dcsimg
Image of Olive Ridley
Life » » Animals » » Vertebrates » » Turtles »

Olive Ridley

Lepidochelys olivacea (Eschscholtz 1829)

Conservation Status

provided by Animal Diversity Web

Within the past thirty years the Olive Ridley Turtle has experienced population loss due to hunting at nesting sites for the female's skin and meat. The Olive Ridley Turtle is still the most abundant of all sea turtles, yet it nests at only five beaches in the world. Governments are in the process of protecting these nesting sites and populations. The United States has passed a law requiring that all shrimp sold in the United States must be harvested by companies with "Turtle Excluder Devices" that allow sea turtles to safely escape capture in shrimping nets.

IUCN Red List of Threatened Species: vulnerable

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
The Regents of the University of Michigan and its licensors
bibliographic citation
Herbst, P. 1999. "Lepidochelys olivacea" (On-line), Animal Diversity Web. Accessed April 27, 2013 at http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Lepidochelys_olivacea.html
author
Peter Herbst, University of Michigan-Ann Arbor
original
visit source
partner site
Animal Diversity Web

Benefits

provided by Animal Diversity Web

As with other large sea turtles, the Olive Ridley Sea Turtle is considered somewhat of a pest for commercial fishermen for they often find these turtles caught in their nets.

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
The Regents of the University of Michigan and its licensors
bibliographic citation
Herbst, P. 1999. "Lepidochelys olivacea" (On-line), Animal Diversity Web. Accessed April 27, 2013 at http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Lepidochelys_olivacea.html
author
Peter Herbst, University of Michigan-Ann Arbor
original
visit source
partner site
Animal Diversity Web

Benefits

provided by Animal Diversity Web

Since turtle egg harvesting became legal on the Playa Ostional in Costa Rica in 1987, local villagers have been able to sell nearly 3 million eggs collected from the beaches each season. The villagers can legally harvest only eggs laid during the first 36 hours of a nesting period since any turtles nesting after this period would destroy them. Approximately 27 million eggs are left unharvested and are protected from predators such as snakes and birds by the villagers.

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
The Regents of the University of Michigan and its licensors
bibliographic citation
Herbst, P. 1999. "Lepidochelys olivacea" (On-line), Animal Diversity Web. Accessed April 27, 2013 at http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Lepidochelys_olivacea.html
author
Peter Herbst, University of Michigan-Ann Arbor
original
visit source
partner site
Animal Diversity Web

Trophic Strategy

provided by Animal Diversity Web

The Olive Ridley is a chiefly carnivorous species feeding on invertebrates and protochordates such as jellyfish, snails, shrimp and crabs. The Olive Ridley Turtle has a tendency to eat a wide variety of foods which has lead to many attempts on its behalf to ingest trash such as plastic bags and Styrofoam. Surprisingly, in captivity, this species has been observed to be cannibalistic. Most feeding takes place in shallow, soft-bottomed waters. The Olive Ridley Turtle has also been known to principally feed on algae in areas devoid of other food sources.

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
The Regents of the University of Michigan and its licensors
bibliographic citation
Herbst, P. 1999. "Lepidochelys olivacea" (On-line), Animal Diversity Web. Accessed April 27, 2013 at http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Lepidochelys_olivacea.html
author
Peter Herbst, University of Michigan-Ann Arbor
original
visit source
partner site
Animal Diversity Web

Distribution

provided by Animal Diversity Web

The Olive Ridley Turtle has a large range within the tropical and subtropical regions in the Pacific and Indian Oceans as well as the Southern Atlantic Ocean. They generally tend to stay within the latitudes of 40° North and 40° South. Around North America it can be found in the waters of the Caribbean Sea and along the Gulf of California. The largest nesting beach for the Olive Ridley Turtle is at the Bhitar Kanika Wildlife Sanctuary on the Bay of Bengal located in Orissa, India.

Biogeographic Regions: indian ocean (Native ); atlantic ocean (Native ); pacific ocean (Native )

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
The Regents of the University of Michigan and its licensors
bibliographic citation
Herbst, P. 1999. "Lepidochelys olivacea" (On-line), Animal Diversity Web. Accessed April 27, 2013 at http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Lepidochelys_olivacea.html
author
Peter Herbst, University of Michigan-Ann Arbor
original
visit source
partner site
Animal Diversity Web

Habitat

provided by Animal Diversity Web

The Olive Ridley Turtle spends most of its time within 15 km of shore, preferring shallow seas for is feeding and sunbathing. However this species is observed in the open ocean as well.

Aquatic Biomes: coastal

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
The Regents of the University of Michigan and its licensors
bibliographic citation
Herbst, P. 1999. "Lepidochelys olivacea" (On-line), Animal Diversity Web. Accessed April 27, 2013 at http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Lepidochelys_olivacea.html
author
Peter Herbst, University of Michigan-Ann Arbor
original
visit source
partner site
Animal Diversity Web

Morphology

provided by Animal Diversity Web

The Olive Ridley Turtle is a large sea turtle that can weigh as much as 45 kg (100 lbs) and have a length of up to 75 cm (30 in). The skin of the turtle is olive gray and the distinguishing feature between male and female turtles is that the male's tail extends past the carapace while the female's does not. The relatively thin shell compared to other turtles is somewhat heart-shaped and is olive in color. Each of the four limbs has two claws.

Other Physical Features: ectothermic ; bilateral symmetry

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
The Regents of the University of Michigan and its licensors
bibliographic citation
Herbst, P. 1999. "Lepidochelys olivacea" (On-line), Animal Diversity Web. Accessed April 27, 2013 at http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Lepidochelys_olivacea.html
author
Peter Herbst, University of Michigan-Ann Arbor
original
visit source
partner site
Animal Diversity Web

Reproduction

provided by Animal Diversity Web

While the exact age at which reproduction occurs is not known, females usually reach a length of 60 cm before becoming reproductively active. Mating usually occurs on beaches during the spring and early summer in North America and is not monogamous. Male sperm is stored within the female for use throughout the entire breeding season. Mating takes place just offshore of the breeding beaches. Females choose to return to their beach of birth and will do this by remembering the smell of the beach through enhanced chemosensors. Nesting takes place during the night with the females riding in on the high tide and usually coincides with the first or last quarter of the moon. The Olive Ridley turtle is well known for its mass nesting, with 300 or more females at a time coming ashore. Situating themselves approximately 50 m from the sea, females will dig a nest 30-55 cm deep, depositing on average 107 eggs, and then return to the sea. This entire process takes the female turtles less then an hour. Since females store sperm in their bodies for later use, a single female can nest multiple months in a row. The eggs resemble white ping-pong balls and hatch within 45-51 days depending on incubation temperatures, which will also determine the sex of the turtle. The turtles face varying degrees of success in each of the clutches that are laid in large groups to increase their success of surviving.

Key Reproductive Features: gonochoric/gonochoristic/dioecious (sexes separate)

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
The Regents of the University of Michigan and its licensors
bibliographic citation
Herbst, P. 1999. "Lepidochelys olivacea" (On-line), Animal Diversity Web. Accessed April 27, 2013 at http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Lepidochelys_olivacea.html
author
Peter Herbst, University of Michigan-Ann Arbor
original
visit source
partner site
Animal Diversity Web

Biology

provided by Arkive
Although they do also nest alone, olive ridleys are known for their remarkable mass nestings, when many thousands of females congregate on the same beach; the event is known as an 'arribada', which is Spanish for 'mass arrival' (5). Males and females migrate from the feeding grounds and mating occurs just offshore of the beach (9). Usually at night, and coinciding their nesting with the high tide, females haul out on their natal beach and lay clutches that typically contain around 110 to 120 eggs (9). These astonishing mass nestings can involve up to 150,000 females (7) and there may be more than one arribada on a single beach; this overcrowding means that turtles are often crawling over each other to move up the beach and may even unearth other nests whilst digging their own (5). During one season a female may lay two to three clutches of eggs, returning to breed every few years (9). After around 50 to 60 days, the hatchlings emerge and make their chaotic dash to the sea (5). Predators such as jackals and crabs will feed on turtle eggs, whilst birds attack hatchlings on the beach and fish wait in the shallows (9). These arribadas probably function to increase hatchling survival by overwhelming predators with sheer numbers (5). Adult olive ridleys are carnivorous and feed on a wide variety of organisms including fish and molluscs (5); sometimes diving up to 150 metres in search of prey (7). Very little is known about the first years of life but juveniles probably spend a number of years floating on the ocean currents and feeding on planktonic organisms (10).
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Conservation

provided by Arkive
Numbers of marine turtles are notoriously difficult to investigate given their oceanic habitat and worldwide distribution. International trade in olive ridley turtles and products is banned under their listing on Appendix I of the Convention on International Trade in Endangered Species (CITES) but a significant illegal trade (particularly in eggs) still occurs (5). TRAFFIC (the wildlife trade monitoring arm of WWF and the IUCN) is involved in monitoring black market trade and bringing it to the attention of relevant authorities (12). The fitting of Turtle Excluding Devices (TEDs) to shrimp-trawl nets offers an encouraging step in their conservation; a 'trap-door' in the net allows the large turtles to escape (10). Their use is still not widespread however, and even in countries where the use of TED's is mandatory, this is not enforced (9). A number of major nesting beaches are protected and conservation projects work to artificially rear turtle eggs and then release them. Recently the number of olive ridleys nesting in Mexico has increased (8), and arribadas have returned to the Gahirmatha rookery in Orissa, India (9); perhaps offering a glimmer of hope that conservation efforts are working.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Description

provided by Arkive
The olive ridley turtle is the smallest of the marine turtles (2). The carapace of this turtle is olive coloured and relatively heart-shaped, whilst the undersurface is a greenish white (6). It can be distinguished from the closely related Kemp's ridley turtle (Lepidochelys kempii) by the possession of more than five bony plates, or scutes, running the length of the carapace; Kemp's ridley has only five (6).
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Habitat

provided by Arkive
The olive ridley turtle inhabits tropical waters, and adults are known to be pelagic, feeding in the open ocean (10). Nesting tends to occur on mainland shores, on wide beaches that are often close to river or estuary mouths (7).
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Range

provided by Arkive
Found in tropical regions of the Indian, Pacific and Atlantic Oceans, excluding the Caribbean. The largest nesting colonies occur in Mexico, Costa Rica (7) and the Orissa coast, India (6).
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Status

provided by Arkive
Classified as Vulnerable (VU) on the IUCN Red List (1). Listed on Appendix I of CITES (12) and Appendix I of the Convention on Migratory Species (CMS or Bonn Convention) (13).
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Threats

provided by Arkive
Nesting in such large congregations, the olive ridley turtle is particularly vulnerable to human activities such as development and exploitation (5). This turtle has been extensively over-harvested for its eggs and meat; on the Mexican Pacific coast in the 1960s over one million individuals were killed each year (5). In Central and South America there is still a massive market for the now illegal turtle eggs, which are traditionally believed to have aphrodisiac properties (3). Artificial illumination from development poses an additional threat, and disorientates both adults and hatchlings on the nesting beaches (5). One of the most important threats to the olive ridley is incidental catch (bycatch) by the fishing industry; turtles caught in trawl nets drown and are then discarded (10). Between 1993 and 1999, more than 50,000 dead turtles were found along the Orissa coast in India, primarily as a direct result of illegal fishing in the area (11).
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Wildscreen
original
visit source
partner site
Arkive

Behaviour

provided by Bibliotheca Alexandrina LifeDesk

Mainly carnivorous, food items include various crustaceans, molluscs, jellyfish, and fish. Nesting often involves huge concentra­tions of females. Not known to nest in Egypt.

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Bibliotheca Alexandrina
author
BA Cultnat
provider
Bibliotheca Alexandrina

Conservation Status

provided by Bibliotheca Alexandrina LifeDesk

Vulnerable  

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Bibliotheca Alexandrina
author
BA Cultnat
provider
Bibliotheca Alexandrina

Description

provided by Bibliotheca Alexandrina LifeDesk

A moderately sized marine turtle; largest recorded specimen has a carapace length of 735 mm. Carapace depressed, slightly elongate, smooth; scutes juxtaposed; posterior edge with moderate indentations; with 6-8 coastal scutes; first marginal scute not in contact with first vertebral scute. Head large, triangular, with 2 pairs of prefrontals. Front limbs with a single claw, hind limbs with 2 claws. Males smaller, with longer tails and larger claws. Color of carapace and dorsal sides of limbs and head uniform olive gray. All ventral sides yellowish white.

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Bibliotheca Alexandrina
author
BA Cultnat
provider
Bibliotheca Alexandrina

Distribution in Egypt

provided by Bibliotheca Alexandrina LifeDesk

Vagrant to Egyptian Red Sea waters, where it has been recorded at least three times, all in the 1970s, off the South Sinai coast. Two animals were caught in nets at Dahab and Nuweiba, and 2 animals were observed "off the southern tip of Sinai"

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Bibliotheca Alexandrina
author
BA Cultnat
provider
Bibliotheca Alexandrina

Global Distribution

provided by Bibliotheca Alexandrina LifeDesk

Pan-tropical species, recorded about 5 times in the Red Sea. Nearest breeding site is on Masirah Island, Oman, where some 150 females nest annually.

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Bibliotheca Alexandrina
author
BA Cultnat
provider
Bibliotheca Alexandrina

Habitat

provided by Bibliotheca Alexandrina LifeDesk

Warm tropical and subtropical marine waters, prefers shallow waters.

