr enw gwyddonol (Lladin) yw Matricaria discoidea a'r enw Saesneg yw Pineapple weed.[1] Ceir enwau Cymraeg eraill ar y planhigyn hwn gan gynnwys Chwyn Afal Pinwydd.
Daw'r gair "Asteraceae", sef yr enw ar y teulu hwn, o'r gair 'Aster', y genws mwyaf lluosog o'r teulu - ac sy'n tarddu o'r gair Groeg ἀστήρ, sef 'seren'.
Gweler hefyd
Cyfeiriadau
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Awduron a golygyddion Wikipedia
Chwynnyn pinafal: Brief Summary
(
Galês
)
fornecido por wikipedia CY
Planhigyn blodeuol o deulu llygad y dydd a blodyn haul ydy Chwynnyn pinafal sy'n enw gwrywaidd. Mae'n perthyn i'r teulu Asteraceae. Yr enw gwyddonol (Lladin) yw Matricaria discoidea a'r enw Saesneg yw Pineapple weed. Ceir enwau Cymraeg eraill ar y planhigyn hwn gan gynnwys Chwyn Afal Pinwydd.
Daw'r gair "Asteraceae", sef yr enw ar y teulu hwn, o'r gair 'Aster', y genws mwyaf lluosog o'r teulu - ac sy'n tarddu o'r gair Groeg ἀστήρ, sef 'seren'.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Awduron a golygyddion Wikipedia
Heřmánek terčovitý
(
Checo
)
fornecido por wikipedia CZ
Rozpůlený úbor heřmánku terčovitého
Heřmánek terčovitý (Matricaria discoidea) je léčivá bylina z čeledi hvězdnicovitých. Pochází z východní Asie, v Čechách hojně roste jako zdomácnělý.
Popis
Heřmánek terčovitý je jednoletá nebo ozimá bylina s přímou lodyhou, dorůstající výšky 5 až 40 cm. Lodyha je hustě olistěná a často již od báze větvená. Listy jsou 2-3x peřenosečné, tvořené čárkovitými úzkými úkrojky. Úbory jsou krátce stopkaté, na rozdíl od heřmánku pravého jsou tvořeny pouze zelenožlutými trubkovitými květy a chybějí v nich bílé jazykovité květy. Nažky jsou 1,2 až 1,5 mm dlouhé.[1]
Rozšíření
Heřmánek terčovitý se řadí mezi neofyty, tedy mezi rostliny zdomácnělé v celkem nedávné době. Pochází pravděpodobně z východní Asie, v současnosti je rozšířen v téměř celém mírném pásu severní polokoule. V Čechách byl poprvé zaznamenán v roce 1853, dnes je již zcela zdomácnělý. Vyskytuje se od nížin do hor a je zavlékán i do vyšších poloh. Nejčastěji roste na sešlapávaných plochách, podél cest, na rumištích a jako plevel na polích i zahradách, zejména na ulehlých a málo humózních půdách.[1]
Ekologické interakce
Nažky heřmánku terčovitého jsou lepkavé a šíří se mj. na srsti zvířat.[1]
Reference
-
↑ a b c SLAVÍK, Bohumil (editor); ŠTĚPÁNKOVÁ, Jitka (editor). Květena České republiky 7. Praha: Academia, 2004. ISBN 80-200-1161-7.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia autoři a editory
Heřmánek terčovitý: Brief Summary
(
Checo
)
fornecido por wikipedia CZ
Rozpůlený úbor heřmánku terčovitého
Heřmánek terčovitý (Matricaria discoidea) je léčivá bylina z čeledi hvězdnicovitých. Pochází z východní Asie, v Čechách hojně roste jako zdomácnělý.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia autoři a editory
Skivekamille
(
Dinamarquês
)
fornecido por wikipedia DA
Skivekamille (Matricaria discoidea), ofte skrevet skive-kamille, er en enårig plante i kurvblomst-familien. Blomsterkurven består kun af gulgrønne skivekroner. Planten har en aromatisk lugt.
Beskrivelse
Skivekamille er en 10-25 centimeter høj, glat urt, der er grenet opefter og bærer 2-3 gange fjersnitdelte blade med trådsmalle afsnit. De blot 5 millimeter brede kurve har udelukkende rørformede, gulgrønne skivekroner, der er 4-tallige. Kurvbunden er mere eller mindre kegleformet og hul.
Udbredelse
Arten er hjemmehørende i Østasien og den vestlige del af Nordamerika. Herfra bredte den sig fra midten af 1800-tallet østpå i Nordamerika og derfra via botaniske haver til Europa, hvorfra den hurtigt spredte sig yderligere. Den findes nu over store dele af Jorden.
I Danmark er skivekamille meget almindelig nær bebyggelse. Blomstringen sker i juli til oktober.[1]
Kilder og eksterne henvisninger
-
^ Signe Frederiksen et al., Dansk flora, 2. udgave, Gyldendal 2012. ISBN 8702112191.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia-forfattere og redaktører
Skivekamille: Brief Summary
(
Dinamarquês
)
fornecido por wikipedia DA
Skivekamille (Matricaria discoidea), ofte skrevet skive-kamille, er en enårig plante i kurvblomst-familien. Blomsterkurven består kun af gulgrønne skivekroner. Planten har en aromatisk lugt.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia-forfattere og redaktører
Strahlenlose Kamille
(
Alemão
)
fornecido por wikipedia DE
Strahlenlose Kamille (
Matricaria discoidea)
Strahlenlose Kamille (
Matricaria discoidea)
Die Strahlenlose Kamille (Matricaria discoidea), auch Strahllose Kamille genannt, ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Kamillen (Matricaria); sie gehört zur Unterfamilie der Asteroideae innerhalb der Familie der Korbblütler (Asteraceae).
Ihren Namen verdankt sie dem Fehlen der weißen Zungenblüten.
Beschreibung
Die Strahlenlose Kamille ist eine einjährige krautige Pflanze, die Wuchshöhen von etwa 5 bis 40 Zentimetern erreicht. Die Stängel sind aufrecht oder aufsteigend, etwas fleischig, nach oben verzweigt, manchmal auch vom Grund an. Die Zweige sind gerade, im unteren Teil kahl und manchmal unterhalb des Köpfchens etwas behaart. Die Blätter sind 2–6 Zentimeter lang und 1–2 Zentimeter breit, kahl und tragen zahlreiche Zipfel, die zugespitzt oder kurz begrannt sind.
Die Köpfchen haben einen Durchmesser von 5 bis 12 Millimeter. Die Hüllblätter haben eine farnlosen Rand. Im Gegensatz zur Echten Kamille besitzt die strahlenlose Kamille keine weißen Zungenblüten. Ihre zwittrigen[1] Röhrenblüten sind gelblich-grün und stark duftend. Die Blütenkrone ist 1,1–1,4 Millimeter lang. Die Achänen sind blassbraun und tragen 3–4 Rippen auf der Bauchseite.
Die Blütezeit ist von Juni bis September (selten auch bis Oktober).
Die Chromosomenzahl der Art ist 2n = 18.[2]
Ökologie
Die Blüten werden durch Insekten (besonders Dipteren) bestäubt oder bestäuben sich selbst. Es handelt sich um eine typische Trittpflanze: Die Früchte verschleimen bei Nässe, bleiben dann an Schuhen, Reifen usw. kleben und können so über weite Strecken verschleppt werden.
Die Pflanze riecht ähnlich wie die Echte Kamille (Matricaria chamomilla), ihr ätherisches Öl ist jedoch anders zusammengesetzt, so dass sie nicht als Ersatz für diese verwendet werden kann. Eine im östlichen Nordamerika eingeschleppte Form besitzt Apfelgeruch.[1]
Vorkommen
Die Strahlenlose Kamille ist ursprünglich in Nordostasien und im pazifischen Nordamerika verbreitet.[3] Sie tritt in gemäßigten Zonen weltweit als Neophyt auf.[4] In Mitteleuropa wurde sie 1852 erstmals als Gartenflüchter aus dem Botanischen Garten Berlin beobachtet und ist mittlerweile völlig eingebürgert.[1]
Sie kommt in Trittrasen, vor allem in Siedlungsnähe vor; sie wächst dort oft in größeren Gruppen. Sie bevorzugt offenen, nährstoffreichen, dichten Lehm- und Tonboden.[2]
In den Lechquellengebirge steigt sie in Vorarlberg am Hotel Körbersee bis zu 1670 m Meereshöhe auf.[5]
Nach Ellenberg ist sie eine Lichtpflanze, ein Mäßigwärmezeiger, ein Frischezeiger, ein Schwachsäure- bis Schwachbasezeiger, ein ausgesprochener Stickstoffzeiger und eine Verbandscharakterart der Vogelknöterich-Trittrasen-Gesellschaften (Polygonion avicularis).[6]
Systematik
Synonyme für die Strahlenlose Kamille sind Artemisia matricarioides auct. non Less., Matricaria matricarioides auct. non (Less.) Porter, Santolina suaveolens Pursh, Chamomilla suaveolens (Pursh) Rydb., Matricaria suaveolens (Pursh) Buchenau, Tanacetum suaveolens (Pursh) Hook.
