dcsimg

Heiðaheykur ( Faroese )

provided by wikipedia emerging languages
 src=
Circus macrourus

Heiðaheykur (frøðiheiti - Circus macrourus)

Sí eisini

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Heiðaheykur: Brief Summary ( Faroese )

provided by wikipedia emerging languages
 src= Circus macrourus

Heiðaheykur (frøðiheiti - Circus macrourus)

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Hulîçal ( Kurdish )

provided by wikipedia emerging languages

Hulîçal an bazê zerik (Circus macrourus), cureyekî baziyan (Accipiteridae) e.

Belavbûn û warên sirûştî

Hulîçal li herêmên başûrê rojhilatê Ewropayê û Asyaya Navîn (weke li Îranê û li rojhilatê Kurdistanê)[1] ferx û hêlîn dike, lê li Hindistan û li başûr-rojhilatê Asyayê zivistanê derbas dike. Hulîçal li çolên ziwa û zeviyên vekirî dijî.

Şayes

Dirêjiya hulîçalê di navbera 40-48 cm û tevî baskan di navbera 95-120 cm. Giraniya hulîçalên nêr nêzî 315 g û ya mê nêzî 445 g e. Hulîçalê mê ji yê nêr girs û girantir e. Rengê beşê banî yê hulîçalê nêr gewrê vekirî an gewrê sipî ye û sipî li binê wê ye. Rengê mê qehweyî teve sipî li beşên banî ji laşê wê û ser dûvikan. Baskên hulîçal dirûj in bi serikên reş.

Xwarin

Hulîçal nêçîra guhandarên biçûk, qirtîş û çûkan dikin.

Hêk û hêlînkirin

Hêlînên hulîçalan li ser erdê tên çêkirin û hulîçalên mê ji çar heta şeş hêkên spî dikin.

Pêşangeh

Xwendina pêşve

Forsman, Dick (1995) Field identification of female and juvenile Montagu's and Pallid Harriers Dutch Birding 17(2): 41-54

Çavkanî

  1. a b "Iran's Birds - Pallid Harrier". Iran deserts. Retrieved March 02, 2013. Check date values in: |accessdate= (help)
  2. BirdLife International (2012). "Circus macrourus". IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1. International Union for Conservation of Nature. Retrieved 16 July 2012.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Nivîskar û edîtorên Wikipedia-ê

Hulîçal: Brief Summary ( Kurdish )

provided by wikipedia emerging languages

Hulîçal an bazê zerik (Circus macrourus), cureyekî baziyan (Accipiteridae) e.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Nivîskar û edîtorên Wikipedia-ê

Στεπόκιρκος ( Greek, Modern (1453-) )

provided by wikipedia emerging languages

Ο Στεπόκιρκος είναι είδος ημερόβιου αρπακτικού πτηνού που απαντά και στον ελλαδικό χώρο, ένα από τα μέλη της ομάδας των κίρκων. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Circus macrourus και δεν περιλαμβάνει υποείδη.[3]

Ονοματολογία

Η λατινική λέξη macrourus είναι ελληνική και σημαίνει «αυτός που έχει μακριά ουρά».

Η αγγλική λέξη pallid στην ονομασία του είδους (Pallid Harrier), είναι λατινική: pallid[4] Άλλωστε, ονομάζεται και Pale Harrier (βλ. αγγλικό λήμμα).

Η ελληνική ονομασία του είδους, παραπέμπει σε ένα από τα κυριότερα οικοσυστήματα του πτηνού.

Γεωγραφική κατανομή

 src=
Χάρτης εξάπλωσης του είδους Circus macrourus. Πράσινο σκούρο: Μόνιμος κάτοικος (επιδημητικός), Πράσινο ανοικτό: Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, Μπλε: Περιοχές διαχείμασης (σημ. Ο χάρτης είναι ανακριβής σε κάποιες περιοχές της Αφρικής και της Ασίας)

Ο στεπόκιρκος έχει μία ευρεία περιοχή εξάπλωσης στον Παλαιό Κόσμο, με τα δυτικά όρια στην αφρικανική ακτή στο γεωγραφικό πλάτος της Σενεγάλης, στην Ιταλία και την Τυνησία και τα ανατολικά στην περιοχή της ινδοκίνας. Το βόρειο όριο της κατανομής βρίσκεται στη Ρωσία και τη ΒΔ. Μογγολία, ενώ το νότιο όριο εκτείνεται μέχρι τη Νότιο Αφρική.

Περιοχές αναπαραγωγής

Ο στεπόκιρκος είναι μεταναστευτικό είδος, που απαντά ως μόνιμος (επιδημητικός) κάτοικος σε ελάχιστες περιοχές, ενώ αντίθετα στις περισσότερες, απαντά ως καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, διαχειμάζων και μεταναστευτικός. Οι περιοχές αναπαραγωγής βρίσκονται στην Ευρασία όπου, είτε παραμένει μόνιμα όλο το έτος (Κριμαία, περιοχές του Καυκάσου και της Κασπίας) είτε έρχεται τα καλοκαίρια, σε μια ζώνη που εκτείνεται από την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και τη Ρωσία και, δια μέσου της Σιβηρίας, καταλήγει στα Αλτάι, τη ΒΔ Κίνα και τη ΒΔ Μογγολία.