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Bibliotheca Alexandrina
author
BA Cultnat
provider
Bibliotheca Alexandrina

Niger Coastal Delta Habitat

provided by EOL authors

The Niger Coastal Delta is an enormous classic distributary system located in West Africa, which stretches more than 300 kilometres wide and serves to capture most of the heavy silt load carried by the Niger River. The peak discharge at the mouth is around 21,800 cubic metres per second in mid-October. The Niger Delta coastal region is arguably the wettest place in Africa with an annual rainfall of over 4000 millimetres. Vertebrate species richness is relatively high in the Niger Delta, although vertebrate endemism is quite low. The Niger Delta swamp forests occupy the entire upper coastal delta. Historically the most important timber species of the inner delta was the Abura (Fleroya ledermannii), a Vulnerable swamp-loving West African tree, which has been reduced below populations viable for timber harvesting in the Niger Delta due to recent over-harvesting of this species as well as general habitat destruction of the delta due to the expanding human population here. Other plants prominent in the inner delta flood forest are: the Azobe tree (Lophira alata), the Okhuen tree (Ricinodendron heudelotii ), the Bitter Bark Tree (Sacoglottis gabonensis), the Rough-barked Flat-top Tree (Albizia adianthifolia), and Pycnanthus angolensis. Also present in its native range is the African Oil Palm (Elaeis guineensis)

Five threatened marine turtle species are found in the mangroves of the lower coastal delta: Leatherback Sea Turtle (Dermochelys coricea, EN), Loggerhead Sea Turtle (Caretta caretta, EN), Olive Ridley Turtle (Lepidochelys olivacea, EN), Hawksbill Sea Turtle (Eretmochelys imbricata, CR), and Green Turtle (Chelonia mydas, EN).

There are a number of notable mammals present in the upper (or inner) coastal delta in addition to the Critically Endangered Niger Delta Red Colubus (Procolobus pennantii ssp. epieni), which primate is endemic to the Niger Delta. The near-endemic White-cheeked Guenon (Cercopithecus erythrogaster, VU) is found in the inner delta. The Endangered Chimpanzee (Pan troglodytes) is also found in the inner delta. The limited range Black Duiker (Cephalophus niger) is fournd in the inner delta and is a near-endemic to the Niger River Basin. The restricted distribution Mona Monkey (Cercopithecus mona), a primate often associated with rivers, is found here in the Niger Delta. The Near Threatened Olive Colobus (Procolobus verus) is restricted to coastal forests of West Africa and is found here in the upper delta.

Some of the reptiles found in the upper Coastal Niger Delta are the African Banded Snake (Chamaelycus fasciatus); the West African Dwarf Crocodile (Osteolaemus tetraspis, VU); the African Slender-snouted Crocodile (Mecistops cataphractus); the Benin Agama (Agama gracilimembris); the Owen's Chameleon (Chamaeleo oweni); the limited range Marsh Snake (Natriciteres fuliginoides); the rather widely distributed Black-line Green Snake (Hapsidophrys lineatus); Cross's Beaked Snake (Rhinotyphlops crossii), an endemic to the Niger Basin as a whole; Morquard's File Snake (Mehelya guirali); the Dull Purple-glossed Snake (Amblyodipsas unicolor); the Rhinoceros Viper (Bitis nasicornis). In addition several of the reptiles found in the outer delta are found within this inner delta area.

Other reptiles found in the outer NIger Delta are the Nile Crocodile (Crocodylus niloticus), African Softshell Turtle (Trionyx triunguis), African Rock Python (Python sebae), Boomslang Snake (Dispholidus typus), Cabinda Lidless Skink (Panaspis cabindae), Neon Blue Tailed Tree Lizard (Holaspis guentheri), Fischer's Dwarf Gecko (Lygodactylus fischeri), Richardson's Leaf-Toed Gecko (Hemidactylus richardsonii), Spotted Night Adder (Causus maculatus), Tholloni's African Water Snake (Grayia tholloni), Smith's African Water Snake (Grayia smythii), Small-eyed File Snake (Mehelya stenophthalmus), Western Forest File Snake (Mehelya poensis), Western Crowned Snake (Meizodon coronatus), Western Green Snake (Philothamnus irregularis), Variable Green Snake (Philothamnus heterodermus), Slender Burrowing Asp (Atractaspis aterrima), Forest Cobra (Naja melanoleuca), Rough-scaled Bush Viper (Atheris squamigera), and Nile Monitor (Varanus niloticus).

There are a limited number of amphibians in the inner coastal delta including the Marble-legged Frog (Hylarana galamensis). At the extreme eastern edge of the upper delta is a part of the lower Niger and Cross River watersheds that drains the Cross-Sanaka Bioko coastal forests, where the near endemic anuran Cameroon Slippery Frog (Conraua robusta) occurs.

license
cc-by-3.0
copyright
C.Michael Hogan
original
visit source
partner site
EOL authors

Habitat ( Spanish; Castilian )

provided by INBio
Se encuentra especialmente en zonas de aguas marinas poco profundas y protegidas, aunque a veces son vistas en el mar abierto.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
INBio, Costa Rica
author
Federico Munoz Chacon
partner site
INBio

Distribution ( Spanish; Castilian )

provided by INBio
Distribucion en Costa Rica: Costa pacífica.
Distribucion General: Se distribuye en las aguas tropicales de los océanos Pacífico e Ándico.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
INBio, Costa Rica
author
Federico Munoz Chacon
partner site
INBio

Trophic Strategy ( Spanish; Castilian )

provided by INBio
Esta especie es muy carnívora, se alimenta principalmente de peces, cangrejos, caracoles, ostras y medusas. Algunas veces incluye algas en su dieta.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
INBio, Costa Rica
author
Federico Munoz Chacon
partner site
INBio

Population Biology ( Spanish; Castilian )

provided by INBio
Es la especie más numerosa de tortugas marinas.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
INBio, Costa Rica
author
Federico Munoz Chacon
partner site
INBio

Reproduction ( Spanish; Castilian )

provided by INBio
El cortejo y la cópula ocurren en el agua marina a poca distancia de la playa de anidamiento, generalmente a no más de 1 Km de distancia.Presentan tanto anidación masiva como solitaria. En el caso de la anidación masiva, varios miles de individuos se congregan frente a playas relativamente cortas y reutilizadas, y en un momento determinado responden en conjunto ante indicadores aún desconocidos para emerger masivamente, haciendo uso de todo el espacio físico que esa playa ofrezca durante varias noches; esto deja como resultado muchos cientos de nidos y huevos desenterrados por aquellas hembras que anidaron en la segunda mitad de las 4 ó 5 noches de anidamiento.Depositan de 40 a 130 huevos por nido IMAGEDB.GET_BFILE_IMAGE?p_imageId=19448&p_imageResolutionId=2">(ver">http://attila.inbio.ac.cr:7777/pls/portal30IMAGEDB.GET_BFILE_IMAGE?p_imageId=19448&p_imageResolutionId=2">(ver imagen). La incubación toma de 50 a 60 días.
IMAGEDB.GET_BFILE_IMAGE?p_imageId=19447&p_imageResolutionId=2">Ver">http://attila.inbio.ac.cr:7777/pls/portal30IMAGEDB.GET_BFILE_IMAGE?p_imageId=19447&p_imageResolutionId=2">Ver imagen de tortuga recien salida del nido.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
INBio, Costa Rica
author
Federico Munoz Chacon
partner site
INBio

Diagnostic Description ( Spanish; Castilian )

provided by INBio
Esta es la más pequeña de las tortugas marinas; alcanza una longitud de 710 mm y un peso que no excede los 45 Kg. Posee de 6 a 8 pleurales a cada lado . El caparazón aplanado tiene forma de corazón, visto dorsalmente, es alto hacia el puente y aserrado en su extremo posterior.

El primer par de pleurales están en contacto con la cervical. 12 de las 14 marginales están en el caparazón. Tanto el puente como el plastrón van del blanco verduzco a un tono amarillento. El plastrón presenta dos bordes longitudinales y su fórmula es: an>fem>gul>abd>pect>hum.

La piel es de color oliva en el dorso y más clara inferiormente. Una de las características morfológicas más interesantes de esta especie, es la presencia de poros glandulares cerca del márgen posterior de cada uno de los 4 pares de escamas inframarginales. No se conoce su función pero se presume que pueden ser las salidas de conductos de secreciones de feromonas, que actúan como elementos de reconocimiento. IMAGEDB.GET_BFILE_IMAGE?p_imageId=8011&p_imageResolutionId=2">Ver">http://attila.inbio.ac.cr:7777/pls/portal30IMAGEDB.GET_BFILE_IMAGE?p_imageId=8011&p_imageResolutionId=2">Ver ilustración de escamas

license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
INBio, Costa Rica
author
Federico Munoz Chacon
partner site
INBio

Benefits ( Spanish; Castilian )

provided by INBio
Sus huevos son los más comúnmente consumidos por los humanos. Los pobladores del pueblo de Ostional, Guanacaste, subsisten comercializando los huevos depositados durante el muy particular e impresionante fenómeno masivo de anidación que ocurre enfrente de su comunidad (también ocurre en Nancite, Parque Nacional Guanacaste). Los pobladores sólo utilizan una porción de los varios millones de huevos que se depositan en esas 4 ó 5 noches al mes, durante la estación lluviosa. Los huevos restantes son protegidos.
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
INBio, Costa Rica
author
Federico Munoz Chacon
partner site
INBio

Diagnostic Description ( Spanish; Castilian )

provided by INBio
Localidad del tipo:
Depositario del tipo:
Recolector del tipo:
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
INBio, Costa Rica
author
Federico Munoz Chacon
partner site
INBio

Conservation Status ( Spanish; Castilian )

provided by INBio
Se le ubica en el Apéndice 1 de CITES
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
INBio, Costa Rica
author
Federico Munoz Chacon
partner site
INBio

Distribution

provided by ReptileDB
Continent: Africa Near-East North-America Middle-America Asia Caribbean South-America Australia
Distribution: Pacific and Indian oceans from Micronesia, Japan, India, and Arabia south to S Africa; Israel, Eritrea, United Arab Emirates (UAE), Somalia, Madagascar, Seychelles, Andaman Islands, Nicobar Islands, Cameroon Atlantic Ocean off the western coast of Africa; e.g. Gabon; Mauritania, Tanzania, Zanzibar, Principé and São Tomé (Gulf of Guinea), Gambia Australia (North Territory, Queensland, West Australia), Solomon Islands [McCoy 2000], In the eastern Pacific it is found from the Galapagos northward to the USA (Alaska, California, Oregon ?, Washington); Occasionally in the Caribbean Sea as far north as Puerto Rico. Central America: SE Mexico, Guatemala, El Salvador, Honduras, Nicaragua, Costa Rica, Panama South America: coasts of N Brazil, French Guiana, Surinam, Guyana, Venezuela acording to the 1994 IUCN Red List of Threatened Animals: EC/SE/SW/WC Atlantic Ocean, Indian Ocean, EC-SE-SW-WC Pacific Ocean, Angola, Australia, Bangladesh, Brazil, Costa Rica, El Salvador, French Guiana, Guatemala, Guyana, Honduras, India, Indonesia, Kenya, Madagascar, Malaysia, Mexico, Mozambique, Myanmar (= Burma), Nicaragua, Oman, Pakistan, Panama, Papua New Guinea, Peru, Senegal, South Africa, Sri Lanka, Suriname, Tanzania, Thailand, Trinidad and Tobago, Venezuela
Type locality: Manila Bay, Philippines (fide COGGER 1983).
license
cc-by-nc-sa-3.0
copyright
Peter Uetz
original
visit source
partner site
ReptileDB

Comprehensive Description

provided by Smithsonian Contributions to Zoology
Caretta remivaga Hay, 1908

[= Lepidochelys olivacea (Eschscholtz, 1829); fide, Schmidt, 1953:107, Zug et al., 1998:653.1]

Hay, 1908, Proc. U.S. Natl. Mus. 34(1605):194, pl. 10: figs. 1–3; pl. 11: fig. 5.

Holotype: USNM 243393 (formerly USNM Osteo 9973), adult skull and mandible, sex unknown, CBL 144 mm; collected by Francois Sumichrast, date unknown; recataloged Apr–Jun 1984 (see “Remarks”).

Type Locality: “Ventosa Bay, Mexico” [Bahia Ventosa in the Gulf of Tehuantepec, Oaxaca, Mexico].

Paratype: USNM 220820 (formerly USNM Osteo 29354) (adult skull, sex unknown, CBL 141 mm); locality, collector, and date unknown; originally cataloged 1 Dec 1893, recataloged May–June 1981.

Etymology: The name remivaga is from the Latin remigulus, a rower, and vago, to wander, in reference to the wide range of this species.

Remarks: The holotype was received in 1870 and incorrectly numbered USNM Osteo 8073 by staff of the former Division of Comparative Anatomy; that number was originally assigned to a Brown-headed Cowbird (Molothrus ater) in 1868. Subsequently the specimen number was corrected to USNM Osteo 9973 in the former Division of Comparative Anatomy and so listed by Cochran (1961:227).
license
cc-by-nc-sa-3.0
bibliographic citation
Reynolds, Robert P., Gotte, Steve W., and Ernst, Carl H. 2007. "Catalogue of Type Specimens of Recent Crocodilia and Testudines in the National Museum of Natural History, Smithsonian Institution." Smithsonian Contributions to Zoology. 1-49. https://doi.org/10.5479/si.00810282.626

Tortuga olivàcia ( Catalan; Valencian )

provided by wikipedia CA

La tortuga olivàcia o tortuga de Ridley[1] (Lepidochelys olivacea) és una espècie de tortuga marina de la família Cheloniidae, és la més petita de les tortugues marines. Abunda al Pacífic oriental, predomina una major concentració d'elles a Mèxic, al sud de Panamà i Colòmbia. Mesura aproximadament de 60 a 70 cm; d'adultes presenten un color verd oliva. La closca té forma de cor o arrodonida, la seva longitud mitjana en els adults, és de 67 cm, amb un pes mitjà aproximadament de 38 kg, i màxim de 100 kg, el cap és subtriangular i mitjà, la cuirassa es compon de cinc parells, amb un màxim de 6 a 9 divisions per banda, els marges són llisos, la cuirassa és fosca amb color verd oliva, amb una superfície inferior de color groc. Les tortugues olivàcies són omnívores, s'alimenten de crancs, gambes, llagostes de roca, la vegetació marina, algues, cargols, peixos i petits invertebrats, de vegades s'alimenten de meduses en aigües poc profundes. Aquestes tortugues caven nius d'uns 40 cm aproximadament on deixen al voltant de 80 ous que cobreixen amb sorra. El període d'incubació és de 42 dies però depèn de la temperatura.