Geschichte
Die Geschichte der Ausbreitung der Strahlenlosen Kamille in Deutschland beginnt mit der Entdeckung durch Alexander Braun im Jahr 1852. Er fand die Art in Berlin-Schöneberg auf der "Dorfstraße" in Gesellschaft von Xanthium strumarium, Lepidium squamatum, Sisymbrium irio und Impatiens parviflora. Später entdeckte sie Robert Caspary 1859 in Königsberg zwischen der Unionsgießerei und dem Ausfalltor. Die Ausbreitung selber erfolgte hauptsächlich durch den Eisenbahn- und Schiffsverkehr und im Detail durch die verschleimenden Achänen an Wagenrädern, Füßen und Hufen. Schon nach etwa 50 Jahren war die Art in Deutschland weit verbreitet, aber die Dichte der Verbreitung nahm weiterhin zu.[7]
Quellen
Literatur
-
Otto Schmeil, Jost Fitschen (Begr.), Werner Rauh, Karlheinz Senghas: Flora von Deutschland und angrenzender Länder. 88. Auflage. Quelle & Meyer, Heidelberg 1988, ISBN 3-494-01166-4, S. 447.
- Margot Spohn, Marianne Golte-Bechtle: Was blüht denn da? Die Enzyklopädie: über 1000 Blütenpflanzen Mitteleuropas. Kosmos, Stuttgart 2005, ISBN 3-440-10326-9.
- Q. O. N. Kay: Chamomilla S.F.Gray. In: Thomas Gaskell Tutin u. a.: Flora Europaea. Band 4, Cambridge University Press, 1976, ISBN 0-521-08717-1, S. 167. (Beschreibung)
-
Gustav Hegi: Illustrierte Flora von Mitteleuropa. Band VI, Teil 4, 2. Auflage. Verlag Paul Parey, Berlin/ Hamburg 1987, ISBN 3-489-86020-9, S. 584–587. (Geschichte)
Einzelnachweise
-
↑ a b c Ruprecht Düll, Herfried Kutzelnigg: Taschenlexikon der Pflanzen Deutschlands. Ein botanisch-ökologischer Exkursionsbegleiter zu den wichtigsten Arten. 6., völlig neu bearbeitete Auflage. Quelle & Meyer, Wiebelsheim 2005, ISBN 3-494-01397-7, S. 302.
-
↑ a b Erich Oberdorfer: Pflanzensoziologische Exkursionsflora für Deutschland und angrenzende Gebiete. Unter Mitarbeit von Angelika Schwabe und Theo Müller. 8., stark überarbeitete und ergänzte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2001, ISBN 3-8001-3131-5, S. 936–937.
-
↑ Luc Brouillet: Matricaria. In: Flora of North America Editorial Committee (Hrsg.): Flora of North America North of Mexico. Volume 19: Magnoliophyta: Asteridae, part 6: Asteraceae, part 1 (Mutisieae–Anthemideae). Oxford University Press, New York / Oxford u. a. 2006, ISBN 0-19-530563-9, S. 541 (englisch). , (online)
-
↑ Matricaria discoidea im Germplasm Resources Information Network (GRIN), USDA, ARS, National Genetic Resources Program. National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland.
-
↑ Erhard Dörr, Wolfgang Lippert: Flora des Allgäus und seiner Umgebung. Band 2, IHW-Verlag, Eching bei München 2004, ISBN 3-930167-61-1, S. 605.
-
↑ Heinz Ellenberg: Vegetation Mitteleuropas mit den Alpen in ökologischer, dynamischer und historischer Sicht (= UTB für Wissenschaft. Große Reihe. Band 8104). 5., stark veränderte und verbesserte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 1996, ISBN 3-8252-8104-3.
-
↑ Gerhard Wagenitz (Hrsg.): Familie Compositae. In Gustav Hegi: Illustrierte Flora von Mitteleuropa. 2. Auflage. Band VI, Teil 3, Verlag Paul Parey, Berlin/ Hamburg 1979, ISBN 3-489-84020-8, S. 584–587.
Weblinks
– Album mit Bildern, Videos und Audiodateien
Dieser Artikel behandelt ein Gesundheitsthema. Er dient
nicht der Selbstdiagnose und ersetzt
nicht eine Diagnose durch einen Arzt. Bitte hierzu den
Hinweis zu Gesundheitsthemen beachten!
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Autoren und Herausgeber von Wikipedia
Strahlenlose Kamille: Brief Summary
(
Alemão
)
fornecido por wikipedia DE
Strahlenlose Kamille (Matricaria discoidea)
Strahlenlose Kamille (Matricaria discoidea)
Die Strahlenlose Kamille (Matricaria discoidea), auch Strahllose Kamille genannt, ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Kamillen (Matricaria); sie gehört zur Unterfamilie der Asteroideae innerhalb der Familie der Korbblütler (Asteraceae).
Ihren Namen verdankt sie dem Fehlen der weißen Zungenblüten.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Autoren und Herausgeber von Wikipedia
Bal'buškhein
(
Vepsiano
)
fornecido por wikipedia emerging languages
Bal'buškhein (latin.: Matricaria discoidea, üks' sinonimoišpäi Matricaria matricarioides) om üks'vozne heinäsine kazmuz Puzuänikoižed-sugukundaspäi.
Leviganduz
Eziauguine areal om Venäman Edahaine Päivnouzm, Hokkaido-sar' i Pohjoižamerikan päivlaskmaine pala. Leviganzi kaikidme kontinentidme venos vönes. Kazvab kuti rujohein teveril, raudteiden pautkil, pustolänil, tactüd pöudoil.
Ümbrikirjutand
Bal'buškheinän kuva Jan Kops-tedomehen
Flora Batava-kirjaspäi, 1898
Kazmuz sase 5..40 santimetrhasai kortte, hajukaz. Bal'buškheinän seikh om üks'jäine, sarakoičese üläpalas. Höunhenvuiččed lehtesed čereduišoiš. Änikused kazdas seikhiden agjoil, ned oma puzuižed lühüdoil jaugoil, konižed formal i pakuižvihandad mujul.
Änikoičeb semendkus-sügüz'kus. Plod om täuz' semnid, ned oma 1,5 millimethasai pitte, kül'gekahad.
Kävutand
Ottas kävutamižhe änikusid heinčajuikš i zelläks, spravitamha kohtun kibuid, säruläžundad, sündutesidenjäl'ghišt anemijad. Tedoline medicin kel'dab otta bal'buškheinäd südäimehe, kävutadas vaiše kut irdpol'ne abutuz.
Homaičendad
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia authors and editors
Bal'buškhein: Brief Summary
(
Vepsiano
)
fornecido por wikipedia emerging languages
Bal'buškhein (latin.: Matricaria discoidea, üks' sinonimoišpäi Matricaria matricarioides) om üks'vozne heinäsine kazmuz Puzuänikoižed-sugukundaspäi.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia authors and editors
Pôchnica
(
Cassúbio
)
fornecido por wikipedia emerging languages
Pôchnica[1](Chamomilla suaveolens abò Matricaria discoidea DC.) – to je roscëna z rodzëznë astrowatëch. Òna rosce na Kaszëbach.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia authors and editors
Болан күҙе
(
Basquir
)
fornecido por wikipedia emerging languages
Болан күҙе, еҫле ромашка (рус. Рома́шка паху́чая, Ромашка безъязычковая, лат. Matricária discoidea) — астра сәскәлеләр ғаиләһенән бер йыллыҡ үлән үҫемлек, бейеклеге 15-30 см тирәһендә. Июнь-август айҙарында йәшкелт һары сәскә ата.
Таралыуы
Болан күҙе ныҡ таралған әрһеҙ үлән, урмандарҙа юл буйҙарында, ишек алдында, ташландыҡ ерҙә һ.б. урында үҫә. Үҫемлектең тыуған яғы — Төньяҡ Америка. XIX быуатта Рәсәйгә килтерелгән һәм тиҙ арала таралып киткән.