Περιοχές διαχείμασης

Οι περιοχές διαχείμασης βρίσκονται νότια των περιοχών αναπαραγωγής, ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος. Στην Ευρώπη, βρίσκονται κυρίως στην Ιταλία, τη Σικελία και τα Βαλκάνια. Στην Ασία, βρίσκονται από τη Μικρά Ασία στα δυτικά και δια μέσου της Μέσης Ανατολής, του Ιράκ, του Ιράν, του Καζακστάν και του Πακιστάν, φθάνουν μέχρι την ινδική υποήπειρο, την Ταϊλάνδη και την Ινδοκίνα στα ανατολικά.

Στην Αφρική, όπου και διαχειμάζει μεγάλος όγκος του παγκόσμιου πληθυσμού, οι περιοχές εκτείνονται από τη Μαυριτανία, τη Σενεγάλη και τη Γουινέα στα δυτικά και, μέσω μίας μεγάλης ζώνης παράλληλης με τον ισημερινό, φθάνουν στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας, στην Ερυθραία και τη Σομαλία. Προς νότον, οι περιοχές διαχείμασης φθάνουν μέχρι τη Μποτσουάνα και τη Νότια Αφρική.

Στην Ελλάδα, ο στεπόκιρκος περνάει κατά τις δύο μεταναστεύσεις, χωρίς να φωλιάζει. Λίγα μόνον άτομα ξεχειμωνιάζουν στα βόρεια της χώρας.[5]

Μεταναστευτικές οδοί

Η φθινοπωρινή αποδημία του στεπόκιρκου στην Ευρώπη ξεκινάει από τα μέσα Σεπτεμβρίου και διαρκεί μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου, ενώ η εαρινή αποδημία αρχίζει στα μέσα Μαρτίου και διαρκεί μέχρι τις αρχές Απριλίου.

Τυχαία, περιπλανώμενα άτομα έχουν παρατηρηθεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, εκεί όπου δεν αναπαράγεται ούτε μεταναστεύει το είδος, όπως στην Ισπανία, το Βέλγιο, την Ισλανδία, κ.α., αλλά και στην Ιαπωνία ή το Λεσότο.[1]

Στην Ελλάδα, τα πρώτα πουλιά φθάνουν στις αρχές Απριλίου και φεύγουν νωρίς τον Οκτώβριο.[5]

Βιότοπος

Ο στεπόκιρκος συχνάζει σε ημι-ερήμους και στέπες έως τα 2.000 μέτρα, ενώ οι προτιμώμενες περιοχές ωοτοκίας, είναι τα λιβάδια κοντά σε μικρά ποτάμια και λίμνες, αν και έχει βρεθεί επίσης να αναπαράγεται σε αγροτικές περιοχές, τουλάχιστον εκεί όπου η γεωργία δεν είναι εντατική (Terraube et al. 2009). Μια μικρή μειοψηφία των πληθυσμών ζει στα αρκτικά δάση και τις δασικές ζώνες στην τούνδρα, βόρεια από την κύρια περιοχή αναπαραγωγής (Kuznetsov 1994?. Morozov litt 1999), όπου φωλιάζει σε ξέφωτα και άλλους ανοικτούς χώρους (Galushin et al 2003).[1]

Μπορεί να φωλιάσει μέχρι και στα 1200 μέτρα, ενώ έχει παρατηρηθεί να διαβαίνει, κατά τον χειμώνα, στα Ιμαλάια μέχρι τα 3000 μέτρα και, στην Αφρική μέχρι τα 4000 μέτρα.[6] Πάντως, διαφέρει από τους άλλους κίρκους, στο ότι προτιμάει πιο ξηρά ενδιαιτήματα.[5]

Μορφολογία

 src=
Θηλυκός στεπόκιρκος εν πτήσει

Ο στεπόκιρκος είναι ένας μετρίου μεγέθους ευρωπαϊκός κίρκος, ίσος ή ελαφρά μικρότερος από τον λιβαδόκιρκο. Όπως και οι άλλοι κίρκοι εμφανίζει έντονο φυλετικό διμορφισμό.

Το αρσενικό είναι υπόλευκο γκρι στο πάνω μέρος και λευκό στο κάτω, με στενές μαύρες άκρες στις πτέρυγες (πρωτεύοντα ερετικά). Διαφέρει από το βαλτόκιρκο στο μικρότερο μέγεθος, τις στενότερες πτέρυγες και, τον αχνότερο χρωματισμό στα ακροπτερύγια.

Το θηλυκό είναι καφέ στην άνω επιφάνεια, με λευκά ανώτερα καλυπτήρια ουράς. Η κάτω επιφάνεια του σώματος είναι ανοιχτόχρωμη καφετί με σκουρόχρωμες καφέ ραβδώσεις. Είναι πολύ παρόμοιο με τον θηλυκό λιβαδόκιρκο, αλλά έχει πιο σκούρα και πιο ομοιόμορφα δευτερεύοντα ερετικά στην κάτω επιφάνεια. Το θηλυκό και τα νεαρά άτομα είναι σχεδόν απαράλλακτα με τα θηλυκά του βαλτόκιρκου, αλλά έχουν λιγότερο λευκό χρώμα στο ουροπύγιο.[5]

Η ίριδα, το κήρωμα και τα πόδια είναι κίτρινα στα ενήλικα πουλιά, ενώ το ράμφος και οι γαμψώνυχες είναι μαύρα.