Notes

  1. «Tortuga olivàcia». Cercaterm. TERMCAT, Centre de Terminologia.

Vegeu també

Bibliografia

  • Pandav, B., Choudhury, B.C., Kar, C.S. 1994. A Status survey of Olive Ridley Sea Turtle and their nesting beaches along the Orissa Coast, India. Report published by the Wildlife Institute of India
  • Pandav, B, B.C. Choudhury. 2000. Conservation and management of olive ridley sea turtle (Lepidochelys olivacea) in Orissa. Final Report. Wildlife Institute of India

Enllaços externs

En altres projectes de Wikimedia:
Commons
Commons (Galeria)
Commons
Commons (Categoria) Modifica l'enllaç a Wikidata
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autors i editors de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia CA

Tortuga olivàcia: Brief Summary ( Catalan; Valencian )

provided by wikipedia CA

La tortuga olivàcia o tortuga de Ridley (Lepidochelys olivacea) és una espècie de tortuga marina de la família Cheloniidae, és la més petita de les tortugues marines. Abunda al Pacífic oriental, predomina una major concentració d'elles a Mèxic, al sud de Panamà i Colòmbia. Mesura aproximadament de 60 a 70 cm; d'adultes presenten un color verd oliva. La closca té forma de cor o arrodonida, la seva longitud mitjana en els adults, és de 67 cm, amb un pes mitjà aproximadament de 38 kg, i màxim de 100 kg, el cap és subtriangular i mitjà, la cuirassa es compon de cinc parells, amb un màxim de 6 a 9 divisions per banda, els marges són llisos, la cuirassa és fosca amb color verd oliva, amb una superfície inferior de color groc. Les tortugues olivàcies són omnívores, s'alimenten de crancs, gambes, llagostes de roca, la vegetació marina, algues, cargols, peixos i petits invertebrats, de vegades s'alimenten de meduses en aigües poc profundes. Aquestes tortugues caven nius d'uns 40 cm aproximadament on deixen al voltant de 80 ous que cobreixen amb sorra. El període d'incubació és de 42 dies però depèn de la temperatura.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autors i editors de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia CA

Kareta zelenavá ( Czech )

provided by wikipedia CZ

Kareta zelenavá (Lepidochelys olivacea) patří mezi nejmenší zástupce čeledi karetovitých. Za svůj název vděčí olivově zelenému zbarvení krunýře. Jedinci tohoto druhu mají průměrnou hmotnost zhruba 50 kilogramů a délka jejich krunýře se pohybuje od 58 do 70 centimetrů. Pohlavní dospělosti dosahují mezi 7 a 9 lety.

Kareta zelenavá je všežravec, živí se kraby, krevetami, langustami, mořskou travou, řasami, plži, rybami a malými bezobratlými živočichy. V mělkých vodách někdy i medúzami.

Reference

  1. Červený seznam IUCN 2018.1. 5. července 2018. Dostupné online. [cit. 2018-08-10]

Externí odkazy

Pahýl
Tento článek je příliš stručný nebo postrádá důležité informace.
Pomozte Wikipedii tím, že jej vhodně rozšíříte. Nevkládejte však bez oprávnění cizí texty.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Kareta zelenavá: Brief Summary ( Czech )

provided by wikipedia CZ

Kareta zelenavá (Lepidochelys olivacea) patří mezi nejmenší zástupce čeledi karetovitých. Za svůj název vděčí olivově zelenému zbarvení krunýře. Jedinci tohoto druhu mají průměrnou hmotnost zhruba 50 kilogramů a délka jejich krunýře se pohybuje od 58 do 70 centimetrů. Pohlavní dospělosti dosahují mezi 7 a 9 lety.

Kareta zelenavá je všežravec, živí se kraby, krevetami, langustami, mořskou travou, řasami, plži, rybami a malými bezobratlými živočichy. V mělkých vodách někdy i medúzami.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Oliv-Bastardschildkröte ( German )

provided by wikipedia DE
Wissenschaftlicher Name Lepidochelys olivacea (Eschscholtz, 1829)

Die Oliv-Bastardschildkröte (Lepidochelys olivacea) oder Pazifische Bastardschildkröte[1] (Pazifik-Bastardschildkröte) ist eine Art aus der Familie der Meeresschildkröten, die zu der Gattung der Bastardschildkröten zählt. Ihre Namen haben die Bastardschildkröten erhalten, da sie früher als Mischlinge zwischen der Suppenschildkröte und der Unechten Karettschildkröte galten.

Erscheinungsbild

Die Oliv-Bastardschildkröte ist mit etwa 70 cm Körperlänge und einem Gewicht von maximal 50 kg eine der kleinsten Spezies unter den Meeresschildkröten. Sie trägt ihren Namen auf Grund der olivgrünen Färbung mit ebenfalls grünlichen Zeichnungselementen des herzförmigen Panzers. Die Färbung des Bauchpanzers ist gelblich grün. Jungtiere sind dagegen auf der Oberseite grauschwarz und auf der Unterseite cremefarben.

Die Geschlechter können daran unterschieden werden, dass Männchen einen konkaven Plastron sowie einen längeren Schwanz haben. An den Vorderfüßen weisen sie außerdem eine längere gebogene Kralle auf. Diese hilft während der Paarung dem Männchen, sich auf dem Panzer des Weibchens festzuklammern.

Die Oliv-Bastardschildkröte ähnelt der Atlantik-Bastardschildkröte in Aussehen und Verhalten, jene Art hat jedoch einen graugrünen Panzer und der Panzer ist kürzer und flacher.

Verbreitungsgebiet und Ernährung

 src=
Verbreitungskarte der Art: bedeutende Nistplätze in rot, weniger bedeutende in gelb.

Die Oliv-Bastardschildkröte lebt vor allem im Indischen und Pazifischen Ozean und ist an den asiatischen und amerikanischen Küsten dieser Ozeane zu finden. Sie hält sich bevorzugt in flachen Küstengewässern auf und präferiert solche mit einem hohen Schwebstoffanteil und einer niedrigen Salinität.[2]

Die Oliv-Bastardschildkröte ernährt sich von Seeschlangen, Krebsen, Kopffüßern, Quallen, Seeigeln und anderen Meerestieren. Die Vermutung, die Tiere ernährten sich auch von Pflanzen, wird nicht durch dokumentierte Beobachtungen gestützt. Auf der Suche nach Nahrung können sie mindestens 150 Meter tief tauchen.

Fortpflanzung

 src=
Oliv-Bastardschildkröte bei der Eiablage
 src=
Zur Eiablage treffen jährlich tausende Weibchen im Schutzgebiet Playa de Escobilla an der mexikanischen Pazifikküste ein
 src=
Embryo der Oliv-Bastardschildkröte

Insgesamt sind 47 Gebiete bekannt, in denen Oliv-Bastardschildkröten Eier legen.[2]

Die beiden Arten der Bastardschildkröten sind die einzigen Arten, bei denen ein massenhaftes Anlanden an den Brutstränden beobachtet werden kann. Gelegentlich sind dabei mehrere tausend Weibchen an einem kurzen Strandabschnitt zu beobachten.[3] Die größte indische Nistkolonie beispielsweise befindet sich bei Gatirmatha am Krishna-Godavari Becken (zwischen den Flüssen Godavari und Krishna). 1976 bis 1993 durchgeführte Langzeituntersuchungen ergaben, dass hier jährlich 130.000 bis 610.000 Weibchen der Oliv-Bastardschildkröten ihre Eier ablegen.[4] Ebenfalls ungewöhnlich ist die Wahl der Tageszeit, da sie im Gegensatz zu anderen Meeresschildkröten zur Anlandung den hellen Tag bevorzugen, vor allem an stark windigen Tagen. Die Eiablage erfolgt allerdings nachts.

Die Gelegegröße beträgt zwischen 80 und 160 Eier. Die Brutdauer der Eier beträgt 45 bis 60 Tage. Die Schlüpflinge sind 4 Zentimeter groß und wiegen 18 bis 20 Gramm.[3]

Gefährdung und Bestand

 src=
Vermutlich durch eine Schiffsschraube getötete Oliv-Bastardschildkröte

Aufgrund ihres Fleisches und ihrer Eier wurden die Oliv-Bastardschildkröten wie alle anderen Meeresschildkröten intensiv bejagt und stehen heute durch das Washingtoner Artenschutzabkommen unter internationalem Schutz. Während die Population im Atlantik weiter schwindet, scheint die Zahl der Tiere in den Randgebieten des Pazifik wieder zu steigen. Allerdings gehören Tiere der Art zum häufigsten Beifang der Langleinenfischerei vor der Küste Costa Ricas.[5]

Belege

Literatur

  • Indraneil Das: Die Schildkröten des Indischen Subkontinents. Edition Chimaira, Frankfurt am Main 2001, ISBN 3-930612-35-6.

Einzelnachweise

  1. Lepidochelys olivacea. In: Klaus Kabisch: Wörterbuch der Herpetologie. Gustav Fischer Verlag, Jena 1990, S. 267.
  2. a b Das, S. 51
  3. a b Das, S. 52
  4. Das, S. 53
  5. eurekalert.org vom 2. Oktober 2013: Longline fishery in Costa Rica kills thousands of sea turtles and sharks.

Weblinks

 src= Commons: Oliv-Bastardschildkröte – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Oliv-Bastardschildkröte: Brief Summary ( German )

provided by wikipedia DE

Die Oliv-Bastardschildkröte (Lepidochelys olivacea) oder Pazifische Bastardschildkröte (Pazifik-Bastardschildkröte) ist eine Art aus der Familie der Meeresschildkröten, die zu der Gattung der Bastardschildkröten zählt. Ihre Namen haben die Bastardschildkröten erhalten, da sie früher als Mischlinge zwischen der Suppenschildkröte und der Unechten Karettschildkröte galten.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Olive ridley sea turtle ( Scots )

provided by wikipedia emerging languages

The olive ridley sea turtle (Lepidochelys olivacea), an aa kent as the Pacific ridley sea turtle, is a medium-sized species o sea turtle foond in warm and tropical watters, primarily in the Paceefic an Indian Oceans.

References

  1. Abreu-Grobois, A.; Plotkin, P. (2008). "Lepidochelys olivacea". IUCN Reid Leet o Threatened Species. Version 2012.2. Internaitional Union for Conservation o Naitur. Retrieved 16 April 2013.CS1 maint: uises authors parameter (link)
  2. Fritz, Uwe (2007). "Checklist of Chelonians of the World". Vertebrate Zoology. 57 (2): 169–170. ISSN 1864-5755. Archived frae the oreeginal (PDF) on 2010-12-17. Retrieved 29 May 2012. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help)
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Olive ridley sea turtle: Brief Summary ( Scots )

provided by wikipedia emerging languages

The olive ridley sea turtle (Lepidochelys olivacea), an aa kent as the Pacific ridley sea turtle, is a medium-sized species o sea turtle foond in warm and tropical watters, primarily in the Paceefic an Indian Oceans.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

ஒலிவ நிறச் சிற்றாமை ( Tamil )

provided by wikipedia emerging languages

ஓலிவ நிறச் சிற்றாமை (Olive ridley turtle) என்பது இந்தியப் பெருங்கடல், பசிபிக் பெருங்கடல், அட்லாண்டிக் பெருங்கடல் ஆகிய பகுதிகளில் காணப்படும் கடல் ஆமை வகையாகும்.[2] இந்த ஆமைகள் இதய வடிவம் கொண்டு ஒலிவ பச்சை நிறத்தில் இருப்பதால் ஒலிவ நிறச் சிற்றாமை என்று பெயர் பெற்றன.