Болон күҙе: сәскәлеге эре план менән
Әҙәбиәт
- Губанов И. А., Киселёва К. В., Новиков В. С., Тихомиров В. Н. 1392. Lepidotheca suaveolens (Pursh) Nutt. [Matricaria suaveolens (Pursh) Buch., M. matricarioides (Less.) Porter, M. discoidea DC.; Chamomilla suaveolens (Pursh) Rydb.] — Лепидотека пахучая, или Ромашка пахучая // Иллюстрированный определитель растений Средней России. В 3-х томах — М.: Т-во науч. изд. КМК, Ин-т технолог. иссл, 2004. — Т. 3. Покрытосеменные (двудольные: раздельнолепестные). — С. 456. — ISBN 5-87317-163-7.
- Ғүмәров В. З. Тыуған яҡтың шифалы үҫәмлектәре. —Өфө: Башҡортостан китап нәшриәте, 1996. −160 б. ISBN 5-295-01499-1
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia authors and editors
Болан күҙе: Brief Summary
(
Basquir
)
fornecido por wikipedia emerging languages
Болан күҙе, еҫле ромашка (рус. Рома́шка паху́чая, Ромашка безъязычковая, лат. Matricária discoidea) — астра сәскәлеләр ғаиләһенән бер йыллыҡ үлән үҫемлек, бейеклеге 15-30 см тирәһендә. Июнь-август айҙарында йәшкелт һары сәскә ата.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia authors and editors
Chamomilla suaveolens
(
Fidjiano
)
fornecido por wikipedia emerging_languages
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia authors and editors
Ónonevonêške-móxêšéne
fornecido por wikipedia emerging_languages
Ónonevonêške-móxêšéne (Matricaria discoidea)
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia authors and editors
Matricaria discoidea
(
Inglês
)
fornecido por wikipedia EN
Matricaria discoidea, commonly known as pineappleweed,[3] wild chamomile, disc mayweed, and rayless mayweed, is an annual plant native to northeast Asia where it grows as a common herb of fields, gardens, and roadsides.[4] It is in the family Asteraceae. The flowers exude a chamomile/pineapple aroma when crushed. They are edible and have been used in salads (although they may become bitter by the time the plant blooms) and to make herbal tea.
Description
The flower head is cone-shaped, composed of densely packed yellowish-green corollas, and lacking ray-florets. The leaves are pinnately dissected and sweet-scented when crushed. The plant grows 2 to 16 in (5.1 to 40.6 cm) high. Flowerheads are produced from March to September.
Distribution and habitat
The plant grows well in disturbed areas, especially those with poor, compacted soil. It can be seen blooming on footpaths, roadsides, and similar places in spring and early summer. In North America, it can be found from central Alaska down to California and all the way to Nova Scotia and Newfoundland. It has also become common and naturalized in Britain.[5]
- Native
-
- Palearctic
-
Russian Far East: Amur Oblast, Kamchatka Peninsula, Khabarovsk Krai, Kuril Islands, Magadan Oblast, Primorsky Krai, Sakhalin
-
Eastern Asia: Hokkaido
Uses
The greens can be washed and eaten, and both the flowers and the whole plant can be steeped to make tea,[6] described as excellent by one field guide.[7]
Gallery
The pinnately dissected leaves are sweet-scented when crushed
References
-
^ USDA, NRCS (n.d.). "Matricaria discoidea". The PLANTS Database (plants.usda.gov). Greensboro, North Carolina: National Plant Data Team. Retrieved 2008-06-14.
-
^ Germplasm Resources Information Network (GRIN) (2005-09-07). "Taxon: Matricaria discoidea DC". Taxonomy for Plants. USDA, ARS, National Genetic Resources Program, National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland. Archived from the original on 2008-04-22. Retrieved 2008-06-14.
-
^ BSBI List 2007 (xls). Botanical Society of Britain and Ireland. Archived from the original (xls) on 2015-06-26. Retrieved 2014-10-17.
-
^ "Pineapple Mayweed". NatureGate.
-
^ The Wildlife Trusts, "Pineappleweed" http://www.wildlifetrusts.org/species/pineappleweed
-
^ Nyerges, Christopher (2017). Foraging Washington: Finding, Identifying, and Preparing Edible Wild Foods. Guilford, CT: Falcon Guides. ISBN 978-1-4930-2534-3. OCLC 965922681.
-
^ Benoliel, Doug (2011). Northwest Foraging: The Classic Guide to Edible Plants of the Pacific Northwest (Rev. and updated ed.). Seattle, WA: Skipstone. p. 123. ISBN 978-1-59485-366-1. OCLC 668195076.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia authors and editors
Matricaria discoidea: Brief Summary
(
Inglês
)
fornecido por wikipedia EN
Matricaria discoidea, commonly known as pineappleweed, wild chamomile, disc mayweed, and rayless mayweed, is an annual plant native to northeast Asia where it grows as a common herb of fields, gardens, and roadsides. It is in the family Asteraceae. The flowers exude a chamomile/pineapple aroma when crushed. They are edible and have been used in salads (although they may become bitter by the time the plant blooms) and to make herbal tea.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia authors and editors
Matricaria discoidea
(
Espanhol; Castelhano
)
fornecido por wikipedia ES
Matricaria discoidea es una planta de la familia de las compuestas.
Descripción
Anual, enormemente aromática de 5-45 cm, bastante carnosa, ramosa por arriba, con ramas rígidas. Se distingue por sus capítulos globulares amarillo verdosas de 5-9 mm de diámetro, que se agrandan a medida que maduran. Flores liguladas ausentes, flores tubulosoas cuatrilobuladas; brácteas involucrales con margen incoloro. Hojas 2-3 veces divididas en numerosos segmentos lineales, glabras. Florece desde finales de primavera y en verano.
Distribución y hábitat
Probablemente originaria del noreste de Asia. Introducida en gran parte de Europa, excepto Albania, Grecia, y Turquía.[1]Junto a carreteras, en terrenos cultivados, corrales, lugares transitados.
Propiedades
Usado como sudorífico, desinfectante, vermífugo y carminativo.
Puede usarse como coadyuvante en tratamientos contra la gripe, eficaz para trastornos digestivos y eliminación de parásitos intestinales. En uso tópico sirve para enjuagues de boca y lavado de erupciones cutáneas y eczemas.
Se usan las flores (cabezuelas con pedúnculo corto).
- Principios activos
Aceite esencial (menos cantidad que la manzanilla auténtica), con taninos, glucósidos y un jugo amargo.[2]
Taxonomía
Matricaria discoidea fue descrita por Augustin Pyrame de Candolle y publicado en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 6: 50. 1837[1838].[3]
- Etimología
Matricaria: nombre genérico que deriva del latín matrix = "vientre", en referencia a que la planta ha sido utilizada como una cura para los trastornos femeninos.[4]
discoidea: epíteto latino que significa "como un disco".[5]
- Sinonimia
-
Matricaria matricarioides (Less.) Porter
-
Akylopsis suaveolens (Pursh) Lehm.
-
Anthemis inconspicua Fisch. ex Herder
-
Artemisia matricarioides Less.
-
Cenocline pauciflora K.Koch
-
Chamomilla discoidea (DC.) j.gay. ex A.Braun
-
Chamomilla suaveolens (Pursh) Rydb.
-
Chrysanthemum discodes (DC.)
-
Chrysanthemum suaveolens (Pursh) Asch.
-
Cotula matricarioides (Less.) Bong.
-
Lepidanthus suaveolens (Pursh) Nutt.
-
Lepidotheca suaveolens (Pursh) Nutt.
-
Matricaria discoidea DC.
-
Matricaria graveolens (Pursh) Asch.
-
Matricaria graveolens var. discoidea Gay
-
Matricaria suaveolens (Pursh) Buchenau
-
Santolina suaveolens Pursh
-
Tanacetum suaveolens (Pursh) Hook.[6]
Nombres comunes
- Castellano: amagarza, camomila, gamarza, lirada, magarza, manzanilla silvestre, manzanillón, marcierza, matricaria.[7]
Referencias
Bibliografía
- Davidse, G., M. Sousa-Peña, S. Knapp & F. Chiang Cabrera. (editores generales) 2012. Asteraceae. Fl. Mesoamer. 5(2): ined.
- Flora of North America Editorial Committee, e. 2006. Magnoliophyta: Asteridae, part 6: Asteraceae, part 1. 19: i–xxiv. In Fl. N. Amer.. Oxford University Press, New York.
- Voss, E. G. 1996. Michigan Flora, Part III: Dicots (Pyrolaceae-Compositae). Cranbrook Inst. of Science, Ann Arbor.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Autores y editores de Wikipedia
Matricaria discoidea: Brief Summary
(
Espanhol; Castelhano
)
fornecido por wikipedia ES
Matricaria discoidea es una planta de la familia de las compuestas.