  • Το γενικότερο παρουσιαστικό του Στεπόκιρκου θυμίζει έντονα γλάρο, ειδικά το αρσενικό όταν πετάει.[5][7]
 src=
Circus macrourus

Βιομετρικά στοιχεία

  • Μήκος σώματος: (39-)40 έως 46(-50) εκατοστά.
  • Άνοιγμα πτερύγων: (95-)97 έως 106(-120) εκατοστά.
  • Βάρος: Αρσενικό: 315-325 γραμμάρια, θηλυκό: 445-550 γραμμάρια, κατά μέσον όρο.

Πτήση

Ο στεπόκιρκος, κατά την πτήση, έχει το χαρακτηριστικό πέταγμα των κίρκων, πετάει δηλαδή χαμηλά πάνω από το έδαφος, με τις πτέρυγες ανορθωμένες σε σχήμα V. Μοιάζει πολύ με το βαλτόκιρκο στο πέταγμα και τις συνήθειες, ιδιαίτερα τα θηλυκά. Το πέταγμά του είναι πολύ «ανάλαφρο» και, θυμίζει εκείνο του γλάρου.[8]

Τροφή

Οι στεπόκιρκοι κυνηγούν κυρίως μικρά θηλαστικά, όπως τα λέμινγκς στη στέπα, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, σκίουρους εδάφους (susliks), χάμστερς και μυγαλές (shrews). Ένα άλλο μέρος του φάσματος της τροφής, καλύπτουν μικρά στρουθιόμορφα, όπως κορυδαλλοί (Alaudidae), πετρόκλες (Oenanthe), σκαλίδρες και κελάδες (Anthus). Τα μεγάλα θηλυκά είναι σε θέση, επίσης, να επιτεθούν σε ενήλικες πάπιες (Anatidae) ή ουρόγαλους (Tetraoninae) ειδικά στα χειμαδιά. Τέλος, περιστασιακά, τρώει και σαύρες ή έντομα.

Αναπαραγωγή

Ο στεπόκιρκος φθάνει στη σεξουαλική ωριμότητα κατά το δεύτερο ή τρίτο χρόνο της ζωής του. Τα ζευγαρώματα αρχίζουν ήδη από τις περιοχές διαχείμασης, με τα ζευγάρια να είναι, ωστόσο, σταθερά μόνο για μια σεζόν αναπαραγωγής.

Η φωλιά κατασκευάζεται κυρίως από το θηλυκό, απ’ευθείας πάνω στο έδαφος, είναι ελαφρά υπερυψωμένη και μπορεί να καλύπτεται από υψηλή βλάστηση, ενώ σπανιότερα βρίσκεται πάνω σε χαμηλούς θάμνους.

Η περίοδος ωοτοκίας είναι από τις αρχές Μαΐου μέχρι τον Ιούνιο. Η γέννα αποτελείται από 4-5 αβγά, σπανιότερα 3-6 αβγά, με διαστήματα 2 ημερών μεταξύ τους. Η επώαση -που ξεκινάει από το πρώτο αβγό-, πραγματοποιείται αποκλειστικά από το θηλυκό, και διαρκεί 28-30 ημέρες, με το αρσενικό να εφοδιάζει με τροφή.[9] Μετά την εκκόλαψη, τη σίτιση των νεοσσών αναλαμβάνει το θηλυκό για 21 ημέρες, ενώ το αρσενικό εφοδιάζει το θηλυκό και αργότερα τους νεοσσούς με τροφή. Αργότερα, κυνηγάνε και οι δύο γονείς.

Οι νεοσσοί διαφέρουν σε μέγεθος και, είναι πολύ πιθανόν, ο μικρότερος να μην επιζήσει. Αποκτούν το πρώτο τους πτέρωμα στις 21-28 ημέρες. Το πρώτο πέταγμα πραγματοποιείται στις 35-40 ημέρες, περίπου, αλλά μένουν κοντά στους γονείς τους, για 2-3 εβδομάδες ακόμη.[9][10]

Στην Ελλάδα ο στεπόκιρκος δεν φωλιάζει, αλλά έρχεται και ξεχειμωνιάζει στη χώρα, σε ελάχιστους αριθμούς.[5]

Κατάσταση πληθυσμού

Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί του στεπόκιρκου μειώθηκαν δραματικά κατά τον 20ό αιώνα. Σε πολλές περιοχές, όπως τα Βαλκάνια, τη Μολδαβία και τη Λευκορωσία έχει σχεδόν εξαφανιστεί, ενώ ο κυριότερος όγκος αναπαράγεται στη Ρωσία, το Αζερμπαϊτζάν, την Ουκρανία, και την Τουρκία (25%-49% του παγκόσμιου πληθυσμού).[11]

Στην Ασία, ωστόσο, ο πληθυσμός τεκμαίρεται ότι είναι πιο σταθερός. Έρευνες στην περιοχή Oblast Kustanay (βόρειο Καζακστάν 1997-2004) δείχνουν έναν αμφίρροπο, αλλά φαινομενικά σταθερό πληθυσμό με πυκνότητα 9,4 έως 25 ζεύγη ανά 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα (Bragin 1999. Ε. Bragin in litt. 2005). Άλλες λεπτομέρειες από έρευνες δεν είναι γνωστές από την ασιατική περιοχή του είδους, αν και ανεπίσημα στοιχεία από το νότιο Καζακστάν δείχνουν ότι είναι τοπικά άφθονο (A. Corso in litt. 2005).