பெண் ஆமைகளை இடுலி என்பர்.[3] நவம்பர் - ஏப்ரல் இவை முட்டையிட ஏற்ற காலமாகும். சிற்றாமைகள் அதிக அளவில் கடற்கரைகளில் முட்டையிடும். இவை, இந்திய கிழக்குக் கடற்கரை பகுதியான ஒரிசாவின் கஹிர்மாதா, ருசிகுல்யா, தேவி ஆற்று முகத்துவாரத்தில் பெரிய எண்ணிக்கையில் முட்டையிடுகின்றன. இதற்காக ஆண்டுக்கு ஆறு லட்சம் சிற்றாமைகள் தமிழகம், புதுச்சேரி, ஆந்திர கடலோரப் பகுதியைக் கடந்து செல்கின்றன.[4] ஒவ்வொரு பெண் ஆமையும் ஆண்டுக்கு இரண்டு முறை முட்டை இடும். ஒரு முறைக்கு 50 முதல் 190 முட்டைகள்வரை இடலாம். முட்டையிட்ட 45 முதல் 60 நாட்களுக்குள் குஞ்சு பொரிந்துவிடும்.[5] முட்டைகள் பெரும்பாலும் இரவிலேயே பொரிகின்றன. பொரிந்ததும் வெளிவரும் பார்ப்புகள்[6] தன்னியல்பாகவே கடல் நீரில் பட்டுத் தெறிக்கும் நிலவொளியை நோக்கி நகர்கின்றன. இப்போது கடற்கரைகளில் மின்விளக்குகள் மிகுந்துள்ளதால் குழம்பிவிடுகின்றன. பல நூற்றாண்டுகளாகச் சென்னைக் கடற்கரையில் பங்குனித் திங்களின்போது ஆயிரக்கணக்கில் இவ்வாமைகள் முட்டையிடுகின்றன. அதனால் இவ்வாமையை பங்குனி ஆமை என்று அழைக்கின்றனர்.[7] பெண் ஆமைக் குஞ்சுகள் எந்தக் கடற்கரையில் பிறந்தனவோ, அதே கடற்கரைக்கு வளர்ந்து கருத்தரித்த பிறகு மீண்டும் முட்டையிட வருகின்றன. இவை பிறந்து சுமார் 20-25 ஆண்டுகள் கடந்த பின்னர் கருத்தரிக்கும் பெண் ஆமைகள் இவை பிறந்த இடத்தின்கே மீண்டும் முட்டையிட வருவது மிகுந்த ஆச்சர்யமான ஒன்றாக கருதப்படுகிறது. இந்த ஆமைகளின் உடலில் மாக்னெட்டைட் (Fe3O4) எனும் இரும்புத்தாது உள்ளது என்றும், சிற்றாமைக்குள் இருக்கும் இந்த உயிரி காந்த முள் அவற்றுக்கு வழித்தடம் காட்டும் செயலியாகச் செயல்படுகிறது என்று கால்டெக் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்கள் கண்டுபிடித்துள்ளனர்.[8] இவற்றால் இடப்படும் 1,000 முட்டைகளில், ஒன்று மட்டும் வளர்ந்த ஆமைப் பருவத்தை அடைகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஆமைகளின் தற்போதைய நிலை

15 ஆம் நூற்றாண்டில் 10 லட்சம் ஆமைகள் பூமியில் வாழ்ந்துள்ளன. இன்றைக்கு அவற்றில் 90 சதவீதம் அழிந்துவிட்டன. அதனால் பங்குனி ஆமைகளை அழித்துவரும் உயிரினமாகச் பன்னாட்டு இயற்கை பாதுகாப்பு சங்கம் வகைப்படுத்தியுள்ளது.[5] பங்குனி ஆமைகளின் வாழ்க்கையை அச்சுருத்தும் முக்கிய விஷயங்கள் என்றால் அவற்றில் முதலாவதாக இருப்பது மீன்பிடி கருவிகள் ஆகும். இவ்வாமைகளை விற்பனைக்குப் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை என்றாலும், இவை மீன்பிடி வலைகளில் சிக்குகின்றன அல்லது மீன்பிடி படகுகளின் முன் சுழல்விசிறிகளில் சிக்கிக் காயமடைந்து இறக்கின்றன. இரண்டாவது, கடற்கரை ஓரங்களில் எரியும் மின்விளக்குகள், கடற்கரையில் திரியும் நாய்கள், காகங்கள், முட்டைகளைத் திருடும் மனிதர்கள் ஆகியவற்றாலும் இந்த இனம் அழியும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.[5] தட்பவெப்ப நிலையே கடல் ஆமைகளின் முட்டைகளில் பொரியும் ஆமைகளின் பாலினத்தை நிர்ணயிக்கிறது. இயல்பாக வெப்பமான சூழலில் பெண் ஆமைக் குஞ்சுகளும், வெப்பம் குறைந்த சூழலில் ஆண் ஆமைக் குஞ்சுகளும் உருவாகின்றன. புவி வெப்பமயமாவதால் ஆண் ஆமைகளின் எண்ணிக்கை குறைந்து, இதனால் பாலினச் சமநிலை குலைந்தும் இந்த அரிய இனம் அழிந்துபோகும் ஆபத்து ஏற்பட்டுள்ளது.

ஆமை பற்றிய சங்கநூல் செய்திகள்

ஆமை முட்டை கோடு போட்டு ஆடும் வட்டு விளையாட்டு வட்டினைப் போல் உருண்டையாக இருக்கும். சினையுற்ற பெண் ஆமை முட்டையை மணலில் இட்டுப் புதைத்துவிட்டுச் செல்லும். அந்த முட்டைகளை அந்தப் பெண் ஆமையின் கணவனாகிய ஆண் ஆமை முடை குஞ்சாகும் வரையில் பாதுகாக்கும்.[9][10] முட்டையிட்ட ஆமை தன் குஞ்சுகளைப் பேணும்.[11] ஆமைக் குஞ்சு ஒன்றொன்றாகத் தனித்தனியே ஓடிவிடும்.[12] ஆமைக் குஞ்சுகளும் நண்டு போல் வளையில் பதுங்கிக்கொள்ளும்.[13] ஆமை முட்டை சேற்றில் கிடக்கும்.[14] நன்செய் வயலில் உழும்போது ஆமை புரளும் [15]

ஆமை தன் கால் 4, தலை 1, ஆகிய ஐந்தையும் தன் வலிமையான ஓட்டுக்குள் அடக்கிக்கொள்ளும்.[16] ஆமை தடாரிப் பறை போலவும்,[17] கிணை பறை போலவும் [18] இருக்கும். அதன் வயிறு கொக்கைப் பிளந்து வைத்தாற்போல வெண்மையாக இருக்கும்.[19] ஆமையின் கால்கள் வளைந்திருக்கும். அது பொய்கையில் விழுந்த மாம்பழத்தைத் தன் குட்டிகளோடு சேர்ந்து உண்ணும்.[20] "ஆமை வள்ளைக்கொடி படர்ந்த புதரிலும், ஆம்பல் பூத்த குளத்திலும் வாழும்". பனைமரத்துக் கள்ளைக் குடித்துவிட்டுத் தள்ளாடுபவன் போல மெல்ல மெல்ல ஆடி ஆடி நடக்கும்.[21] வெயில் தாங்கமாட்டாத ஆமை குளத்தை நாடும்.[22]

ஆமையை நீரில் போட்டுக் கொதிக்க வைத்துச் சமைப்பர்.[23] ஆமையை “நீராடிவிட்டு வா” என்று குளத்தில் விட்டால் திரும்ப வருமா?[24] நெல் அறுக்கும் உழவர் தன் அறுவாளை ஆமை முதுகில் தீட்டிக்கொள்வர்.[25] ஆமை முதுகில் நந்துச் சிப்பிகளை உடைத்து உழவர் உண்பர்.[26] குறளன் ஒருவன் ஆமையைத் தூக்கி நிறுத்தினாற்போல இருந்தானாம். கலித்தொகை 94-31

மேற்கோள்கள்

  1. Fritz Uwe; Peter Havaš (2007). "Checklist of Chelonians of the World". Vertebrate Zoology 57 (2): 169 – 170. ISSN 18640-5755. Archived from the original on 2010-12-17. http://www.webcitation.org/5v20ztMND. பார்த்த நாள்: 29 May 2012.
  2. http://www.fws.gov/northflorida/SeaTurtles/Turtle%20Factsheets/olive-ridley-sea-turtle.htm
  3. சென்னைப்பல்கலைக்கழகம் (1924-1936). Tamil Lexicon. சென்னை: சென்னைப்பல்கலைக்கழகம். பக். s119. http://dsal.uchicago.edu/cgi-bin/philologic/getobject.pl?c.13:1:3065.tamillex.
  4. http://www.nmfs.noaa.gov/pr/pdfs/recovery/turtle_oliveridley.pdf
  5. 5.0 5.1 5.2 "ஆமைகள் பிழைக்குமா, அழியுமா?". தி இந்து (தமிழ்) (21 மே 2016). பார்த்த நாள் 21 மே 2016.
  6. சென்னைப்பல்கலைக்கழகம் (1924-1936). Tamil Lexicon. சென்னை: சென்னைப்பல்கலைக்கழகம். பக். 2617. http://dsal.uchicago.edu/cgi-bin/philologic/getobject.pl?c.8:1:5376.tamillex.
  7. "120 கடல் ஆமை குஞ்சுகள் கடலில் விடப்பட்டன". தினமலர் (புதுச்சேரி). 2012-05-07. http://tamil.yahoo.com/120-%E0%AE%95%E0%AE%9F%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%86%E0%AE%AE-%E0%AE%95-%E0%AE%9E%E0%AF%8D%E0%AE%9A-212700681.html. பார்த்த நாள்: நவம்பர் 24, 2012.
  8. த.வி.வெங்கடேஸ்வரன் (2018 திசம்பர் 11). "அதிசயத்தை ஆராயும் அறிவியல்: காந்தமுள்ளால் வழிநடத்தப்படும் ஆமை". கட்டுரை. இந்து தமிழ். பார்த்த நாள் 13 திசம்பர் 2018.
  9. நிறைச் சூல் யாமை மறைத்து ஈன்று, புதைத்த
    கோட்டு வட்டு உருவின் புலவு நாறு முட்டை
    பார்ப்பு இடன் ஆகும் அளவை, பகுவாய்க்
    கணவன் ஓம்பும் கானல்அம் சேர்ப்பன்: (அகநானூறு 160)
  10. ஆமைக் குஞ்சுகள் தன் தந்தை ஆமைமேல் ஏறி உறங்கும் அம்பணத்து அன்ன யாமை ஏறி,
    செம்பின் அன்ன பார்ப்புப் பல துஞ்சும் (ஐங்குறுநூறு 43)
  11. ஈற்று யாமை தன் பார்ப்பு ஓம்பவும் (பொருநராற்றுப்படை 186)
  12. யாமைப் பார்ப்பின் அன்ன காமம், காதலர் கையற விடினே (குறுந்தொகை 152)
  13. நற்றிணை 385
  14. புறநானூறு 176-3,
  15. புறநானூறு 42-14,
  16. திருக்குறள் 126
  17. புறநானூறு 249-4,
  18. அகநானூறு 356-2,
  19. ஐங்குறுநூறு 81
  20. அகநானூறு 117-16,
  21. பிணங்கு அரில் வள்ளை நீடு இலைப் பொதும்பில
    மடி துயில் முனைஇய வள் உகிர் யாமை
    நொடி விடு கல்லின் போகி, அகன்துறைப்
    பகுவாய் நிறைய, நுங்கின் கள்ளின்
    நுகர்வார் அருந்து மகிழ்பு இயங்கு நடையொடு
    தீம் பெரும் பழனம் உழக்கி, அயலது
    ஆம்பல் மெல் அடை ஒடுங்கும் (அகநானூறு 256-2)
  22. அகநானூறு 361-11
  23. நாலடியார் 331-1
  24. பழமொழி 263-3
  25. புறநானூறு 379-5,
  26. நற்றிணை 280
license
cc-by-sa-3.0
copyright
விக்கிபீடியா ஆசிரியர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள்

ஒலிவ நிறச் சிற்றாமை: Brief Summary ( Tamil )

provided by wikipedia emerging languages

ஓலிவ நிறச் சிற்றாமை (Olive ridley turtle) என்பது இந்தியப் பெருங்கடல், பசிபிக் பெருங்கடல், அட்லாண்டிக் பெருங்கடல் ஆகிய பகுதிகளில் காணப்படும் கடல் ஆமை வகையாகும். இந்த ஆமைகள் இதய வடிவம் கொண்டு ஒலிவ பச்சை நிறத்தில் இருப்பதால் ஒலிவ நிறச் சிற்றாமை என்று பெயர் பெற்றன.

பெண் ஆமைகளை இடுலி என்பர். நவம்பர் - ஏப்ரல் இவை முட்டையிட ஏற்ற காலமாகும். சிற்றாமைகள் அதிக அளவில் கடற்கரைகளில் முட்டையிடும். இவை, இந்திய கிழக்குக் கடற்கரை பகுதியான ஒரிசாவின் கஹிர்மாதா, ருசிகுல்யா, தேவி ஆற்று முகத்துவாரத்தில் பெரிய எண்ணிக்கையில் முட்டையிடுகின்றன. இதற்காக ஆண்டுக்கு ஆறு லட்சம் சிற்றாமைகள் தமிழகம், புதுச்சேரி, ஆந்திர கடலோரப் பகுதியைக் கடந்து செல்கின்றன. ஒவ்வொரு பெண் ஆமையும் ஆண்டுக்கு இரண்டு முறை முட்டை இடும். ஒரு முறைக்கு 50 முதல் 190 முட்டைகள்வரை இடலாம். முட்டையிட்ட 45 முதல் 60 நாட்களுக்குள் குஞ்சு பொரிந்துவிடும். முட்டைகள் பெரும்பாலும் இரவிலேயே பொரிகின்றன. பொரிந்ததும் வெளிவரும் பார்ப்புகள் தன்னியல்பாகவே கடல் நீரில் பட்டுத் தெறிக்கும் நிலவொளியை நோக்கி நகர்கின்றன. இப்போது கடற்கரைகளில் மின்விளக்குகள் மிகுந்துள்ளதால் குழம்பிவிடுகின்றன. பல நூற்றாண்டுகளாகச் சென்னைக் கடற்கரையில் பங்குனித் திங்களின்போது ஆயிரக்கணக்கில் இவ்வாமைகள் முட்டையிடுகின்றன. அதனால் இவ்வாமையை பங்குனி ஆமை என்று அழைக்கின்றனர். பெண் ஆமைக் குஞ்சுகள் எந்தக் கடற்கரையில் பிறந்தனவோ, அதே கடற்கரைக்கு வளர்ந்து கருத்தரித்த பிறகு மீண்டும் முட்டையிட வருகின்றன. இவை பிறந்து சுமார் 20-25 ஆண்டுகள் கடந்த பின்னர் கருத்தரிக்கும் பெண் ஆமைகள் இவை பிறந்த இடத்தின்கே மீண்டும் முட்டையிட வருவது மிகுந்த ஆச்சர்யமான ஒன்றாக கருதப்படுகிறது. இந்த ஆமைகளின் உடலில் மாக்னெட்டைட் (Fe3O4) எனும் இரும்புத்தாது உள்ளது என்றும், சிற்றாமைக்குள் இருக்கும் இந்த உயிரி காந்த முள் அவற்றுக்கு வழித்தடம் காட்டும் செயலியாகச் செயல்படுகிறது என்று கால்டெக் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்கள் கண்டுபிடித்துள்ளனர். இவற்றால் இடப்படும் 1,000 முட்டைகளில், ஒன்று மட்டும் வளர்ந்த ஆமைப் பருவத்தை அடைகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
விக்கிபீடியா ஆசிரியர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள்