Detalle de la flor
Ilustración
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Autores y editores de Wikipedia
Lõhnav kummel
(
Estônio
)
fornecido por wikipedia ET
Lõhnav kummel ehk ubinhein (Matricaria discoidea) on korvõieliste sugukonda kuuluv üheaastane rohttaim.[1] Õisiku värv on rohekaskollane, puudub keelõis. Õisikupõhi on seest õõnes. Lõhnav kummel on ravimtaim. Mõningate allikate põhjal sobib ainult välispidiseks kasutamiseks. Sellel taimel on väga tugev lõhn, sellepärast teda kasutatakse ka putukate peletamiseks.[2] Õitseb juunist septembrini.[1]
Päritolu
Lõhnava kummeli kodumaaks peetakse Kirde-Aasiat. Aastal 1838. aastal mainis prantsuse botaanik A.P. De Candolle oma kirjeldustes lõhnava kummeli päritolupaigana Californiat. Seejärel kohati lõhnavat kummelit ka Berliinis ja Uppsalas. Pärast seda on lõhnav kummel kiiresti levinud ning tänapäeval leidub teda paljudes maailma maades. Eestis leiti seda esmakordselt 1857. aastal Tartust. [3]
Kasvukoht
Lõhnav kummel kasvab õuedel, jalgteedel, tallatud kohtades ning mererannal. Eestis on sage taim.[4]
Botaaniline kirjeldus
Lõhnava kummeli kõrgus võib varieeruda, kuid tavaliselt ei ületa 30 cm. Tema vars on püstine, harunev ning tihedalt kaetud lehtedega. Lehed on kaheli- või kolmelisulgja labaga liitlehed. Lühikestel raagudel asetsevad korvõisikud, mille läbimõõt on 5–8 mm. Õisikupõhi kuhikjas, õõnes. Õisikul on ka üldkatis. Seemnis on ruljas ning tema sisemisel küljel on kolm madalat ribi. [5]
Keemiline koostis
Droogi keemilisse koostisse kuuluvad: eeterlik õli, flavonoidid, kumariinid ja tanniinid.[1] Lõhnav kummeli õisikuid klassifitseeritakse seskviterpenoide sisaldavate droogide alla [6]. Droogi koostises leidub 0,5% eeterlikke õlisid: farneseeni, cis- ja trans-en-in-bitsükloeetrit (oluliselt rohkem, kui teekummelis; spasmolüütilise toimega), bisabolooli (vähem kui teekummelis). [1] Erinevalt teekummelist ei sisalda lõhnav kummel põletikuvastast eeterlikku õli hamasuleeni. Veidi vähem toime seisukohalt olulised on droogis sisalduvad flavonoidid, tanniinid ja kumariinid. [6]
Droogi toimed
Droogiks on taime õisikud ning neid korjatakse õitsemise alguses [6]. Toimelt on droog silelihaste spasme lõõgastav (eriti seedekulglas) ning põletiku- ja kõhupuhitusevastane. Droogi seespidiselt tarvitades ilmneb spetsiifiline toime seedekulglale - aitab spastilise kõhuvalu, kõrvetiste ja seedeelundkonna põletike korral. Välispidiselt kasutatakse ka naha- ja limaskesta põletike ning halvasti paranevate haavade korral. Rahvameditsiin kasutab droogi higierituse ja rinnapiima tekke soodustamiseks. Vastunäidustuseks ülitundlikkus. [1]
Viited
-
↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Ain Raal. "Maailma ravimtaimede entsüklopeedia" lk 189 Tallinn: Eesti Entsüklopeediakirjastus, 2010.
-
↑ Татьяна Ильина. "Большая иллюстрированная энциклопедия лекарственных растений", Москва, Эксмо 2015
-
↑ Carl-Fredrik Lundevall, Gebbe Björkman. "Põhjamaa õistaimed", Varrak 2007
-
↑ "EFloora", Lõhnav kummel.
-
↑ Zooloogia ja Botaanika Instituut. "Taimede määraja", Tallinn, Valgus, 1966
-
↑ 6,0 6,1 6,2 Ain Raal „Farmakognoosia“, lk 299 Tartu Ülikooli Kirjastus, 2010
Välislingid
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Vikipeedia autorid ja toimetajad
Lõhnav kummel: Brief Summary
(
Estônio
)
fornecido por wikipedia ET
Lõhnav kummel ehk ubinhein (Matricaria discoidea) on korvõieliste sugukonda kuuluv üheaastane rohttaim. Õisiku värv on rohekaskollane, puudub keelõis. Õisikupõhi on seest õõnes. Lõhnav kummel on ravimtaim. Mõningate allikate põhjal sobib ainult välispidiseks kasutamiseks. Sellel taimel on väga tugev lõhn, sellepärast teda kasutatakse ka putukate peletamiseks. Õitseb juunist septembrini.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Vikipeedia autorid ja toimetajad
Pihasaunio
(
Finlandês
)
fornecido por wikipedia FI
Pihasaunio (Matricaria discoidea, myös Matricaria matricarioides ja Chamomilla suaveolens)[1] on asterikasvien heimoon ja tuoksusaunioiden sukuun kuuluva, tanakka, vahvasti ryydintuoksuinen ruohokasvi.[2] Pihasaunio on levinnyt Koillis-Aasiasta ja Pohjois-Amerikasta 1800-luvulla Eurooppaan, missä sitä tavataan nykyään lähes koko maanosassa. Pihasaunion vanha virallinen suomenkielinen nimi on kehräsaunio.[3] Kansanomaisia nimiä lajista tunnetaan yli 80, mikä kertoo lajin tavanomaisuudesta Suomessa, vaikka se on maassa nuori uustulokas.[4]
Ulkonäkö ja koko
Pihasaunio kasvaa 10–35 cm korkeaksi. Varsi on tukeva, kalju tai ylhäältä lyhytkarvainen ja useimmiten latvasta haaroittuva. Kasvin pääjuuri on voimakas ja tyvestä paksu, laihoilla kasvupaikoilla haarautumaton. Kierteiset, kapealiuskaiset lehdet ovat runsaslukuiset. Lehtilavat ovat tiheän pariliuskaisia ja liuskoiltaan lähes rihmamaisia. Kukinto on tavallisesti alle senttimetrin levyinen mykerö, jonka kehtosuomujen laita on läpikuultava. Mykeröperät ovat lyhyet. Mykerön kekomaisesta, ontosta mykeröpohjasta kasvaa pieniä, kellanvihreitä, torvimaisia kukkia. Pihasaunio kukkii Suomessa heinä-syyskuussa. Hedelmä on vaaleanruskea, 1,2–1,5 mm:n kokoinen ja vinokärkinen pähkylä, jonka sisäsivulla on kolmesta neljään pitkittäistä harjua. Pähkylän pappus (pähkylän kärjessä sijaitseva verhiön muutunnainen) on matala, vaalea ja kruunumainen.[5][6] Yhdessä kasvissa kehittyy noin 5 000 pähkylää.[4] Märkänä pähkylä liimautuu helposti esimerkiksi ihmisten jalkineisiin ja vaatteisiin, ajoneuvoihin ja eläinten karvoihin, mikä levittää lajia tehokkaasti.[3]
Levinneisyys
Pihasaunion alkuperäisenä kasvualueena on kiistellystikin pidetty sekä Koillis-Aasiaa että läntistä Pohjois-Amerikkaa.[3] Pohjois-Amerikassa lajia tavataan koko mantereella lukuun ottamatta Yhdysvaltain kuumia eteläosia sekä Kanadan ja Alaskan arktisimpia alueita. Yleisin se on mantereen pohjoisosassa ja toisaalta länsirannikolla. Yhtenäinen levinneisyysalue jatkuu Aasian puolella Venäjän itäosissa ja Pohjois-Japanissa. Muualla Aasiassa lajia tavataan lähinnä Etelä- ja Keski-Siperiassa.[7] Eurooppaan pihasaunio levisi 1800-luvulla ja eteni maanosassa nopeasti uusille kasvupaikoille.[3] Nykyään pihasauniota kasvaa suurimassa osassa Eurooppaa. Laji puuttuu pohjoisen arktisilta alueilta sekä suurimmasta osasta Välimeren alueen Eurooppaa, poikkeuksena kuitenkin Etelä-Ranska.[7]
Lajin ensihavainto Suomessa tehtiin vuonna 1849 Helsingin kasvitieteellisessä puutarhassa, jossa lajia tavattiin rikkakasvina. Jo parissa vuosikymmenessä pihasaunio oli yleinen laji Helsingissä.[3] Vuoteen 1925 mennessä sitä oli Suomessa tavattu jo napapiirin pohjoispuolella, ja 1940-luvulla pihasaunio oli levinnyt pohjoisimpiin kolkkiin saakka.[8] Nykyään pihasaunio on yleinen tai erittäin yleinen laji aina Keski-Lappia myöten. Pohjois-Lapissa sitä tavataan satunnaisemmin ja esiintymät keskittyvät asutuskeskusten ja pääteiden varsille.[9]
Elinympäristö
Pihasaunio on tyypillinen ihmisen kulttuurin seuralainen, jota tavataan pihoilla, puutarhoissa, teillä, polunvarsilla, pelloilla, rannoilla ja joutomailla.[2] Se kestää kasvupaikoillaan erittäin hyvin tallaamista tai yliajamista.[3] Pihasaunio on typensuosija.[6] Typekkäillä ja valoisilla kasvupaikoilla laji kasvaa erityisen reheväksi.[4]
Lähteet
-
Helsingin kasvit – Kukkivilta kiviltä metsän syliin. Toim. Kurtto, Arto & Helynranta, Leena. Helsingin kaupungin ympäristökeskus. Helsinki 1998.