Στην περιοχή αναπαραγωγής, κατά κύριο λόγο απειλείται από την καταστροφή και την υποβάθμιση των χορτολιβαδικών εκτάσεων της στέπας, και τη μετατροπή σε αρόσιμες γεωργικές εκτάσεις, το κάψιμο της βλάστησης, την εντατική βόσκηση των υγρών βοσκοτόπων και την εκκαθάριση από θάμνους και ψηλά ζιζάνια (Galushin et al 2003. Ε. Bragin litt. 2007). Στους χώρους διαχείμασης, πιστεύεται ότι επιδρούν αρνητικά, η χρήση επιβλαβών φυτοφαρμάκων, τα ποντικοφάρμακα και άλλες τοξικές χημικές ουσίες (R. Simmons litt 1999?, Galushin et al 2003), αν και αυτό απαιτεί περαιτέρω έρευνα, καθώς και από την απώλεια της βοσκοτόπων λόγω της καύσης, κοπής και υπερβόσκησης (Galushin et al. 2003).[1]

Η αξιολόγηση της κατάστασης του εν λόγω είδους περιπλέκεται από το γεγονός ότι, στα εδάφη αναπαραγωγής, οι αριθμοί διαφοροποιούνται ανάλογα με τις περιβαλλοντικές συνθήκες, όπως λ.χ. από τους αριθμούς των μικρών θηλαστικών. Αξιόπιστα στοιχεία από τις οδούς μετανάστευσης και διαχείμασης είναι επίσης δύσκολο να καταγραφούν, λόγω της σπανιότητας του είδους, της στρατηγικής της μετανάστευσης, καθώς και της δυσκολίας στην αναγνώριση πεδίου, αν και σημαντικές συγκεντρώσεις των πτηνών έχουν αναγνωριστεί σε περιοχές της Ινδίας και της Αφρικής (Galushin et al. 2003).[1]

O στεπόκιρκος σήμερα κατατάσσεται ως είδος Σχεδόν Απειλούμενο (NT) από την IUCN.[1]

Για την Ελλάδα δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία, αλλά ο στεπόκιρκος είναι από τα σπανιότερα αρπακτικά της χώρας.[5]

Προτεινόμενα μέτρα προστασίας

  • Υποστήριξη της διατήρησης των υγροτόπων σε τυπικά λιβάδια σε στέπες και ημιερημικές περιοχές.
  • Υποστήριξη ήπιας βόσκησης και διατήρησης των χορτολιβαδικών εκτάσεων.
  • Ανάπτυξη μεθοδολογίας (συμπεριλαμβανομένων των GIS) και πραγματοποίηση ερευνών, κυρίως στον πυρήνα των περιοχών αναπαραγωγής και, δευτερευόντως, για τον καθορισμό των βορείων και νοτίων ορίων της, καθώς και να αναζητήση νέων θέσεων ωοτοκίας εκτός πυρήνα.
  • Διενέργεια έρευνας για τη διατροφή και την περιοχή αναζήτησης θηραμάτων, καθώς και ο ρόλος τους στην μετακίνηση των πληθυσμών.
  • Λόμπι για την θέσπιση και την εφαρμογή της νομοθεσίας για την απαγόρευση της χρήσης των επιβλαβών φυτοφαρμάκων στις περιοχές διαχείμασης, και την αποκατάσταση της γεωργικής οικονομίας στην περιοχή αναπαραγωγής.
  • Έρευνα στις περιοχές διαχείμασης (λιβάδια και δασικές περιοχές με αγκαθωτή βλάστηση) της Αφρικής και της Ινδίας, για σημαντικές συγκεντρώσεις κουρνιάσματος, συμπεριλαμβανομένης της παρακολούθησης των πτηνών μέσω της δορυφορικής τηλεμετρίας, το συντομότερο δυνατό.
  • Επανεξέταση των ήδη υφισταμένων χώρων κουρνιάσματος και διαχείρισης της λεκάνης απορροής στις χειμερινές περιοχές κουρνιάσματος, ιδιαίτερα σε εκείνες όπου η γεωργία αλλάζει λόγω των νέων αρδευτικών συστημάτων, και συνέχιση των απαραιτήτων δράσεων διατήρησης.
  • Διενέργεια έρευνας για τα υπολείμματα φυτοφαρμάκων στα θνησιμαία, και της χρήσης τους στις περιοχές διαχείμασης.
  • Ενθάρρυνση για πλήρη νομική προστασία και εκπαίδευση σε χώρες πάνω στις μεταναστευτικές οδούς και τις περιοχές διαχείμασης.[1]

Παραπομπές

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 BirdLife International (2013). Circus macrourus στην Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της IUCN. Έκδοση 2013.2. Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN). Ανακτήθηκε 12 Μαρτίου 2014.
  2. Thiollay, 1994
  3. Howard and Moore, σελ. 104
  4. http://artflx.uchicago.edu/cgi-bin/philologic/getobject.pl?c.14:214.lewisandshort
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 Χανδρινός & Δημητρόπουλος, σ. 86
  6. James Ferguson-Lees, David A. Christie
  7. Hermann Heinzel et al, σελ. 90
  8. Χανδρινός & Δημητρόπουλος, σ. 88
  9. 9,0 9,1 Harrison, σελ. 107
  10. Bauer et al
  11. Galushin et al. 2003; BirdLife International 2004a