Olive ridley sea turtle

provided by wikipedia EN

The olive ridley sea turtle (Lepidochelys olivacea), also known commonly as the Pacific ridley sea turtle, is a species of turtle in the family Cheloniidae. The species is the second-smallest[3] and most abundant of all sea turtles found in the world. L. olivacea is found in warm and tropical waters, primarily in the Pacific and Indian Oceans, but also in the warm waters of the Atlantic Ocean.[4]

This turtle and the related Kemp's ridley turtle are best known for their unique mass nesting sites called arribadas, where thousands of females come together on the same beach to lay eggs.[3]

Taxonomy

The olive ridley sea turtle may have been first described as Testudo mydas minor by Georg Adolf Suckow in 1798. It was later described and named Chelonia multiscutata by Heinrich Kuhl in 1820. Still later, it was described and named Chelonia olivacea by Johann Friedrich von Eschscholtz in 1829. The species was placed in the subgenus Lepidochelys by Leopold Fitzinger in 1843.[5] After Lepidochelys was elevated to full genus status, the species was called Lepidochelys olivacea by Charles Frédéric Girard in 1858. Because Eschscholtz was the first to propose the specific epithet olivacea, he is credited as the binomial authority or taxon author in the valid name Lepidochelys olivacea (Eschscholtz, 1829). The parentheses indicate that the species was originally described in a different genus.

The generic name, Lepidochelys, is derived from the Greek words lepidos, meaning scale, and chelys, which translates to turtle. This could possibly be a reference to the supernumerary costal scutes characteristic of this genus.[6] The etymology of the English vernacular name "olive" is somewhat easier to resolve, as its carapace is olive green in color.[7] However, the origin of "ridley" is still somewhat unclear, perhaps derived from "riddle".[8] Lepidochelys is the only genus of sea turtles containing more than one extant species: L. olivacea and the closely related L. kempii (Kemp's ridley).[9]

Description

Growing to about 61 cm (2 ft) in carapace length (measured along the curve), the olive ridley sea turtle gets its common name from its olive-colored carapace, which is heart-shaped and rounded. Males and females grow to the same size, but females have a slightly more rounded carapace as compared to males.[4] The heart-shaped carapace is characterized by four pairs of pore-bearing inframarginal scutes on the bridge, two pairs of prefrontals, and up to nine lateral scutes per side. L. olivacea is unique in that it can have variable and asymmetrical lateral scute counts, ranging from five to nine plates on each side, with six to eight being most commonly observed.[6] Each side of the carapace has 12–14 marginal scutes.

The carapace is flattened dorsally and highest anterior to the bridge. it has a medium-sized, broad head that appears triangular from above. The head's concave sides are most obvious on the upper part of the short snout. It has paddle-like fore limbs, each having two anterior claws. The upper parts are grayish-green to olive in color, but sometimes appear reddish due to algae growing on the carapace. The bridge and hingeless plastron of an adult vary from greenish white in younger individuals to a creamy yellow in older specimens (maximum age is up to 50 years).[6][10]

Hatchlings are dark gray with a pale yolk scar, but appear all black when wet.[6] Carapace length of hatchlings ranges from 37 to 50 mm (1.5 to 2.0 in). A thin, white line borders the carapace, as well as the trailing edge of the fore and hind flippers.[10] Both hatchlings and juveniles have serrated posterior marginal scutes, which become smooth with age. Juveniles also have three dorsal keels; the central longitudinal keel gives younger turtles a serrated profile, which remains until sexual maturity is reached.[6]

The olive ridley sea turtle rarely weighs over 50 kg (110 lb). Adults studied in Oaxaca, Mexico,[6] ranged from 25 to 46 kg (55 to 101 lb); adult females weighed an average of 35.45 kg (78.2 lb) (n=58), while adult males weighed significantly less, averaging 33.00 kg (72.75 lb) (n=17). Hatchlings usually weigh between 12.0 and 23.3 g (0.42 and 0.82 oz).

Adults are sexually dimorphic. The mature male has a longer and thicker tail, which is used for copulation,[6] and the presence of enlarged and hooked claws on the male's front flippers allows him to grasp the female's carapace during copulation. The male also has a longer, more tapered carapace than the female, which has a rounded, dome-like carapace.[6] The male also has a more concave plastron, believed to be another adaptation for mating. The plastron of the male may also be softer than that of the female.[10]

Distribution

 src=
L. olivacea distribution map: Red circles are major nesting grounds; yellow circles are minor nesting beaches.

The olive ridley turtle has a circumtropical distribution, living in tropical and warm waters of the Pacific and Indian Oceans from India, Arabia, Japan, and Micronesia south to southern Africa, Australia, and New Zealand. In the Atlantic Ocean, it has been observed off the western coast of Africa and the coasts of northern Brazil, Suriname, Guyana, French Guiana, and Venezuela. Additionally, the olive ridley has been recorded in the Caribbean Sea as far north as Puerto Rico. A female was found alive on an Irish Sea beach on the Isle of Anglesey, Wales, in November 2016, giving this species its northernmost appearance. It was taken in by the nearby Anglesey Sea Zoo, while its health was assessed.[11] A juvenile female was found off the coast of Sussex in 2020.[12] The olive ridley is also found in the eastern Pacific Ocean from the Galápagos Islands and Chile north to the Gulf of California, and along the Pacific coast to at least Oregon. Migratory movements have been studied less intensely in olive ridleys than other species of marine turtles, but they are believed to use the coastal waters of over 80 countries.[13] Historically, this species has been widely regarded as the most abundant sea turtle in the world.[6] More than one million olive ridleys were commercially harvested off the coasts of Mexico in 1968 alone.[14]

The population of Pacific Mexico was estimated to be at least 10 million prior to the era of mass exploitation. More recently, the global population of annual nesting females has been reduced to about two million by 2004,[15] and was further reduced to 852,550 by 2008.[1][16] This indicated a dramatic decrease of 28 to 32% in the global population within only one generation (i.e., 20 years).[13]

Olive ridley sea turtles are considered the most abundant, yet globally they have declined by more than 30% from historic levels. These turtles are considered endangered because of their few remaining nesting sites in the world. The eastern Pacific turtles have been found to range from Baja California, Mexico, to Chile. Pacific olive ridleys nest around Costa Rica, Mexico, Nicaragua, and the northern Indian Ocean; the breeding colony in Mexico was listed as endangered in the US on July 28, 1978.[17]

Nesting grounds

 src=
Olive ridley hatchling
 src=
Nesting

Olive ridley turtles are best known for their behavior of synchronized nesting in mass numbers, termed arribadas.[10] Females return to the same beach from where they hatched, to lay their eggs. They lay their eggs in conical nests about 1.5 ft deep, which they laboriously dig with their hind flippers.[4] In the Indian Ocean, the majority of olive ridleys nest in two or three large groups near Gahirmatha in Odisha. The coast of Odisha in India is one of the largest mass nesting sites for the olive ridley, along with the coasts of Mexico and Costa Rica.[4] In 1991, over 600,000 turtles nested along the coast of Odisha in one week. Nesting occurs elsewhere along the Coromandel Coast and Sri Lanka, but in scattered locations. However, olive ridleys are considered a rarity in most areas of the Indian Ocean.[16]

They are also rare in the western and central Pacific, with known arribadas occurring only within the tropical eastern Pacific, in Central America and Mexico. In Costa Rica, they occur at Nancite and Ostional beaches. Two active arribadas are in Nicaragua, Chacocente and La Flor, with a small nesting ground in Pacific Panama. Historically, several arribadas were in Mexico, Playa Escobilla and Morro Ayuda in Oaxaca, and Ixtapilla in Michoacan are the three arribada beaches in the present .[16]

Although olive ridleys are famed for their arribadas, many of the nesting grounds can only support relatively small to moderate-sized aggregations (about 1,000 nesting females). The overall contribution and importance of these nesting beaches to the population may be underestimated by the scientific community.[6]

Isolated nesting does also sporadically occur.[18]

Foraging grounds

Some of the olive ridley's foraging grounds near Southern California are contaminated due to sewage, agricultural runoff, pesticides, solvents, and industrial discharges. These contaminants have been shown to decrease the productivity of the benthic community, which negatively affects these turtles, which feed from these communities.[6] The increasing demand to build marinas and docks near Baja California and Southern California are also negatively affecting the olive ridleys in these areas, where more oil and gasoline will be released into these sensitive habitats. Another threat to these turtles is power plants, which have documented juvenile and subadult turtles becoming entrained and entrapped within the saltwater cooling intake systems.[6]

Ecology and behavior

Photo of rear of turtle on beach with three white, round eggs lying behind it in a small hole in the sand
An olive ridley sea turtle laying eggs

Reproduction

Mating is often assumed to occur in the vicinity of nesting beaches, but copulating pairs have been reported over 1,000 km from the nearest beach. Research from Costa Rica revealed the number of copulating pairs observed near the beach could not be responsible for the fertilization of the tens of thousands of gravid females, so a significant amount of mating is believed to have occurred elsewhere at other times of the year.[6]

The Gahirmatha Beach in Kendrapara district of Odisha (India), which is now a part of the Bhitarkanika Wildlife Sanctuary, is the largest breeding ground for these turtles. The Gahirmatha Marine Wildlife Sanctuary, which bounds the Bhitarkanika Wildlife Sanctuary to the east, was created in September 1997, and encompasses Gahirmatha Beach and an adjacent portion of the Bay of Bengal. Bhitarkanika mangroves were designated a Ramsar Wetland of International Importance in 2002. It is the world's largest known rookery of olive ridley sea turtles. Apart from Gahirmatha rookery, two other mass nesting beaches have been located, which are on the mouth of rivers Rushikulya and Devi. The spectacular site of mass congregation of olive ridley sea turtles for mating and nesting enthralls both the scientists and the nature lovers throughout the world.

Olive ridley sea turtles migrate in huge numbers from the beginning of November, every year, for mating and nesting along the coast of Orissa. Gahirmatha coast has the annual nesting figure between 100,000 and 500,000 each year. A decline in the population of these turtles has occurred in the recent past due to mass mortality. The olive ridley sea turtle has been listed on Schedule – I of the Indian Wildlife (Protection) Act, 1972 (amended 1991). The species is listed as vulnerable under IUCN.[1] The sea turtles are protected under the 'Migratory Species Convention' and Convention of International Trade on Wildlife Flora and Fauna (CITES). India is a signatory nation to all these conventions. The homing characteristics of the ridley sea turtles make them more prone to mass casualty. The voyage to the natal nesting beaches is the dooming factor for them. Since Gahirmatha coast serves as the natal nesting beach for millions of turtles, it has immense importance on turtle conservation.

Olive ridleys generally begin to aggregate near nesting beaches about two months before nesting season, although this may vary throughout their range. In the eastern Pacific, nesting occurs throughout the year, with peak nesting events (arribadas) occurring between September and December. Nesting beaches can be characterized as relatively flat, midbeach zone, and free of debris.[5] Beach fidelity is common, but not absolute. Nesting events are usually nocturnal, but diurnal nesting has been reported, especially during large arribadas.[6] Exact age of sexual maturity is unknown, but this can be somewhat inferred from data on minimum breeding size. For example, the average carapace length of nesting females (n = 251) at Playa Nancite, Costa Rica, was determined to be 63.3 cm, with the smallest recorded at 54.0 cm.[6] Females can lay up to three clutches per season, but most only lay one or two clutches.[10] The female remains near shore for the internesting period, which is about one month. Mean clutch size varies throughout its range and decreases with each nesting attempt.[16]

A mean clutch size of 116 (30–168 eggs) was observed in Suriname, while nesting females from the eastern Pacific were found to have an average of 105 (74–126 eggs).[10] The incubation period is usually between 45 and 51 days under natural conditions, but may extend to 70 days in poor weather conditions. Eggs incubated at temperatures of 31 to 32 °C produce only females; eggs incubated at 28 °C or less produce solely males; and incubation temperatures of 29 to 30 °C produce a mixed-sex clutch.[10] Hatching success can vary by beach and year, due to changing environmental conditions and rates of nest predation.