- Hämet-Ahti, Leena, Kurtto & Arto, Lampinen, Raino & Piirainen, Mikko & Suominen, Juha & Ulvinen, Tauno & Uotila, Pertti & Väre, Henry. Lisäyksiä ja korjauksia Retkeilykasvion neljänteen painokseen. Lutukka 21/2005, s. 41–85.
-
Kotimaan luonto-opas. Toim. Halkka, Antti ym. WSOY, 1994.
-
Oulun kasvit. Piimäperältä Pilpasuolle. Toim. Kalleinen, Lassi & Ulvinen, Tauno & Vilpa, Erkki & Väre, Henry. Luonnontieteellinen keskusmuseo, Kasvimuseo, Norrlinia 11 / Oulun kaupunki, Oulun seudun ympäristövirasto, julkaisu 2/2005. Helsinki 2005.
-
Pohjois-Euroopan luonto. Löytöretki monimuotoisuuteen. Toim. Hallanaro, Eeva-Liisa & Pylvänäinen, Marja & From, Stella. Pohjoismaiden ministerineuvosto, Nord 2001:14. Kööpenhamina 2002.
-
Retkeilykasvio. Toim. Hämet-Ahti, Leena & Suominen, Juha & Ulvinen, Tauno & Uotila, Pertti. 4. täysin uudistettu painos. Luonnontieteellinen keskusmuseo, Kasvimuseo, Helsinki 1998.
-
Suuri Pohjolan kasvio. Toim. Mossberg, Bo & Stenberg, Lennart. Kustannusosakeyhtiö Tammi, Helsinki 2005 (2003).
Viitteet
-
↑ Lutukka 21/2005, s. 72.
-
↑ a b Retkeilykasvio 1998, s. 426.
-
↑ a b c d e f Helsingin kasvit 1998, s. 56.
-
↑ a b c Oulun kasvit 2005, s. 346.
-
↑ Retkeilykasvio 1998, s. 425–426.
-
↑ a b Suuri Pohjolan kasvio 2005, s. 616.
-
↑ a b Den virtuella floran: Gatkamomill (myös levinneisyyskartat) (ruotsiksi) Viitattu 24.6.2012.
-
↑ Pohjois-Euroopan luonto 2002, s. 165.
-
↑ Lampinen, R., Lahti, T. & Heikkinen, M. 2012: Kasviatlas 2011: Pihasaunion levinneisyys Suomessa. Helsingin Yliopisto, Luonnontieteellinen keskusmuseo, Kasvimuseo, Helsinki. Viitattu 24.6.2012.
Aiheesta muualla
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedian tekijät ja toimittajat
Pihasaunio: Brief Summary
(
Finlandês
)
fornecido por wikipedia FI
Pihasaunio (Matricaria discoidea, myös Matricaria matricarioides ja Chamomilla suaveolens) on asterikasvien heimoon ja tuoksusaunioiden sukuun kuuluva, tanakka, vahvasti ryydintuoksuinen ruohokasvi. Pihasaunio on levinnyt Koillis-Aasiasta ja Pohjois-Amerikasta 1800-luvulla Eurooppaan, missä sitä tavataan nykyään lähes koko maanosassa. Pihasaunion vanha virallinen suomenkielinen nimi on kehräsaunio. Kansanomaisia nimiä lajista tunnetaan yli 80, mikä kertoo lajin tavanomaisuudesta Suomessa, vaikka se on maassa nuori uustulokas.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedian tekijät ja toimittajat
Matricaire odorante
(
Francês
)
fornecido por wikipedia FR
Matricaria discoidea
Matricaria discoidea, la Matricaire odorante ou Matricaire sans ligules est une plante herbacée annuelle de la famille des Astéracées.
C'est une adventice très largement répandue, qui a des usages alimentaires (infusions, aromatisation…).
Phytonymie
Matricaria vient de matrix (« femelle, matrice, utérus »), la plante ayant été utilisée traditionnellement pour soulager les douleurs des règles. L'épithète spécifique rappelle l'aspect « discoïde » des capitules, en fait en forme de cône, car ils ne possèdent pas de fleurs ligulées sur le pourtour[1].
Autres noms vernaculaires : matricaire en disque, matricaire discoïde, matricaire fausse-camomille.
Synonymes
-
Tanacetum suaveolens (Pursh) Hook.
-
Matricaria suaveolens (Pursh) Buchenau
-
Chamomilla suaveolens (Pursh) Rydb.
Description
Appareil végétatif
C'est une plante basse, de 20 à 40 cm de hauteur, à tige unique très dure, aux feuillage très découpé[2] qui dégage une odeur fruitée rappelant l'ananas quand on le froisse, d'où son nom d'« herbe ananas » (pineapple-weed) par les Anglo-saxons[3].
Appareil reproducteur
L'inflorescence est un racème de capitules qui comportent, insérés sur un réceptacle creux (ce qui la distingue de la Matricaire maritime et inodore, des fleurs tubulées jaune-verdâtre (à la différence des autres matricaires qui ont aussi des fleurs ligulées blanches)[2]. Ces fleurs hermaphrodite ont une pollinisation entomogame, autogame. Les fruits sont des akènes à dissémination : barochore. Très résistante au piétinement, les graines peuvent être dispersées par les pneus des véhicules.
Habitat et répartition
- Habitat-type : tonsures annuelles des lieux surpiétinés ou substrats tassés eutrophiles, mésothermes ;
- Aire de répartition : cosmopolite[4].
Introduction en France
Selon Gustave Malcuit, cette plante adventice néophyte, originaire de l'Amérique du Nord, apparaît en 1861 le long du canal des Ardennes, puis de 1880 à 1895 dans le Nord de la France. Il indique qu'« elle s'est propagée avec une rapidité telle qu'elle dispute la place à Matricaria inodora « au point de paraître aussi indigène que lui »[5],[6].
Un rapport d’excursion présenté en 1909 par 3 naturalistes devant une société savante d'Anjou (Société d'études scientifiques d'Angers signale « l’envahissement des abords de la vallée de la Mayenne par une plante exotique du Nord de l’Amérique et de l’Asie, Matricaria discoidea DC. Cette plante, signalée la première fois dans cette vallée par Giards, en 1903, s’y est développée depuis d’une façon tout à fait prodigieuse, et devra désormais être comptée comme faisant partie intégrante de notre flore actuelle. Elle a été propagée par les déchets de graines des minoteries de cette vallée »[7].
Utilisations
Alimentation
Cette Matricaire est parfois utilisée en infusion (fleurs et parfois jeunes feuilles et tiges fraiches ou séchées) pour aromatiser les plats (sauces, desserts) et les boissons (tisanes à la place de la Camomille romaine)[8].
Pharmacopée traditionnelle
Elle a été également utilisée comme plante médicinale par les Amérindiens[2].
Partageant les mêmes propriétés que les autres camomilles, la matricaire est légèrement sédative et antispasmodique et peut être utilisée en infusion apaisante ou pour soulager les douleurs des règles.[9]
Culture
Cette plante ne requiert aucun soin particulier car elle est très robuste. Elle peut être installée en bordure d'allée carrossable ou de parking. Vous pouvez aussi la semer au potager pour vous en servir comme plante médicinale[10].
Habitat
Près des fermes, dans les lieux incultes et aux bords des routes. On la trouve parfois dans les sols compactés le long des sentiers[11].
Notes et références
-
↑ François Couplan, Les plantes et leurs noms, éditions Quæ, 2012, p. 37.
-
↑ a b et c (en) Flora of North America Editorial Committee, Flora of North America, Oxford University Press, 2006, p. 541.
-
↑ François Couplan, Aimez vos plantes invasives, éditions Quæ, 2015, p. 86.