Πηγές

  • Howard and Moore, Checklist of the Birds of the World, 2003.
  • Collin Harrison, Nests, Eggs and Nestlings Of British and European Birds, Collins, 1988.
  • Christopher Perrins, Birds of Britain and Europe, Collins 1987.
  • Bertel Bruun, Birds of Britain and Europe, Hamlyn 1980.
  • Hermann Heinzel, RSR Fitter & John Parslow, Birds of Britain and Europe with North Africa and Middle East, Collins, 1995
  • Πάπυρος Λαρούς-Μπριτάνικα, τόμος 34 , λήμμα «Κίρκος»
  • Ιωάννη Όντρια, Πανίδα της Ελλάδας, τόμος Πτηνά.
  • Γ. Χανδρινού-Α. Δημητρόπουλου, Αρπακτικά Πουλιά της Ελλάδας, εκδόσεις Ευσταθιάδη, Αθήνα, 1982.
  • Ντίνου Απαλοδήμου, Λεξικό των ονομάτων των πουλιών της Ελλάδας, 1988.
  • «Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλουμένων Σπονδυλοζώων της Ελλάδας, Αθήνα 1992»
  • Γεωργίου Δ. Μπαμπινιώτη, Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Αθήνα 2002
  • IUCN Red List: http://www.iucnredlist.org/
  • Hans-Günther Bauer, Einhard Bezzel und Wolfgang Fiedler (Hrsg): Das Kompendium der Vögel Mitteleuropas: Alles über Biologie, Gefährdung und Schutz. Band 1: Nonpasseriformes – Nichtsperlingsvögel, Aula-Verlag Wiebelsheim, Wiesbaden 2005, ISBN 3-89104-647-2
  • James Ferguson-Lees, David A. Christie: Raptors of the World. Houghton Mifflin Harcourt, 2001, ISBN 0-618-12762-3, S. 488−491.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Συγγραφείς και συντάκτες της Wikipedia

Στεπόκιρκος: Brief Summary ( Greek, Modern (1453-) )

provided by wikipedia emerging languages

Ο Στεπόκιρκος είναι είδος ημερόβιου αρπακτικού πτηνού που απαντά και στον ελλαδικό χώρο, ένα από τα μέλη της ομάδας των κίρκων. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Circus macrourus και δεν περιλαμβάνει υποείδη.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Συγγραφείς και συντάκτες της Wikipedia

Жьец ( Kabardian Circassian )

provided by wikipedia emerging languages
 src=
Circus macrourus

Жьец (лат-бз. Circus macrourus) — къашыргъэ лъэпкъым хыхьэ и цӀэджэгъу лъэпкъыгъуэм щыщщ.

Теплъэр

Хъухэм я тхыцӀэр щхъуэ-фӀыцӀафэщ, щӀыху мащӀэ къыщӀэуэу. КӀащхьэр хужьщ, кусэ щхъуафэ ирикӀуэу. Дамэ къабзий пхъашэхэр щхъуэщ, жьэгъур, ныбэ щӀагъыр хужьщ.

Здэпсэухэр

Еуразиэм и лъэныкъуэ бжыгъэм, Африкэм щопсэу. Здэгъуалъхьэр щӀылъэм дежщ. Къауъказым щыпсэу жьецхэр лъэтэжкъым.

Ӏусыр

КъаущэкӀу губгъуэдзыгъуэ, щындырхъуо, мылъэтэф къуалэбзу шыр.

Тхылъхэр

  • Адыгэхэм я къуалэбзу щӀэныгъэр. Брат Хьэсин. Черкесск. 2007 гъ.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Жьец: Brief Summary ( Kabardian Circassian )

provided by wikipedia emerging languages
 src= Circus macrourus

Жьец (лат-бз. Circus macrourus) — къашыргъэ лъэпкъым хыхьэ и цӀэджэгъу лъэпкъыгъуэм щыщщ.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Кубарган кулaaлы ( Kirghiz; Kyrgyz )

provided by wikipedia emerging languages
 src=
Кубарган кулaaлы.
 src=
Circus macrourus

Кубарган кулaaлы (лат. Circus macrourus), (S.G. Gmelin, 1771).

Жалпы жана өлкөдө таралышы

Евразияда Дунайдын төмөнкү агымынын өрөөнүнөн чыгышты көздөй Түндүк-Батыш Монголияга чейин, болжол менен Түштүк-Батыш Байкалга чейин. Түндүккө карай Припятңе өрөөнүнө чейин, Белорусия жана Урал тоо кыркаларынын ортосунда 55-параллелге чейин, Урал тоо кыркалары жана Енисей өрөөнүнүн ортосунда 57-параллелге чейин. Түштүктөн Кара деңиздин түндүк жээгине, Крымга, Түштүк Байкалдын тышына, Ирандын Каспий алдынкы провинцияларына, Камыш-Самар көлдөрүнө, Эмбанын жогорку бөлүгүнө, Жезказганга жана Уралга, Арал деңизинин түндүк-чыгыш жээгине, Сырдарыя өрөөнүнө, Тарбагатайга жана Түндүк-Батыш Монголияга чейин. Кыргызстанда – Чүй, Атбашы дарыяларынын өрөөндөрү, Ысыккөл ойдуңу, Ички Тянңшандын сырттары.