Habitat

Most observations are typically within 15 km of mainland shores in protected, relatively shallow marine waters (22–55 m deep).[10] Olive ridleys are occasionally found in open waters. The multiple habitats and geographical localities used by this species vary throughout its lifecycle.[5]

Feeding

The olive ridley is predominantly carnivorous, especially in immature stages of its lifecycle. Animal prey consists of protochordates or invertebrates, which can be caught in shallow marine waters or estuarine habitats. Common prey items include jellyfish, tunicates, sea urchins, bryozoans, bivalves, snails, shrimp, crabs, rock lobsters, and sipunculid worms. Additionally, consumption of jellyfish and both adult fish (e.g. Sphoeroides) and fish eggs may be indicative of pelagic (open ocean) feeding.[10] The olive ridley is also known to feed on filamentous algae in areas devoid of other food sources. Captive studies have indicated some level of cannibalistic behavior in this species.[6]

Threats

 src=
Olive ridley entangled in a ghost net within the Maldives
 src=
Taken in a drifting net in the Maldives
 src=
Floating in the Arabian Sea, possibly killed by a boat propeller
 src=
Dead olive ridley washed ashore and bloated with decomposition gases at Gahirmatha beach, Odisha, India
 src=
Hatchlings in Chennai

Known predators of olive ridley eggs include raccoons, coyotes, feral dogs and pigs, opossums, coatimundi, caimans, ghost crabs, and the sunbeam snake.[10] Hatchlings are preyed upon as they travel across the beach to the water by vultures, frigate birds, crabs, raccoons, coyotes, iguanas, and snakes. In the water, hatchling predators most likely include oceanic fishes, sharks, and crocodiles. Adults have relatively few known predators, other than sharks, and killer whales are responsible for occasional attacks. On land, nesting females may be attacked by jaguars. Notably, the jaguar is the only cat with a strong enough bite to penetrate a sea turtle's shell, thought to be an evolutionary adaption from the Holocene extinction event. In observations of jaguar attacks, the cats consumed the neck muscles of the turtle and occasionally the flippers, but left the remainder of the turtle carcass for scavengers as most likely, despite the strength of its jaws, a jaguar still cannot easily penetrate an adult turtle's shell to reach the internal organs or other muscles. In recent years, increased predation on turtles by jaguars has been noted, perhaps due to habitat loss and fewer alternative food sources. Sea turtles are comparatively defenseless in this situation, as they cannot pull their heads into their shells like freshwater and terrestrial turtles.[6][19] Females are often plagued by mosquitos during nesting. Humans are still listed as the leading threat to L. olivacea, responsible for unsustainable egg collection, slaughtering nesting females on the beach, and direct harvesting adults at sea for commercial sale of both the meat and hides.[10]

Other major threats include mortality associated with boat collisions, and incidental takes in fisheries. Trawling, gill nets, ghost nests, longline fishing, and pot fishing have significantly affected olive ridley populations, as well as other species of marine turtles.[1][6] Between 1993 and 2003, more than 100,000 olive ridley turtles were reported dead in Odisha, India from fishery-related practices.[20] In addition, entanglement and ingestion of marine debris is listed as a major threat for this species. Coastal development, natural disasters, climate change, and other sources of beach erosion have also been cited as potential threats to nesting grounds.[6] Additionally, coastal development also threatens newly hatched turtles through the effects of light pollution.[21] Hatchlings which use light cues to orient themselves to the sea are now misled into moving towards land, and die from dehydration or exhaustion, or are killed on roads.

The greatest single cause of olive ridley egg loss, though, results from arribadas, in which the density of nesting females is so high, previously laid nests are inadvertently dug up and destroyed by other nesting females.[6] In some cases, nests become cross-contaminated by bacteria or pathogens of rotting nests. For example, in Playa Nancite, Costa Rica, only 0.2% of the 11.5 million eggs produced in a single arribada successfully hatched. Although some of this loss resulted from predation and high tides, the majority was attributed to conspecifics unintentionally destroying existing nests. The extent to which arribadas contribute to the population status of olive ridleys has created debate among scientists. Many believe the massive reproductive output of these nesting events is critical to maintaining populations, while others maintain the traditional arribada beaches fall far short of their reproductive potential and are most likely not sustaining population levels.[6] In some areas, this debate eventually led to legalizing egg collection.

Economic importance

Historically, the olive ridley has been exploited for food, bait, oil, leather, and fertilizer. The meat is not considered a delicacy; the egg, however, is esteemed everywhere. Egg collection is illegal in most of the countries where olive ridleys nest, but these laws are rarely enforced. Harvesting eggs has the potential to contribute to local economies, so the unique practice of allowing a sustainable (legal) egg harvest has been attempted in several localities.[16] Numerous case studies have been conducted in regions of arribadas beaches to investigate and understand the socioeconomic, cultural, and political issues of egg collection. Of these, the legal egg harvest at Ostional, Costa Rica, has been viewed by many as both biologically sustainable and economically viable. Since egg collection became legal in 1987, local villagers have been able to harvest and sell around three million eggs annually. They are permitted to collect eggs during the first 36 hours of the nesting period, as many of these eggs would be destroyed by later nesting females. Over 27 million eggs are left unharvested, and villagers have played a large role in protecting these nests from predators, thereby increasing hatching success.[6]

Most participating households reported egg harvesting as their most important activity, and profits earned were superior to other forms of available employment, other than tourism. The price of Ostional eggs was intentionally kept low to discourage illegal collection of eggs from other beaches. The Ostional project retained more local profits than similar egg-collection projects in Nicaragua,[16] but evaluating egg-harvesting projects such as this suffers from the short timeline and site specificity of findings. In most regions, illegal poaching of eggs is considered a major threat to olive ridley populations, thus the practice of allowing legal egg harvests continues to attract criticism from conservationists and sea turtle biologists. Plotkin's Biology and Conservation of Ridley Sea Turtles, particularly the chapter by Lisa Campbell titled "Understanding Human Use of Olive Ridleys", provides further research on the Ostional harvest (as well as other harvesting projects). Scott Drucker's documentary, Between the Harvest, offers a glimpse into this world and the debate surrounding it.

Conservation status

Photo of two small turtles crawling on beach
Two olive ridley hatchlings moving into the ocean after being released from a conservation site in Puerto Vallarta, Mexico.

The olive ridley is classified as vulnerable according to the International Union for Conservation of Nature and Natural Resources, and is listed in Appendix I of CITES. These listings were largely responsible for halting the large-scale commercial exploitation and trade of olive ridley skins.[1] The Convention on Migratory Species and the Inter-American Convention for the Protection and Conservation of Sea Turtles have also provided olive ridleys with protection, leading to increased conservation and management for this marine turtle. National listings for this species range from endangered to threatened, yet enforcing these sanctions on a global scale has been unsuccessful for the most part. Conservation successes for the olive ridley have relied on well-coordinated national programs in combination with local communities and nongovernment organizations, which focused primarily on public outreach and education. Arribada management has also played a critical role in conserving olive ridleys.[16] Lastly, enforcing the use of turtle excluder devices in the shrimp-trawling industry has also proved effective in some areas.[1] Globally, the olive ridley continues to receive less conservation attention than its close relative, Kemp's ridley (L. kempii). Also, many schools arrange trips for students to carry out the conservation project, especially in India.

Several projects worldwide seek to preserve the olive ridley sea turtle population. For example, in Nuevo Vallarta, Mexico, when the turtles come to the beach to lay their eggs, some of them are relocated to a hatchery, where they have a much better chance to survive. If the eggs were left on the beach, they would face many threats such as getting washed away with the tide or getting poached. Once the eggs hatch, the baby turtles are carried to the beach and released.

Another major project in India involved in preserving the olive ridley sea turtle population was carried out in Chennai, where the Chennai wildlife team collected close to 10,000 eggs along the Marina coast, of which 8,834 hatchlings were successfully released into the sea in a phased manner.[22]

References

  1. ^ a b c d e f Abreu-Grobois, A.; Plotkin, P. (2008). "Lepidochelys olivacea". IUCN Red List of Threatened Species. 2008. Retrieved 16 April 2013.old-form url
  2. ^ Fritz, Uwe; Havaš, Peter (2007). "Checklist of Chelonians of the World" (PDF). Vertebrate Zoology. 57 (2): 169–170. ISSN 1864-5755. Archived from the original (PDF) on 1 May 2011. Retrieved 29 May 2012. Alt URL
  3. ^ a b "Olive ridley Turtle". Retrieved 24 February 2018.
  4. ^ a b c d "Olive ridley Turtle". wwfindia.org.
  5. ^ a b c "Lepidochelys olivacea" at the Encyclopedia of Life. Retrieved 16 April 2013.
  6. ^ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v "Recovery Plan for U.S. Pacific Populations of the Olive Ridley Turtle (Lepidochelys olivacea)". Silver Spring, MD: National Marine Fisheries Service. 1998. Retrieved 16 April 2013.
  7. ^ Ellis, Richard (2003). The Empty Ocean: Plundering the World's Marine Life. Washington: Island Press. ISBN 1597265993.
  8. ^ Beolens, Bo; Watkins, Michael; Grayson, Michael (2011). The Eponym Dictionary of Reptiles. Baltimore: Johns Hopkins University Press. xiii + 296 pp. ISBN 978-1-4214-0135-5. (Lepidochelys olivacea, p. 221).
  9. ^ "Marine Turtle Newsletter" – Harold A. Dundee
  10. ^ a b c d e f g h i j k Ernst, Carl H.; Barbour, Roger W.; Lovich, Jeffrey E. (1994). Turtles of the United States and Canada. Washington [u.a.]: Smithsonian Inst. Press. ISBN 1560983469.
  11. ^ "Scan results 'good news' for health of stranded sea turtle", Retrieved on 26 January 2017.
  12. ^ "Olive ridley turtle found injured off Seaford beach". BBC News. 19 January 2020. Retrieved 19 January 2020.
  13. ^ a b "Lepidochelys olivacea – Olive Ridley Turtle, Pacific Ridley Turtle". Species Profile and Threats Database. Department of Sustainability, Environment, Water, Population and Communities. Retrieved 16 April 2013.
  14. ^ Carr, A. (March 1972). "Great Reptiles, Great Enigmas". Audubon. 74 (2): 24–35.
  15. ^ Spotila, James R. (2004). Sea Turtles: a Complete Guide to their Biology, Behavior, and Conservation. Baltimore: Johns Hopkins University Press. p. 132. ISBN 0801880076.
  16. ^ a b c d e f g Pamela T. Plotkin, ed. (2007). Biology and Conservation of Ridley Sea Turtles. Baltimore: Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0801886119.
  17. ^ "Forging a Future for Pacific Sea Turtles" (PDF). Oceana. 2007. p. 6. Retrieved 16 April 2013.
  18. ^ [1]
  19. ^ "Jaguar v. sea turtle: when land and marine conservation icons collide". news.mongabay.com.
  20. ^ Shanker, K.; Ramadevi, J.; Choudhury, B. C.; Singh, L.; Aggarwal, R. K. (16 April 2004). "Phylogeography of olive ridley turtles (Lepidochelys olivacea) on the east coast of India: implications for conservation theory". Molecular Ecology. 13 (7): 1899–1909. doi:10.1111/j.1365-294X.2004.02195.x. PMID 15189212. S2CID 17524432.
  21. ^ Karnad, Divya; Isvaran, Kavita; Kar, Chandrasekhar S.; Shanker, Kartik (1 October 2009). "Lighting the way: Towards reducing misorientation of olive ridley hatchlings due to artificial lighting at Rushikulya, India". Biological Conservation. 142 (10): 2083–2088. doi:10.1016/j.biocon.2009.04.004.
  22. ^ "Over 8000 turtle hatchlings released", Deccan Chronicle, Chennai, 23 May 2014. Retrieved on 23 May 2014.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors
original
visit source
partner site
wikipedia EN

Olive ridley sea turtle: Brief Summary

provided by wikipedia EN

The olive ridley sea turtle (Lepidochelys olivacea), also known commonly as the Pacific ridley sea turtle, is a species of turtle in the family Cheloniidae. The species is the second-smallest and most abundant of all sea turtles found in the world. L. olivacea is found in warm and tropical waters, primarily in the Pacific and Indian Oceans, but also in the warm waters of the Atlantic Ocean.

This turtle and the related Kemp's ridley turtle are best known for their unique mass nesting sites called arribadas, where thousands of females come together on the same beach to lay eggs.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors
original
visit source
partner site
wikipedia EN

Lepidochelys olivacea ( Spanish; Castilian )

provided by wikipedia ES

La tortuga olivácea o golfina (Lepidochelys olivacea) es una especie de tortuga de la familia Cheloniidae. Es la más pequeña de las tortugas marinas.[cita requerida] Mide hasta 70 cm y pesa alrededor de 40 kilos. Se alimenta de una gran variedad de invertebrados marinos. Ampliamente distribuida en el mundo con excepción del Atlántico norte. Se considera como Vulnerable por la IUCN.

Distribución

Se distribuye por la mayor parte de los mares tropicales del mundo. Es en estas regiones donde cría. También se encuentra en mares de regiones subtropicales que usa para sus movimientos migratorios.[1]

Abundan en el Pacífico oriental; predomina una mayor concentración de ellas en Venezuela, México, Guatemala; Honduras, El Salvador, Nicaragua, Costa Rica, al sur de Panamá y Colombia. También se encuentra en Ecuador, Perú y el norte de Chile.[2]

Anatomía y morfología

Mide aproximadamente de 60 a 70 cm;[cita requerida] de adultos presentan un color verde olivo. El caparazón tiene forma de corazón o redondeado. Su longitud promedio en los adultos es de 67 cm, con un peso promedio aproximadamente de 38 kg, y máximo de 100. La cabeza es subtriangular y mediana; el caparazón se compone de cinco pares, con un máximo de 6 a 9 divisiones por lado; los márgenes son lisos; el caparazón es oscuro en color verde oliva, con una superficie inferior de color amarillo.[cita requerida]

 src=
Crías recién nacidas.

Alimentación

Las tortugas golfinas son omnívoras, alimentándose de cangrejos, camarones, langostas de roca, la vegetación marina, algas, caracoles, peces y pequeños invertebrados; a veces se alimentan lapiceros en aguas poco profundas.[cita requerida]

Reproducción

Estas tortugas cavan nidos de unos 40 cm aproximadamente en donde deposita de 80 a 150 huevos que pone en un hoyo en forma de cántaro para que mantengan la temperatura ya que de esa manera aguardan la calor entre todos los huevos. El periodo de incubación es de 45 a 60 días dependiendo de la temperatura; la temperatura masculinizante será de 26 °C, mientras que la que dará origen a las hembras será de 32 °C.[cita requerida]

Existen estudios que muestran que el número promedio de nidos de tortuga Lepidochelys olivacea en estos cinco últimos años es de 202 000.