-
↑ Données d'après : Julve, Ph., 1998 ff. - Baseflor. Index botanique, écologique et chorologique de la flore de France. Version : 23 avril 2004.
-
↑ Gustave Malcuit, Contributions à l'étude phytosociologique des Vosges méridionales saônoises, les associations végétales de la vallée de La Lanterne, thèse de doctorat, Soc. d'édit. du Nord, 1929, p. 188 [1]
-
↑ Alfred Giard, Sur une plante adventice à propagation rapide (Matricaria discoidea D. C), dans La Feuille des jeunes naturalistes, vol.31-33, 1900-1903, p. 188, indique : « Le Catalogue des plantes vasculaires des Ardennes (Charleville, 1900), œuvre posthume de A. Callay, nous apprend (p. 249) que M. discoidea a été vue en juin 1861 par Bouffay, sur la digue du canal des Ardennes près de l'écluse de Rilly. À cette époque, la plante n'était signalée par Reichenbach qu'autour du village de Schœneberg, près de Berlin. Callay suppose que la station ardennaise, où la plante n'avait d'ailleurs pas été revue, provenait de graines mélangées aux céréales apportées pour le moulin de Rilly. » [2]
-
↑ Société d'études scientifiques d’Angers ; (1909) ; Bulletin de la Société d'études scientifiques d’Angers année 39 ; voir p XXXV, [https://commons.wikimedia.org/w/index.php?title=File:Bulletin_de_la_Société_d%27études_scientifiques_d%27Angers_(IA_bulletindelasoc3919soci_0).pdf&page=39 scan de la page
-
↑ Jean Claude BRUNEEL (Ethnobotaniste), Alimentaire mon cher espace vert ; Plantes voisines à savourer gratuitement pour le plaisir et la santé ; Flore gourmande anthropique en Flandres - Artois - Hainaut ; URL=http://floregourmande.org/wp-content/uploads/2016/06/AMCEV.pdf (voir tableau)
-
↑ « Matricaire odorante », sur Akène, culture forestière (consulté le 9 février 2022)
-
↑ « Matricaire odorante, Fausse camomille, Matricaria discoidea », sur auJardin.info (consulté le 17 novembre 2021)
-
↑ « Les mauvaises herbes de l'Ontario : Matricaire odorante », sur www.omafra.gov.on.ca (consulté le 17 novembre 2021)
Voir aussi
Article connexe
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Auteurs et éditeurs de Wikipedia
Matricaire odorante: Brief Summary
(
Francês
)
fornecido por wikipedia FR
Matricaria discoidea
Matricaire odorante
Matricaria discoidea, la Matricaire odorante ou Matricaire sans ligules est une plante herbacée annuelle de la famille des Astéracées.
C'est une adventice très largement répandue, qui a des usages alimentaires (infusions, aromatisation…).
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Auteurs et éditeurs de Wikipedia
Lus na hiothlann
(
Irlandês
)
fornecido por wikipedia GA
Is planda é an lus na hiothlann.
Is síol é an t-alt seo. Cuir leis, chun cuidiú leis an Vicipéid.
Má tá alt níos forbartha le fáil i dteanga eile, is féidir leat aistriúchán
Gaeilge a dhéanamh.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Údair agus eagarthóirí Vicipéid
Bevainikė ramunė
(
Lituano
)
fornecido por wikipedia LT
Bevainikė ramunė (Matricaria discoidea, Chamomilla suaveolens) – astrinių (Asteraceae) šeimos, ramunių (Matricaria) genties vienmetis augalas. Auga pakelėse, daržuose, pievose, nereikli dirvožemiui. Aukštis 7,5-30 cm. Lapai plunksniškai susiskaidę. Žiedai praktiškai neturi vainiklapių. Išskiria specifinį kvapą. Kaip ir vaistinė ramunė naudojama medicinoje, arbatų gamybai.
Vikiteka
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Vikipedijos autoriai ir redaktoriai
Schijfkamille
(
Neerlandês; Flamengo
)
fornecido por wikipedia NL
De schijfkamille (Matricaria discoidea, synoniem: Matricaria matricaroides) behoort tot de composietenfamilie (Asteraceae). Het geslacht kamille (Matricaria) onderscheidt zich van het geslacht schubkamille (Anthemis) door het ontbreken van stroschubben aan de bloemhoofdjes.
Schijfkamille onderscheidt zich van kamille doordat de witte stralenkrans (lintbloemen) ontbreekt. Schijfkamille komt oorspronkelijk uit Noordoost-Azië, maar komt nu in Nederland en Duitsland overal voor. De plant kan 5 - 30 cm hoog worden en bloeit vanaf juni tot de herfst. Zoals bij alle composieten is de vrucht een nootje. Op het nootje zitten twee striemvormige olieklieren. Bij aanraken geeft de plant een vrij sterke typische geur af, veroorzaakt door het vrijkomen van etherische olie. De olie heeft een geneeskrachtige werking.
De plant komt voor op bewerkte, open grond en wordt beschouwd als een akkeronkruid.
Externe links
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia-auteurs en -editors
Schijfkamille: Brief Summary
(
Neerlandês; Flamengo
)
fornecido por wikipedia NL
De schijfkamille (Matricaria discoidea, synoniem: Matricaria matricaroides) behoort tot de composietenfamilie (Asteraceae). Het geslacht kamille (Matricaria) onderscheidt zich van het geslacht schubkamille (Anthemis) door het ontbreken van stroschubben aan de bloemhoofdjes.
Schijfkamille onderscheidt zich van kamille doordat de witte stralenkrans (lintbloemen) ontbreekt. Schijfkamille komt oorspronkelijk uit Noordoost-Azië, maar komt nu in Nederland en Duitsland overal voor. De plant kan 5 - 30 cm hoog worden en bloeit vanaf juni tot de herfst. Zoals bij alle composieten is de vrucht een nootje. Op het nootje zitten twee striemvormige olieklieren. Bij aanraken geeft de plant een vrij sterke typische geur af, veroorzaakt door het vrijkomen van etherische olie. De olie heeft een geneeskrachtige werking.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia-auteurs en -editors
Tunbalderbrå
(
Norueguês
)
fornecido por wikipedia NN
Tunbalderbrå er ei urt i korgplantefamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing. Planta er kring 1 dm høg og er mørkgrøn, tettblada og med kortskafta korger. Utan kantkroner. Gulgrøne midtkroner i høg innhol topp. Sterk lukt. Blømer kring juni månad i tun og gater, og langs vegar og jernbanar. Spreidd over heile Noreg i ny tid.
Kjelder
- Svensk wikipedia.
-
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia authors and editors
Tunbalderbrå: Brief Summary
(
Norueguês
)
fornecido por wikipedia NN
Tunbalderbrå er ei urt i korgplantefamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing. Planta er kring 1 dm høg og er mørkgrøn, tettblada og med kortskafta korger. Utan kantkroner. Gulgrøne midtkroner i høg innhol topp. Sterk lukt. Blømer kring juni månad i tun og gater, og langs vegar og jernbanar. Spreidd over heile Noreg i ny tid.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia authors and editors
Tunbalderbrå
(
Norueguês
)
fornecido por wikipedia NO
Tunbalderbrå er en korgplante. Den er liten og grønn, med gulgrønne knoppete korger med rørkroner, men uten skivekronger. Planten er vanlig å se langs veier, på fortau og i gårdstun om sommeren og tidlig på høsten og kan være et noe brysomt ugras i hager. Den har en karakteristisk lukt. Planten kom opprinnelig til Norge som ballastplante.[1]
Galleri
Referanser
Eksterne lenker
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia forfattere og redaktører
Tunbalderbrå: Brief Summary
(
Norueguês
)
fornecido por wikipedia NO
Tunbalderbrå er en korgplante. Den er liten og grønn, med gulgrønne knoppete korger med rørkroner, men uten skivekronger. Planten er vanlig å se langs veier, på fortau og i gårdstun om sommeren og tidlig på høsten og kan være et noe brysomt ugras i hager. Den har en karakteristisk lukt. Planten kom opprinnelig til Norge som ballastplante.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia forfattere og redaktører
Rumianek bezpromieniowy
(
Polonês
)
fornecido por wikipedia POL
Rumianek bezpromieniowy[3] (Matricaria discoidea DC.) – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych[2]. Popularnie nazywany jest także maruną, rumiankiem amerykańskim lub rumiankiem cygańskim[4].