Жашаган аймактары

Түздүктөрдү, жапыз жана орто тоолуу ачык жерлерди артык көрөт, маданий территорияларда да сейрек эмес, кээде бийик тоолорго көтөрүлөт.

Саны

Саны боюнча системдүү маалымат жок. Адатта Чүй дарыясынын жана Ысыккөл көлүнүн өрөөндөрүндө кездешет. 2005-жылы Бишкектен алыс эмес көлмөлөрдө өткөрүлгөн жайкы жана күзгү байкоо жүргүзүүлөрдө кубарган кулаалынын эркектерин эки жолу байкашкан. Бир жаш канаттуу көлмөлөрдүн биринин жээгинде белгиленген.

Жашоо тиричилиги (жашоо циклдары)

Уялоочу түр. Жерде отурганды артыксынтат, кээде бадалдарда жана дарактарда отурат. Канаттарын жайып, айыл чарба аянттарын тынымсыз айланып учат, азыгын көрүп, абада кыймылсыз калат да, тик ылдый түшүп кол салат. Чычкан сымал кемирүүчүлүргө, кескелдириктерге, бакаларга, чегирткелерге, башка канаттуулардын балапандарына аңчылык жасайт. Апрелден июлга чейин уялайт. Чөптөрдөн жана жалбырактан жасалган уясын жерде, көбүнчө талааларда салат. Күрөң тактары бар ак түстөгү 4-5 жумуртка тууйт.

Чектөөчү факторлор

Уялоо жерлеринде тынчсыздандыруучу факторлордун көптүгү, айрыкча, үй жаныбарлары уялары үчүн коркунуч туудурат. Кээде киши тарабынан кырылуусу.

Көбөйтүү (колдо багуу)

Кыргыз Республикасында колдо багылбайт.

Уюштурулган коргоо аракеттери

Республикада атайын коргоо чаралары жок. Түр I UCNдин Кызыл Китебине VI категориясына Near Threatened, NT киргизилген.

Коргоо үчүн зарыл аракеттер

Уялоого ылайыктуу жерлерди коргоо керек, уялоо аймактарда адамдын жана үй жаныбарларынын жүрүшүн чектөө. Аныкталган уяларды картага түшүрүү жана кубарган кулаалынын санына мониторинг жүргүзүү.

Статусу

VI категория. Near Threatened, NT. Кыргыз Республикасынын фаунасында уруунун төрт өкүлүнүн бири. Монотиптүү түр.

Колдонулган адабияттар

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia жазуучу жана редактор

Кубарган кулaaлы: Brief Summary ( Kirghiz; Kyrgyz )

provided by wikipedia emerging languages
 src= Кубарган кулaaлы.  src= Circus macrourus

Кубарган кулaaлы (лат. Circus macrourus), (S.G. Gmelin, 1771).

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia жазуучу жана редактор

Степовый лунь ( Rusyn )

provided by wikipedia emerging languages
 src=
Степовый лунь
 src=
Circus macrourus

Степовый лунь (Circus macrourus) є середнё великый хищ з родины ястрябовых.

Степовый лунь росте до 40 – 48 цм. Самець є зверьха зафарбленый переважно сиво з тмавыма кінцями крыл і зо спіднёй стороны чісто білы. Саміця є невыразно бура із світлїшым сподом тїла.

Гнїздить на югу выходной Европы і середнёй Азії і зимує переважно в Африцї, Індії і в юговыходній Азії. Рідко залїтавать і до западной Европы і на Брітаньскы островы. Жыє в одкрытых країнах, найчастїше степі, мочарях, ловить і на полях.

Жывить ся малыма ссавцями, ящурками і меншыма видамі птахів.

Референції

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Степовый лунь: Brief Summary ( Rusyn )

provided by wikipedia emerging languages
 src= Степовый лунь  src= Circus macrourus

Степовый лунь (Circus macrourus) є середнё великый хищ з родины ястрябовых.

Степовый лунь росте до 40 – 48 цм. Самець є зверьха зафарбленый переважно сиво з тмавыма кінцями крыл і зо спіднёй стороны чісто білы. Саміця є невыразно бура із світлїшым сподом тїла.

Гнїздить на югу выходной Европы і середнёй Азії і зимує переважно в Африцї, Індії і в юговыходній Азії. Рідко залїтавать і до западной Европы і на Брітаньскы островы. Жыє в одкрытых країнах, найчастїше степі, мочарях, ловить і на полях.

Жывить ся малыма ссавцями, ящурками і меншыма видамі птахів.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Степска еја ( Macedonian )

provided by wikipedia emerging languages

Степската еја или степски жабар (науч. Circus macrourus) е птица од родот еи (Circus) во фамилијата јастреби и е птица преселница, грабливка која лови во низок лет. Се размножува во јужните делови на источна Европа, вклучувајќи ја и Македонија, како и во централна Азија (во Иран), а зимува во Индија и југоисточна Азија. Ретко заскитува во Велика Британија и западна Европа, иако значителен број младенчиња се забележани како презимуваат во Норфолк (источна Англија) зимата 2002/3 г.