Imágenes

Véase también

Notas y referencias

  1. a b Abreu-Grobois, A & Plotkin, P. (IUCN SSC Marine Turtle Specialist Group) (2008). «Lepidochelys olivacea». Lista Roja de especies amenazadas de la UICN 2010.2 (en inglés). ISSN 2307-8235. Consultado el Septiembre de 2010.
  2. Márquez, R., Villanueva, A. O., Peñaflores, C. S., & Rios, O. D. (1982). Situación actual y recomendaciones para el manejo de las tortugas marinas de la costa occidental mexicana, en especial la tortuga golfina Lepidochelys olivacea. Ciencia Pesquera, 1, 83-91.

 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores y editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia ES

Lepidochelys olivacea: Brief Summary ( Spanish; Castilian )

provided by wikipedia ES

La tortuga olivácea o golfina (Lepidochelys olivacea) es una especie de tortuga de la familia Cheloniidae. Es la más pequeña de las tortugas marinas.[cita requerida] Mide hasta 70 cm y pesa alrededor de 40 kilos. Se alimenta de una gran variedad de invertebrados marinos. Ampliamente distribuida en el mundo con excepción del Atlántico norte. Se considera como Vulnerable por la IUCN.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores y editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia ES

Dortoka olibakara ( Basque )

provided by wikipedia EU

Dortoka olibakara edo itsas dortoka olibakara (Lepidochelys olivacea) Lepidochelys generoko animalia da. Narrastien barruko Cheloniidae familian sailkatuta dago.

Erreferentziak

Ikus, gainera

(RLQ=window.RLQ||[]).push(function(){mw.log.warn("Gadget "ErrefAurrebista" was not loaded. Please migrate it to use ResourceLoader. See u003Chttps://eu.wikipedia.org/wiki/Berezi:Gadgetaku003E.");});
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipediako egileak eta editoreak
original
visit source
partner site
wikipedia EU

Dortoka olibakara: Brief Summary ( Basque )

provided by wikipedia EU

Dortoka olibakara edo itsas dortoka olibakara (Lepidochelys olivacea) Lepidochelys generoko animalia da. Narrastien barruko Cheloniidae familian sailkatuta dago.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipediako egileak eta editoreak
original
visit source
partner site
wikipedia EU

Etelänbastardikilpikonna ( Finnish )

provided by wikipedia FI

Etelänbastardikilpikonna (Lepidochelys olivacea) on pienehkö merikilpikonna, joka elää maailman lämpimissä merissä ja lisääntyy suurin joukoin tietyillä rannoilla.

Koko ja ulkonäkö

Etelänbastardikilpikonnan kuori kasvaa korkeintaan 75 senttiä pitkäksi, mutta se voi painaa 45 kiloa. Selkäkilpi on pyöreähkö ja heikosti kupera ja siinä on matala keskiharjanne. Selkäkilven kyljissä on yleensä 6-8 sarveislevyä, mutta niiden määrä voi vaihdella jopa saman yksilön eri kyljillä. Bastardikilpikonnalla levyjä on enintään 5, mikä on paras tuntomerkki. Kyljen levyjen määrä vaihtelee populaatioittain. Reunalevyjä on 12-14. Selkäkilpi liittyy vatsakilpeen neljän sisäreunuslevyn välityksellä. Sisäreunuslevyissä on takareunan kohdalla useita pieniä huokosmaisia aukkoja. Etelänbastardikilpikonnan melamaisten raajojen kärjissä on kaksi kynttä. Kilpikonnan pää on leveä ja sen otsassa on kaksi paria suomuja. Sarveisnokka on pehmeä ja tasareunainen. Koiraalla häntä on paljon pidempi kuin naaraalla. Naaraalla se jää kilven alle, mutta uroksella häntä työntyy selvästi ulos. Aikuisten kilpikonnien raajat, kaula ja häntä ovat oliivinvihreitä, yläosasta tummempia. Vatsakilpi on vaaleankeltainen, selkäkilpi on tumma.

Levinneisyys ja elinympäristö

Etelänbastardikilpikonna elää trooppisissa ja subtrooppisissa merissä Atlantissa, Tyynessä valtameressä ja Intian valtameressä, päiväntasaajan molemmin puolin 40° asti eli suunnilleen Välimeren ja Etelä-Afrikan alueille asti. Etelänbastardikilpikonnat liikkuvat mieluiten matalissa merissä, mutta viihtyvät myös avomerellä. Lisääntymisalueet ovat hajallaan. Tärkeimmät lisääntymisrannat ovat Bhitar Kanika Bengalinlahdella Intiassa ja Ostionalin ranta Costa Rican Tyynenmeren puoleisella alueella. Molemmille munii satojatuhansia naaraita.

Elintavat

Etelänbastardikilpikonnan elintavat tunnetaan huonosti. Laji viihtyy pienissä, noin kymmenen yksilön parvissa. Kilpikonnat vaeltavat joka vuosi lisääntymisrannalleen pitkienkin matkojen päästä. Koiraat eivät palaa maalle koskaan kuoriutumisen jälkeen. Yleensä ne ruokailevat aamutunnit ja iltapäivän ne surffaavat aaltojen mukana lepäillen. Kun lämpötila laskee illalla viileillä alueilla, kilpikonnat pitävät lämpöä yllä vain ruumiin sisäosissa ja antavat itsensä lämmetä auringossa aamulla. Lämpimillä alueilla ne eivät lekottele yleensä auringossa. Etelänbastardikilpikonnat pakenevat yleensä petoja uimalla pois tai sukeltamalla syvälle. Etelänbastardikilpikonnat syövät lähinnä kasveja, mutta ne syövät myös nilviäisiä, rapuja ja merisiilejä.

Lisääntyminen

Etelänbastardikilpikonnien lisääntymiskausi vaihtelee alueittain. Tyynenmeren itäosissa muninta tapahtuu elo-marraskuussa. Sri Lankassa syys-tammikuussa ja Myanmarissa maalis-huhtikuussa. Naaraat nousevat rannalle vain tietyssä kuunkierron vaiheessa ja aina öisin. Kun ne ovat päässeet tarpeeksi kauas vesirajasta, naaraat kaivavat pesäkolon johon ne munivat 30-168 munaa. Pesäkuoppa on noin 50 senttiä syvä. Munat naaras laskee 4-10 sekunnin välein 2-3 munaa kerralla. Muninta kestää noin tunnin, sen jälkeen naaras peittää pesän hiekalla ja palaa mereen. Munat ovat 3,2-4,3 senttimetriä pitkiä. Poikaset kuoriutuvat 50-60 päivän päästä. Usein naaraat munivat 2-3 kertaa vuodessa.

Uhat ja suojelu

Etelänbastardikilpikonnat ovat uhanalaisia munienkeruun ja pyynnin takia. Munista tehdään juomia ja eliksiirejä, kun taas itse kilpikonnia käytetään ruuaksi ja matkamuistoiksi. Niistä saadaan myös öljyä. Costa Rican Ostionalissa munia saa kerätä valvotusti ensimmäisten 36 tunnin aikana siitä kun ensimmäiset kilpikonnat nousevat rantaan. Keruu tyydyttää koko maan kysynnän ja muilta heikommilta rannoilta laittomasti kerätyt munat eivät mene kaupaksi. Etelänbastardikilpikonnien rantoja on suojeltu ja niitä valvotaan lisääntymisaikoina. Laji kuuluu CITES-sopimus liitteeseen 1 eli sitä ei saa kaupata sopimuksen allekirjoittaneissa maissa.

Lähteet

  • Koivisto, I., Terhivuo, J., Pakarinen, R. & Paalosmaa, H.: Maailman uhanalaiset eläimet - Osa 5: Matelijat, sammakkoeläimet, linnut, s. 273-276. Weilin + Göös, 1993. ISBN 951-35-4690-X.
  • Peter Herbst: ADW - Lepidochelys olivacea 1999. University of Michigan. Viitattu 16.5.2007. (englanniksi)

Viitteet

  1. Abreu-Grobois, A & Plotkin, P. (IUCN SSC Marine Turtle Specialist Group): Lepidochelys olivacea IUCN Red List of Threatened Species. Version 2014.1. 2008. International Union for Conservation of Nature, IUCN, Iucnredlist.org. Viitattu 19.6.2014. (englanniksi)
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedian tekijät ja toimittajat
original
visit source
partner site
wikipedia FI

Etelänbastardikilpikonna: Brief Summary ( Finnish )

provided by wikipedia FI

Etelänbastardikilpikonna (Lepidochelys olivacea) on pienehkö merikilpikonna, joka elää maailman lämpimissä merissä ja lisääntyy suurin joukoin tietyillä rannoilla.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedian tekijät ja toimittajat
original
visit source
partner site
wikipedia FI

Tortue olivâtre ( French )

provided by wikipedia FR

Lepidochelys olivacea

Lepidochelys olivacea, la tortue olivâtre est une espèce de tortues de la famille des Cheloniidae[1].

Elle doit son nom à la couleur olive de sa carapace. Cette espèce est en voie de régression et fait l'objet localement d'un plan de restauration.

Distribution et lieux de ponte

 src=
Distribution et lieux de pontes de la tortue olivâtre
Point rouge=lieux de pontes principaux
Point jaune=lieux de pontes secondaires

Cette espèce se rencontre dans les eaux inter-tropicales. Cependant, elles ne disposent pas de beaucoup de lieux de ponte sûrs. Un des plus importants, en Inde, est menacé par l'industrialisation. Bien que les États-Unis aient déclaré l’espèce comme étant en danger, sa population diminue en Atlantique Nord. Les populations stagnent ou sont en légère augmentation dans l'océan Pacifique. Les plus importants sites d'Inde, dans l’État d'Orissa, sont les plages de Devi, Rushikulya et Gahirmatha. Ce dernier site est gravement menacé par l'industrialisation[2].

Alors qu'on pensait qu'elles ne se reproduisaient pas en mer Rouge, on a découvert plusieurs sites de nidification dans la région de l'Érythrée[3],[4].

Description

Elle mesure entre 58 et 70 cm et un poids d'environ 50 kg.

Sa dossière est plutôt plus bombée (la région nuchale surélevée) que celle de la tortue de Kemp. La dossière est verdâtre à ocre brun. Les bords sont légèrement retournés.

Reproduction

La maturité sexuelle est atteinte entre 7 et 9 ans. Les pontes durent de 20 à 40 minutes. Cette espèce pond quelques fois seule. Le nid est creusé sur 50 à 60 cm de profondeur. Chaque ponte produit entre 30 et 170 œufs. La femelle pond de 1 à 3 fois par intervalles de 17 à 29 jours au cours d’une saison. L’incubation dure entre 46 et 62 jours selon la température du sol[5].

Systématique

Les principaux groupes évolutifs relatifs sont décrites ci-dessous par phylogénie[6] selon Hirayama, 1997, 1998, Lapparent de Broin, 2000, and Parham, 2005 :

--o Chelonioidea Bauer, 1893 |--o | |--o †Toxochelyidae | `--o Cheloniidae | |--o Carettini | | `-- Caretta Rafinesque, 1814 | |--o Natator McCulloch, 1908 | `--o Chelonini | |--o Eretmochelys Fitzinger, 1843 | `--o | |--o Lepidochelys Fitzinger, 1843 | | |--o Lepidochelys kempii (Garman, 1880) | | `--o Lepidochelys olivacea (Eschscholtz, 1829) | `--o Chelonia Brongniart, 1800 `--o Dermochelyidae 

Les deux espèces de Lepidochelys partagent le nom vernaculaire de « tortue bâtarde ».

Tortue olivâtre et l'Homme

 src=
Une tortue olivâtre prise dans un filet abandonné aux Maldives.

Comme toutes les tortues marines, elle est principalement menacée par les activités humaines (surpêche, filets abandonnés, déchets en mer et le braconnage ou les « prises involontaires » qu'elle subit. La pêche au chalut est particulièrement mortelle. Sur les côtes américaines, le dispositif d’exclusion des tortues limite les prises accidentelles par les chalutiers. Cependant le ramassage des œufs dans ces régions, notamment en Amérique centrale est encore très important.

En France, elle est concernée par un plan de restauration des tortues marines des antilles françaises (plan local et régional qui concerne aussi d'autres tortues Marines des Antilles Françaises (tortue imbriquée, tortue verte, tortue luth, tortue olivâtre). Ce plan est subdivisé en :

  • - un Plan de Restauration des Tortues Marines de Guadeloupe,
  • - un Plan de Restauration des Tortues Marines de Martinique,
  • - un projet de programme de coopération internationale à développer à échelle géographique plus large, voire planétaire afin de mieux prendre en compte les métapopulations et la diversité génétique des espèces.