Rozmieszczenie geograficzne
Naturalnym obszarem występowania tego gatunku jest Ameryka Północna i Azja Wschodnia[5]. Rozprzestrzenił się jednak i obecnie jest pospolity nie tylko w całej Ameryce Północnej, ale także w całej Europie. Występuje także w Azji Wschodniej i Północnej, na południowym krańcu Ameryki Południowej, niektórych regionach Afryki i na Nowej Zelandii[6]. W Europie jest kenofitem. Sprowadzony został w 1866 r. do ogrodu botanicznego i wkrótce potem stwierdzono jego występowanie na siedliskach synantropijnych[5]. Na przełomie XIX i XX wieku szeroko się rozprzestrzenił. W Europie Środkowej po raz pierwszy zanotowano jego występowanie w okolicach Grodna w 1783 r. Później pojawił się także w Czechach, Niemczech i Skandynawii[4]. Obecnie w Polsce jest rośliną bardzo pospolitą[7]. We florze Polski ma status kenofita, a dokładniej epekofita[4].
Morfologia
- Łodyga
- Wzniesiona lub pokładająca się, silnie rozgałęziona, naga, o wysokości do 40 cm, dość gruba. Cała roślina ma charakterystyczny zapach rumianku[8].
- Liście
-
Ulistnienie naprzemianległe, gęste. Liście siedzące, 2-3 krotnie pierzastodzielne, złożone z równowąskich listków[8].
- Kwiaty
- Bardzo drobne kwiaty zebrane w koszyczki o średnicy 13-25 mm wyrastające na krótkich, górą nieco zgrubiałych szypułkach na szczytach łodyg[8]. Okrywa koszyczka złożona z szeroko obłonionych, jajowatych i tępo zakończonych listków w kilku szeregach. Dno koszyczka jest stożkowate i puste wewnątrz, bez plewinek. W koszyczku występują głównie obupłciowe kwiaty rurkowe, kwiatów języczkowych przeważnie brak. Kwiaty rurkowe o prostej rurce, 4-ząbkowe, zielonożółtego koloru[4].
- Owoc
-
Niełupki brunatnoszarego koloru o szerokości ok. 0,5 mm i długości 2 mm, posiadające po bokach ciemniejsze, żywiczne smużki. Od wewnątrz mają 4 żeberka, na szczycie krótki rąbek. Nie mają puchu kielichowego[8].
Biologia i ekologia
- Rozwój
-
Roślina jednoroczna. Kwitnie od czerwca do września. Jest owadopylna i wiatrosiewna[4]. Jedna roślina wytwarza około 5 tysięcy nasion[9]. Są bardzo odporne na mróz i suszę (m.in. dzięki żywicznym smużkom)[8].
- Siedlisko
- Roślina siedlisk ruderalnych i segetalnych. Występuje na przydrożach, nieużytkach, wydepczyskach, podwórkach, gruzowiskach, terenach kolejowych i sportowych oraz w ogrodach i na polach uprawnych, jako chwast. W Polsce rośnie na niżu i w piętrze pogórza[4]. Preferuje gleby żyzne, wilgotne, gliniaste, piaszczysto-gliniaste, częściowo także piaszczyste. Jest chwastem głównie w zbożach i kukurydzy[9]. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O/All. Polygonion avicularis i Ass. Lolio-Polygonetum[10].
- Właściwości fitochemiczne
- Zawiera liczne związki chemiczne i olejki eteryczne. Spożyty przez bydło mleczne nadaje mleku nieprzyjemny aromat[11].
- Genetyka
- Liczba chromosomów 2n = 18[7].
- Korelacje międzygatunkowe
- Pasożytują na nim grzyby Podosphaera fusca i Podosphaera xanthii wywołujące mączniaka prawdziwego, grzybopodobny lęgniowiec Paraperonospora leptosperma wywołujący mączniaka rzekomego i żeruje pluskwiak Brachycaudus helichrysi[12].
Zastosowanie
-
Roślina lecznicza:
-
Surowiec zielarski: koszyczki kwiatowe (Anthodium Matricariae discoideae). Zawierają 1-1,5% olejków eterycznych, matrycynę, kwas chamazulenowy, kwas walerianowy, chamazulen, patuletynę, luteolinę, komosynę, kwercytynę, chryzoeriol, izoramnetynę, umbeliferon, herniarynę, poliacetyleny, seskwiterpeny laktonowe. Olejki eteryczne zawierają chamazulen, bisabolol, farnezen i mircen. Był dawniej stosowany w medycynie ludowej. Obecnie w Europie (poza Rosją) nie jest używany w celach leczniczych, gdyż zawiera niewiele azulenu. W celach tych stosuje się rumianek pospolity[13].
- Działanie: napotne, przeciwzapalne, rozkurczające, podobne do rumianku pospolitego, jednakże słabsze. Rumianek bezpromieniowy używany bywa do zwalczania robaków (glista ludzka, włosogłówka ludzka, owsik ludzki) i wyprysków na skórze, pokrzywki, świądu[14].
- Zbiór i suszenie: zbiera się koszyczki podczas kwitnienia, suszy pojedynczą warstwą w zacienionym i przewiewnym miejscu. Wysuszone przechowuje się w zamkniętych pojemnikach[15].
- Inne zastosowania: Kwiatostany były zjadane na surowo przez dzieci Indian Ameryki Północnej i Eskimosów. Indianie Flathead używali ich do konserwowania jagód i mięsa. Można je dodawać do sałatek, jako przyprawę do różnych dań oraz do przyrządzania herbaty. Swoim aromatem przypomina ananasy[16].
Przypisy
-
↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
-
↑ a b The Plant List. [dostęp 2018-02-22].
-
↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Vascular Plants of Poland - A Checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 1995. ISBN 83-85444-38-6.
-
↑ a b c d e f Barbara Sudnik-Wójcikowska: Rośliny synantropijne. Warszawa: Multico, 2011. ISBN 978-83-7073-514-2. OCLC 948856513.
-
↑ a b Gatunki obce w Polsce Gatunki obce w Polsce. [dostęp 2018-02-22].
-
↑ Discover Life Maps. [dostęp 2018-02-22].
-
↑ a b Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
-
↑ a b c d e František Činčura, Viera Feráková, Jozef Májovský, Ladislav Šomšák, Ján Záborský: Pospolite rośliny środkowej Europy. Jindřich Krejča, Magdaléna Záborská (ilustracje). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo rolnicze i Leśne, 1990. ISBN 83-09-01473-2.
-
↑ a b Horst Klaaβen, Joachim Freitag: Profesjonalny atlas chwastów. Limburgerhof: BASF Aktiengeselschaft, 2004.
-
↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
-
↑ Notatnik rolnika. Rumianek bezpromieniowy. [dostęp 2018-02-22].
-
↑ Malcolm Storey: Matricaria discoidea DC. (Pineapple-weed, Rayless Mayweed). W: BioInfo (UK) [on-line]. [dostęp 2018-02-28].
-
↑ Anna Mazerant-Leszkowska: Mała księga ziół. Warszawa: Inst. Wyd. Zw. Zawodowych, 1990. ISBN 83-202-0810-6.
-
↑ Środki przeciwrobacze. Rumianek bezpromieniowy. [dostęp 2018-02-22].
-
↑ Jan Macků, Jindrich Krejča, Apoloniusz Rymkiewicz: Atlas roślin leczniczych. Wrocław [etc.]: Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, 1989. ISBN 83-04-03281-3.
-
↑ Łukasz Łuczaj: Dzikie rośliny jadalne Polski. Przewodnik survivalovy. Chemigrafia, 2004. ISBN 83-904633-5-0.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Autorzy i redaktorzy Wikipedii
Rumianek bezpromieniowy: Brief Summary
(
Polonês
)
fornecido por wikipedia POL
Rumianek bezpromieniowy (Matricaria discoidea DC.) – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych. Popularnie nazywany jest także maruną, rumiankiem amerykańskim lub rumiankiem cygańskim.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Autorzy i redaktorzy Wikipedii
Chamomilla suaveolens
(
Português
)
fornecido por wikipedia PT
Chamomilla suaveolens é uma espécie de planta com flor pertencente à família Asteraceae.
A autoridade científica da espécie é (Pursh) Rydb., tendo sido publicada em North American Flora 34(3): 232. 1916.[1]
Portugal
Trata-se de uma espécie presente no território português, nomeadamente em Portugal Continental e no Arquipélago dos Açores.
Em termos de naturalidade é introduzida nas duas regiões atrás indicadas.
Protecção
Não se encontra protegida por legislação portuguesa ou da Comunidade Europeia.
Referências
-
↑ Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. 7 de Outubro de 2014 http://www.tropicos.org/Name/2702252>
Bibliografia
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Autores e editores de Wikipedia
Chamomilla suaveolens: Brief Summary
(
Português
)
fornecido por wikipedia PT
Chamomilla suaveolens é uma espécie de planta com flor pertencente à família Asteraceae.