Опис

 src=
Мажјак
 src=
Женка
 src=
Circus macrourus

Кај степската еја е изразен половиот диморфизам, односно мажјаците се белосиви одозгора и бели одоздола, со зашилени црни врвови на крилјата. Должината им е од 40 до 48 см, а имаат распон на крилјата од 95 до 120 сантиметри. Тежат околу 315 грама, а женките се поголеми и тежат околу 445 грама. Женките се кафени одозгора, со бели пердуви на горниот дел од опашката, а долниот дел ѝ е жолтеникав со кафени шари. Младенчињата се слични со женките и често, заради белото кај опашката се нарекуваат „прстенестоопашни“.

Птицата живее во отворени, степски предели.

Исхрана

Степската еја лови и се храни со мали цицачи, влекачи и птици, изненадувајќи ги со брзиот и низок лет.

Размножување

Овој јастреб е моногамна птица која одгледува едно легло годишно. Гнездат директно на земја на тревна површина. Несат 3-5 светлосини јајца. Инкубацијата започнува откако ќе се снесе првото јајце и трае 28-30 дена. Ги лежи само женката, но за време на инкубацијата и првите денови по испилувањето, мажјакот носи храна и за женката и за пилињата. Младенчињата го напуштаат гнездото по 35-40 дена.

Наводи

  1. „Птици на Иран — Степска еја“. „Ирански пустини“. конс. 02 март 2013. Check date values in: |accessdate= (помош) (персиски)
  2. BirdLife International (2012). Circus macrourus. Црвен список на загрозени видови на МСЗП. Верзија 2012.1. Меѓународен сојуз за заштита на природата. конс. 16 јули 2012. Check date values in: |accessdate= (помош) (англиски)

Литература

Распознавање

Forsman, Dick (1995) Field identification of female and juvenile Montagu's and Pallid Harriers Dutch Birding 17(2): 41-54

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Автори и уредници на Википедија

Степска еја: Brief Summary ( Macedonian )

provided by wikipedia emerging languages

Степската еја или степски жабар (науч. Circus macrourus) е птица од родот еи (Circus) во фамилијата јастреби и е птица преселница, грабливка која лови во низок лет. Се размножува во јужните делови на источна Европа, вклучувајќи ја и Македонија, како и во централна Азија (во Иран), а зимува во Индија и југоисточна Азија. Ретко заскитува во Велика Британија и западна Европа, иако значителен број младенчиња се забележани како презимуваат во Норфолк (источна Англија) зимата 2002/3 г.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Автори и уредници на Википедија

Хээрийн хулд ( Mongolian )

provided by wikipedia emerging languages
 src=
Circus macrourus

Хээрийн хулд (Circus macrourus), урьд Хээрийн цагаан элэгт гэж байсан, нь Харцагынхан овгийн махчин шувуу юм. Тэд зүүн Европын өмнөд хэсэг, төв Азид нутаглах ба Энэтхэг болон зүүн өмнөд Азид өвөлждөг.

Энэхүү дунд хэмжээний шувуу нь задгай тал хээр болон намгархаг газар амьдарна.

Гадаад төрх

Эрэгчин хээрийн хулд цагаан саарал нуруу, цагаан цээж, гэдэс, хэвлийтэй ба далавчны үзүүрт хар байна. Саарал хулдаас биеэр жижиг, илүү үзүүр тийш нарийссан далавчтай.

Эмэгчин нь бор нуруун хэсэг, бор судалтай бор шаргал өвөртэй. Сүүлний дээд хэсгийн гадаад өд нь цагаан байна.

Хээрийн хулд жижиг хөхтөн, гүрвэл, шувуу зэргээр хооллоно. Газар үүрээ засаж, 4-6 цагаандуу өндөг гаргадаг.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia зохиогчид ба редакторууд

Хээрийн хулд: Brief Summary ( Mongolian )

provided by wikipedia emerging languages
 src= Circus macrourus

Хээрийн хулд (Circus macrourus), урьд Хээрийн цагаан элэгт гэж байсан, нь Харцагынхан овгийн махчин шувуу юм. Тэд зүүн Европын өмнөд хэсэг, төв Азид нутаглах ба Энэтхэг болон зүүн өмнөд Азид өвөлждөг.

Энэхүү дунд хэмжээний шувуу нь задгай тал хээр болон намгархаг газар амьдарна.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia зохиогчид ба редакторууд

Ялан көйгәнәге ( Bashkir )

provided by wikipedia emerging languages
 src=
Circus macrourus

Ялан көйгәнәге(урыҫ.степной лунь) (лат. Circus macrourus) - Башҡортостандың Ҡыҙыл китабына индерелгән.

Үрсеүе

Һылтанмалар

Әҙәбиәт

  1. BioLib Profil taxonu — druh moták stepní Circus macrourus (S. G. Gmelin, 1770)
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Ялан көйгәнәге: Brief Summary ( Bashkir )

provided by wikipedia emerging languages
 src= Circus macrourus

Ялан көйгәнәге(урыҫ.степной лунь) (лат. Circus macrourus) - Башҡортостандың Ҡыҙыл китабына индерелгән.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

श्वेत भुइँचील ( Nepali )

provided by wikipedia emerging languages
 src=
Circus macrourus

श्वेत भुइँचील नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो । यसलाई अङ्ग्रेजीमा प्यालिड ह्यारिअर (Pallid Harrier) भनिन्छ।