A autoridade científica da espécie é (Pursh) Rydb., tendo sido publicada em North American Flora 34(3): 232. 1916.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Autores e editores de Wikipedia
Rumanček diskovitý
(
Eslovaco
)
fornecido por wikipedia SK
Rumanček diskovitý (Matricaria discoidea) je rastlina z čeľade astrovité (Asteraceae).
Synonymá
- Chamomilla suaveolens
- Matricaria matricarioides
- Matricaria suaveolens
Zdroj
- J. Volák, J. Stodola, F. Severa: Veľká kniha liečivých rastlín
Iné projekty
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Autori a editori Wikipédie
Rumanček diskovitý: Brief Summary
(
Eslovaco
)
fornecido por wikipedia SK
Rumanček diskovitý (Matricaria discoidea) je rastlina z čeľade astrovité (Asteraceae).
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Autori a editori Wikipédie
Gatkamomill
(
Sueco
)
fornecido por wikipedia SV
Gatkamomill (Matricaria suaveolens) är en ört med gula, ibland gulgröna, blommor.
Taxonomi
- Inom nordamerikansk samarbetsprojektet ITIS (Integrated Taxonomic Information System), används det vetenskapliga namnet Matricaria discoidea
- Nordiska riksmuseet (via den virtuella floran) förespråkar Matricaria matricarioides. Se även Checklista över Nordens kärlväxter, Thomas Karlsson, Naturhistoriska riksmuseet.
- I Svensk flora av Krok/Almquist (28 upplagan ifrån 2004) används det vetenskapliga namnet Chamomilla suaveolens.
- I Den nya nordiska floran av Mossberg/Stenberg (ifrån 2003) används det vetenskapliga namnet Matricaria suaveolens.
Galleri
Externa länkar
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia författare och redaktörer
Gatkamomill: Brief Summary
(
Sueco
)
fornecido por wikipedia SV
Gatkamomill (Matricaria suaveolens) är en ört med gula, ibland gulgröna, blommor.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia författare och redaktörer
Matricaria discoidea
(
Ucraniano
)
fornecido por wikipedia UK
Опис
Однорічна ароматична трав'яниста рослина (1)4–40(-50) см заввишки. Стебел 1–10+, як правило, прямі або висхідні, іноді стеляться, гіллясті від основи. Листові пластинки (5-)10–65(-85) × 2–20 мм. Голова дисковидна, 4-50 мм. Віночки зеленувато-жовті, 1.1–1.3 мм. Однонасінні плоди від блідо-коричневого до жовто-коричневого кольору, 1.15–1.5 мм, ребра білі. 2n = 18.
Поширення
Батьківщина
Російська Федерація — Далекий Схід; Канада, США, Гренландія, Сен-П'єр і Мікелон.
Середовище проживання
Відкриті майданчики, голі ділянки, порушені сільські або міські пустирі, узбіччя, залізні дороги, пішохідні доріжки, культивовані й занедбані поля і сади, береги струмків, канав.
Натуралізація
Північна Африка: Марокко, Азорські острови; Азія: Японія, Китай, Росія, Вірменія, Грузія, Туреччина, Бутан; Австралія; Нова Зеландія; Європа: Білорусь, Естонія, Латвія, Литва, Молдова, Росія, Україна, Австрія, Бельгія, Чехія, Німеччина, Угорщина, Нідерланди, Польща, Словаччина, Швейцарія, Данія, Фарерські острови, Фінляндія, Ісландія, Ірландія, Норвегія, Швеція, Велика Британія, Болгарія, Хорватія, Греція, Італія, Македонія, Румунія, Сербія, Словенія, Франція, Португалія, Іспанія; Мексика — Баха-Норте, Чьяпас; Південна Америка: Гватемала, Аргентина, Чилі.
Використання
Рослини їстівні й використовуються в салатах (хоча можуть стати гіркими, коли рослина цвіте) і для трав'яного чаю. Також використовується в лікувальних цілях, в тому числі для полегшення шлунково-кишкових розладів, при інфікованих ранах, лихоманці і післяпологовій анемії.
Галерея
Примітки
Джерела
Це незавершена стаття про Айстрові.
Ви можете допомогти проекту, виправивши або дописавши її.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Автори та редактори Вікіпедії
Matricaria matricarioides
(
Vietnamita
)
fornecido por wikipedia VI
Đây là một bài mồ côi vì không có hoặc có ít bài khác liên kết đến nó.
Xin hãy tạo liên kết đến bài này trong các bài của các chủ đề liên quan. (tháng 7 2018)
Matricaria matricarioides là một loài thực vật có hoa trong họ Cúc. Loài này được (Less.) Porter mô tả khoa học đầu tiên năm 1894.[3]
Chú thích
Tham khảo
![src=]()
Wikimedia Commons có thư viện hình ảnh và phương tiện truyền tải về
Matricaria matricarioides
Wikispecies có thông tin sinh học về
Matricaria matricarioides
- Otto Schmeil, Jost Fitschen (Begr.), Werner Rauh, Karlheinz Senghas: Flora von Deutschland und angrenzender Länder. 88. Auflage. Quelle & Meyer, Heidelberg 1988, ISBN 3-494-01166-4, S. 447.
- Margot Spohn, Marianne Golte-Bechtle: Was blüht denn da? Die Enzyklopädie: über 1000 Blütenpflanzen Mitteleuropas. Kosmos, Stuttgart 2005, ISBN 3-440-10326-9.
- Robbins, W. W., Margaret K. Bellue, and Walter S. Ball. 1970. Weeds of California. Documents and Publications, Sacramento. 547 p.
- Gregory L. Tilford. 1997. Edible and Medicinal Plants of the West. Mountain Press Publishing Company, Missoula. 110 p.
- Bản mẫu:FloraWeb
- Strahlenlose Kamille als Ackerunkraut.
- Botanik im Bild. Flora von Österreich.
- Abbildung der Achänen.
- USDA Plants Profile for Matricaria discoidea (Disc mayweed, Pineapple weed)
- Jepson Manual treatment: for Chamomilla suaveolens —Matricaria discoidea
- University of Michigan Native American Ethnobotany — Matricaria discoidea
- Pineapple weed - Matricaria discoidea
- University of California-Davis, Statewide Integrated Pest Management Program — 'Pineapple weed'
- Den virtuella floran: Matricaria discoidea distribution
- Matricaria discoidea — U.C. CalPhotos Gallery
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia tác giả và biên tập viên
Matricaria matricarioides: Brief Summary
(
Vietnamita
)
fornecido por wikipedia VI
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Wikipedia tác giả và biên tập viên
Ромашка пахучая
(
Russo
)
fornecido por wikipedia русскую Википедию
В качестве лекарственного сырья используют корзинки без цветоносов, собранные в начале цветения. Из сырья можно получить эфирное масло, отличающееся от эфирного масла ромашки аптечной отсутствием азулена. В связи с этим цветки ромашки пахучей в научной медицине рекомендуют только для наружного применения[2].
Широко применяется в народной медицине.
Синонимы
Длительное время таксономическое положение вида оставалось неустойчивым, разные авторы включали таксон в разные роды.
В синонимику вида входят следующие названия:
Примечания
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Авторы и редакторы Википедии
Ромашка пахучая: Brief Summary
(
Russo
)
fornecido por wikipedia русскую Википедию
Соцветие крупным планом
В качестве лекарственного сырья используют корзинки без цветоносов, собранные в начале цветения. Из сырья можно получить эфирное масло, отличающееся от эфирного масла ромашки аптечной отсутствием азулена. В связи с этим цветки ромашки пахучей в научной медицине рекомендуют только для наружного применения.
Широко применяется в народной медицине.
- licença
- cc-by-sa-3.0
- direitos autorais
- Авторы и редакторы Википедии
同花母菊
(
Chinês
)
fornecido por wikipedia 中文维基百科
二名法 Matricaria discoidea(Less.) Porter ex Britton 同花母菊(学名:Matricaria discoidea)为菊科母菊属的植物。分布在朝鲜、北美、欧洲、亚洲、日本以及中国大陆的吉林等地,生长于海拔400米至700米的地区,一般生长在旷野、路边或宅旁。
参考文献
- 昆明植物研究所. 同花母菊. 《中国高等植物数据库全库》. 中国科学院微生物研究所. [2009-02-24]. (原始内容存档于2016-03-05).
![小作品圖示](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c5/Botanical_template.svg/25px-Botanical_template.svg.png)
这是一篇與
植物相關的
小作品。你可以通过
编辑或修订扩充其内容。
同花母菊: Brief Summary
(
Chinês
)
fornecido por wikipedia 中文维基百科