यो पनि हेर्नुहोस्

सन्दर्भ सामग्रीहरू

  1. "Iran's Birds - Pallid Harrier", Iran deserts, अन्तिम पहुँच मार्च ०२, २०१३
  2. BirdLife International (२०१२), "Circus macrourus", अन्तरराष्ट्रिय प्रकृति संरक्षण संघको रातो सूची संस्करण 2012.1, अन्तर्राष्ट्रिय प्रकृति संरक्षण संघ, अन्तिम पहुँच १६ जुलाई २०१२

बाह्य लिङ्कहरू

license
cc-by-sa-3.0
copyright
विकिपेडिया लेखक र सम्पादकहरू

श्वेत भुइँचील: Brief Summary ( Nepali )

provided by wikipedia emerging languages
 src= Circus macrourus

श्वेत भुइँचील नेपालमा पाइने एक प्रकारको चराको नाम हो । यसलाई अङ्ग्रेजीमा प्यालिड ह्यारिअर (Pallid Harrier) भनिन्छ।

license
cc-by-sa-3.0
copyright
विकिपेडिया लेखक र सम्पादकहरू

ઉજળી પટ્ટાઇ ( Gujarati )

provided by wikipedia emerging languages

ઉજળી પટ્ટાઇ (અંગ્રેજી: Pale Harrier, Pallid Harrier), (Circus macrourus) એ ઋતુપ્રવાસી પક્ષી છે. તે પૂર્વ યુરોપનાં દક્ષિણ ભાગ અને મધ્ય એશિયા (જેવા કે, ઈરાન અને શિયાળામાં બહુધા ભારત અને દક્ષિણપૂર્વ એશિયા)માં વંશવૃદ્ધિ કરે છે. આ મધ્યમ કદનું શિકારી પક્ષી ખુલ્લા મેદાન, કળણ અને વેરાન સપાટ ખુલ્લી જમીન પર વંશવૃદ્ધિ કરે છે.

 src=
કચ્છના નાના રણમાં વિશ્રામ કરતી ઉજળી પટ્ટાઇ.
 src=
Circus macrourus

વર્ણન

આ પક્ષી પોતાની લાંબી પાંખોને અંગ્રેજી વી (V) જેવા આકારમાં રાખી નીચી ઊડાન ભરે છે. પુખ્ત પક્ષી ૪૦-૪૮ સે.મી. લંબાઈ, ૯૫-૧૨૦ સે.મી. પાંખોનો વ્યાપ અને નર ૩૧૫ ગ્રામ તથા માદા સહેજ વધારે, ૪૪૫ ગ્રામ, વજન ધરાવે છે. નરને ઉપરના ભાગે સફેદાઈયુક્ત રાખોડી અને નીચેના ભાગે સફેદ તથા પાંખોના સાંકડા છેડા કાળો રંગ ધરાવે છે.

માદા ઉપરના ભાગે કથ્થાઈ રંગની અને તેની પૂંછડીનાં પીંછા સફેદ રંગના હોય છે. તેનો નીચેનો ભાગ કથ્થાઈ મખમલી આડીઅવળી લીટીઓ વાળો હોય છે.

સંદર્ભો

  1. "Iran's Birds - Pallid Harrier". Iran deserts. Retrieved March 2, 2013. Check date values in: |accessdate= (મદદ)
  2. "Circus macrourus". IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2. International Union for Conservation of Nature. 2013. Retrieved 26 November 2013. Unknown parameter |last૧= ignored (મદદ); Check date values in: |accessdate=, |year= (મદદ)
license
cc-by-sa-3.0
copyright
વિકિપીડિયા લેખકો અને સંપાદકો

ઉજળી પટ્ટાઇ: Brief Summary ( Gujarati )

provided by wikipedia emerging languages

ઉજળી પટ્ટાઇ (અંગ્રેજી: Pale Harrier, Pallid Harrier), (Circus macrourus) એ ઋતુપ્રવાસી પક્ષી છે. તે પૂર્વ યુરોપનાં દક્ષિણ ભાગ અને મધ્ય એશિયા (જેવા કે, ઈરાન અને શિયાળામાં બહુધા ભારત અને દક્ષિણપૂર્વ એશિયા)માં વંશવૃદ્ધિ કરે છે. આ મધ્યમ કદનું શિકારી પક્ષી ખુલ્લા મેદાન, કળણ અને વેરાન સપાટ ખુલ્લી જમીન પર વંશવૃદ્ધિ કરે છે.

 src= કચ્છના નાના રણમાં વિશ્રામ કરતી ઉજળી પટ્ટાઇ.  src= Circus macrourus
license
cc-by-sa-3.0
copyright
વિકિપીડિયા લેખકો અને સંપાદકો

పిల్లి గద్ద ( Telugu )

provided by wikipedia emerging languages

 src=
Circus macrourus

పిల్లి గద్ద (Pale Harrier or Pallid Harrier) ఒక రకమైన గద్ద.[3]

మూలాలు

license
cc-by-sa-3.0
copyright
వికీపీడియా రచయితలు మరియు సంపాదకులు

పిల్లి గద్ద: Brief Summary ( Telugu )

provided by wikipedia emerging languages
 src= Circus macrourus

పిల్లి గద్ద (Pale Harrier or Pallid Harrier) ఒక రకమైన గద్ద.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
వికీపీడియా రచయితలు మరియు సంపాదకులు