Une campagne de protection internationale a été lancée par June Haimoff pour la protection des tortues. Plusieurs projets sont menés par le WWF en Inde et Amérique du Sud pour limiter les prises accidentelles et protéger les sites de nidification[7] aussi bien en Inde qu'en Amérique du Sud.

 src=
Un spécimen atteint d'albinisme ou de leucistisme à Kélonia, sur l'île de La Réunion

Publication originale

  • Eschscholtz, 1829 : Zoologischer Atlas, enthaltend Abbildungen und Beschreibungen neuer Thierarten, wehrend des Flottcapitains von Kotzebue zweiter Reise um die Welt, auf der Russisch-Kaiserlichen Kriegsschlupp Predpriaetiâ in den Jahren 1823-1826. (texte intégral)

Notes et références

  1. TFTSG, consulté lors d'une mise à jour du lien externe
  2. (en) « Turning Turtle », Greenpeace (consulté le 29 mai 2007)
  3. (en) Nicolas Pilcher; Sammy Mahmud; Steffan Howe; Yohannes Teclemariam; Simon Weldeyohannes, « An Update on Eritrea’s Marine Turtle Programme and First Record of Olive Ridley Turtle Nesting in the Red Sea », Marine Turtle Newsletter, vol. 111, no 16,‎ 2006 (résumé)
  4. « The Eritrean Turtle Team Finds Hatched ‘Oliver idly’ in Rastarma » (consulté le 6 mars 2006)
  5. « Tortue olivâtre », Réseau d'information sur les tortue d'Outre-mer
  6. (en) « Dermochelyoidea - leatherback turtles and relatives », Mikko's Phylogeny Archive (consulté le 17 mai 2007)
  7. « Olive ridley turtle », WWF (consulté le 29 mai 2007)
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Auteurs et éditeurs de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia FR

Tortue olivâtre: Brief Summary ( French )

provided by wikipedia FR

Lepidochelys olivacea

Lepidochelys olivacea, la tortue olivâtre est une espèce de tortues de la famille des Cheloniidae.

Elle doit son nom à la couleur olive de sa carapace. Cette espèce est en voie de régression et fait l'objet localement d'un plan de restauration.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Auteurs et éditeurs de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia FR

Tartaruga mariña olivácea ( Galician )

provided by wikipedia gl Galician

A tartaruga mariña olivácea (Lepidochelys olivacea) é unha tartaruga mariña de mediano tamaño que vive principalmente nos océanos Índico e Pacífico e tamén en augas caribeñas.

Descrición

É unha tartaruga mariña máis ben pequena, cunha coiraza ou cuncha adulta de como media 60 a 70 cm.[3] A coiraza con forma de corazón está caracterizada por ter catro pares de escudos inframarxinais que teñen poros na ponte (que une o espaldar e o plastrón da coiraza), dous pares de escudos prefrontais e ata 9 escudos laterias en cada lado. Esta especie é a única que ten un número de escudos laterais variable e asimétrico, xa que poden variar en número de 5 a 9, máis comunmente de 6 a 8.[3] Cada lado da coiraza ten de 12 a 14 escudos marxinais.

A coiraza está aplanada dorsalmente. Ten unha cabeza larga de mediano tamaño, que parece triangular vista desde arriba. Os lados cóncavos da cabeza son máis obvios na parte superior do curto fociño. Ten patas con forma de aleta, cada unha con dúas uñas anteriores. As partes superiores son cincentas verdosas ou oliváceas, pero ás veces parecen avermelladas debido ás algas que crecen na coiraza. A ponte e o plastrón sen bisagras dun adulto varía desde branco verdoso nos individuos novos a cor amarela crema nos máis vellos.[3][4]

As crías que acaban de eclosionar son grises escuras cunha cicatriz da xema clara, pero parecen negras cando se humedecen.[3] A lonxitude da coiraza das crías vai de 37 a 50 mm. Unhas liñas brancas delgadas beirean a coiraza, igual que a cola, a parte frontal e as aletas traseiras.[4] Tanto os neonatos coma os xuvenís teñen escudos marxinais posteriores aserrados, que se fan lisos coa idade. Os xuvenís teñen tamén tres quillas dorsais; a quilla central lonxitudinal dá ás tartarugas máis xoves un perfl aserrado, que permanece ata que chegan á madurez sexual.[3]

Raramente pesan máis de 50 kg. Un estudo feito en Oaxaca, México, tomou os pesos dunha mostra de adultos, que oscilaban entre 25 e 46 kg; as femias adultas pesaban como media 35,45 kg (tamaño da mostra: n=58), mentres que os machos adultos pesaban significativamente menos, como media 33,00 kg (n=17). Os neonatos xeralmente pesan ente 12,0 e 23,3 g.

Os adultos son algo dimórficos sexualmente. Os machos maduros teñen colas máis longas e grosas, que usan para a copulación,[3] e ademais os machos presentan unhas uñas curvadas agrandadas nas aletas anteriores, que lles permiten agarrarse á coiraza da femia durante a copuación. Os machos tamén teñen coirazas que se estreitan máis e son máis longas que as das femias, as cales as teñen con forma abovedada e máis arredondadas.[3] Os machos teñen plastróns máis cóncavos, o que se cre que é outra adaptación para o apareamento. Os plastróns dos machos poden ser máis brandos que os das femias.[4]

Distribución

 src=
Mapa de distribución de Lepidochelys olivacea: os círculos vermellos son as áreas de aniñación principais; os círculos amarelos son áreas de aniñación secundarias.

A tartaruga mariña olivácea ten unha distribución circumtropical, xa que vive en augas tropicais e cálidas do Pacífico e Índico, desde a India, Arabia, Xapón, e sur de Micronesia ao sur de África, Australia, e Nova Zelandia. No Atlántico, observouse na costa oeste de África e nas do norte do Brasil, Suriname, Güiana, Güiana Francesa, e Venezuela. Ademais, foi rexistrada no Caribe ata chegar polo norte a Porto Rico. Tamén se encontra no leste do Pacífico desde as Illas Galápagos e Chile ata o Golfo de California, e ao longo dada costa pacífica norteamericana ata polo menos Oregón. Os seus movementos migratorios están menos estudados que os doutras especies de tartarugas mariñas, pero crese que usan as augas costeiras duns oitenta países.[5] Historicalmente, esta especie foi considerada a tartaruga mariña máis abundante do mundo.[3] Por exemplo, máis de 1 millón de tartarugas mariñas oliváceas foron capturadas comercialmente nas costas de México só en 1968.[6]

A poboación mexicana do Pacífico estimábase en polo menos 10 millóns antes da era da explotación en masa. Máis recentemente, a poboación global de femias aniñadoras anual reducírase a uns 2 millóns en 2004,[7] e reduciuse máis ata 852.550 en 2008.[1][8] Isto indica un decrecemento drástico do 28 ao 32% na poboación global en só unha xeración (é dicir, en 20 anos).[5]

Aínda hoxe, a tartaruga mariña olivácea segue considerándose a tartaruga mariña máis abundante, malia a mencionada redución de máis dun 30% con respecto aos seus niveis históricos. Estas tartarugas considéranse en perigo debido aos poucos sitios para aniñar que lle quedan no mundo.[9]

Esta tartaruga non se encontra normalmente en augas europeas, a non ser algúns exemplares escasos extraviados. En Galicia en 1988 rexistrouse a súa presenza nun caso illado, pero crese que esta identificación é dubidosa e probablemente se trataba de Lepidochelys kempii.[10]

Áreas de aniñación

 src=
Neonato de tartaruga mariña olivácea.
 src=
Facendo os niños.

As tartarugas mariñas oliváceas teñen un comportamento peculiar de aniñación sincronizada masiva, chamada en México arribada.[4] As femias retornan á mesma praia onde naceron, e depositan alí os seus ovos.[11] No océano Índico, a maioría aniñan en dous ou tres grandes grupos preto de Gahirmatha en Odisha. A costa de Orissa na India é o sitio de aniñación en masa máis grande desta tartaruga, seguido das costas de México e Costa Rica.[11] En 1991, unhas 600.000 tartarugas aniñaron na costa de Odisha en só unha semana. A aniñación ocorre tamén en localizacións esparexidas pola costa de Coromandel e en Sri Lanka. Porén, esta especie é considerada unha rareza na maioría das áreas do océano Índico.[8]

Son tamén raras no Pacífico central e occidental, e só se coñecen grandes arribadas nas augas tropicais do Pacífico oriental en América Central e México. En Costa Rica teñen lugar nas praias de Nancite e de Ostional. Hai dúas arribadas activas en Nicaragua, nas praias de Chacocente e La Flor, e unha pequena zona de aniñación na costa do Pacífico de Panamá. Historicamente, había varias arribadas nas costas de México, aínda que actualmente só persiste unha en Playa Escobilla, Oaxaca.[8]

Aínda que esta especie é famosa polas súas masivas arribadas nalgúns puntos, moitos dos terreos de aniñación só poden soportar congregacións de tamaño relativamente pequeno a moderado (unhas 1.000 femias). A contribución global e a importancia destas praias de aniñación para a poboación podería estar subestimada pola comunidade científica.[3]

Áreas de alimentación

Algunhas das áreas de alimentación desta especie preto do sur de California están contaminadas por verteduras de residuos líquidos, escorrentías de procedencia agrícola, pesticidas, disolventes, e verteduras industriais. Estes contaminantes fan decrecer a produtividade da comunidade do bentos, o que afecta negativamente a estas tartarugas, que se alimentan de ditas comunidades.[3] A crecente demanda de construír portos deportivos e peiraos preto de Baixa California e do sur de California tamén afecta negativamente ás tartarugas mariñas oliváceas destas áreas, onde se produce un incremento de verteduras de aceite e combustible neses sensibles hábitats. Outra ameaza para estas tartarugas son as centrais eléctricas, nas que está documentado que os individuos xuvenís e subadultos quedan atrapados nos sistemas de toma de auga de mar para a refrixeración.[3]

Taxonomía

A primeira descrición desta especie fíxose co nome Testudo mydas minor, Suckhow, 1798. Despois foi renomeada como Chelonian olivacea, Eschscholtz, 1829, e finalmente como Lepidochelys olivacea Fitzinger, 1843.[12] Como o primeiro que propuxo o epíteto de especie "olivacea" foi Eschscholtz, o seu nome válido definitivo quedou como Lepidochelys olivacea Eschscholtz, 1829.

O nome do xénero deriva das palabras gregas lepidos, que significa escama, e chelys, que se traduce por tartaruga. Isto podería facer referencia á cantidade supernumeraria de escudos costais que ten este xénero.[3] A súa coiraza é predominantemente de cor olivácea, de aí o seu epíteto específico.[13] Lepidochelys é o único xénero de tartarugas actual que contén máis dunha especie, que son: L. olivacea e L. kempii.[14]

Ecoloxía e comportamento

 src=
Taratruga mariña olivácea desovando.

Reprodución

Pénsase que o apareamento ten lugar preto das praias de aniñación, pero detectáronse parellas copulando a 1.000 km da costa. Investigacións feitas en Costa Rica indican que, debido o seu número non moi alto, as parellas copulando observadas preto das praias non poden ser as únicas responsables da fertilización dos decenas de miles de femias grávidas que chegan a aquelas praias, polo que un número significativo de apareamentos debe producirse noutros lugares e noutras épocas do ano.[3]

A praias de Gahirmatha no distrito de Kendrapara de Odisha (India), que forma agora parte do Santuario de vida silvestre de Bhitarkanika, é a área de reprodución maior destas tartarugas. Os mangleirais de Bhitarkanika foron designados como Zona Húmida de Importancia Internacional (dentro da Convención Ramsar) en 2002. É o lugar do mundo de maior concentración de femias aniñadoras desta especie. Ademais de Gahirmatha, hai outras dúas praias con aniñación en masa situadas nas desembocaduras dos ríos Rushikulya e Devi.

As tartarugas mariñas oliváceas migran en gran número desde inicios de novembro, todos os anos, para aparearse e aniñar nas costas de Orissa. En Gahirmatha crese que aniñan entre 100.000 e 500.000 femias cada ano, aínda que houbo un declive na poboación no recente pasado debido a mortalidades en masa. A especie está protexida pola Axenda - I da Lei de (Protección) da Vida Silveste India de 1972 (emendada en 1991). Todas as especies de tartarugas mariñas nas costas de Orissa están consideradas "en perigo" na Lista vermella da IUCN. As tartarugas mariñas están protexidas pola "Convención de Especies Migratorias" e pola CITES (Convención de Comercio Internacional de Fauna e Flora Silvestre). A India é unha das nacións signatarias de todas esas convencións.[15]

As tartarugas mariñas oliváceas xeralmente empezan a congregarse preto das praias de aniñación uns dous meses antes da estación de posta, aínda que isto pode variar ao longo da súa área de distribución. No Pacífico leste, a aniñación ocorre durante todo o ano, cun pico de eventos de aniñación (arribadas) entre setembro e decembro. As praias de aniñación adoitan ser zonas de media praia, relativamente planas, e libres de rochas.[12] A fidelidade por unhas determinadas praias é a norma, pero ten as súas excepcións. Os eventos de aniñación son xeralmente nocturnos, pero tamén se teñen rexistrado polo día, especialmente durante as grandes arribadas.[3] A idade exacta da madurez sexual é descoñecida, pero pode inferirse aproximadamente polo tamaño mínimo dos individuos que aniñan. Por exemplo, a lonxitude media da coiraza das femias que aniñan (n = 251) en Playa Nancite, Costa Rica era de 63,3 cm, e as menores medían 54,0 cm.[3] As femias poden facer ata tres postas por tempada, pero a maioría só poñen unha vez.[4] As femias permanecen preto da costa durante o período entre postas, que é de aproximadamente un mes. O tamaño medio da posta varía na súa área de distribución e diminúe con cada intento de aniñación.[8]

Unha posta media ten uns 116 ovos (de 30 a 168) en Suriname, mentres que no leste do Pacífico a media é de 105 (de 74 a 126 ovos).[4] O período de incubación é xeralmente de entre 45 e 51 días baixo condicións naturais, pero pode estenderse a 70 días en condicións climáticas malas. Os ovos incubados a temperaturas de 31 a 32 °C producen só femias; e os incubados a 28 °C ou menos producen só machos; e as temperaturas de incubación entre 29 e 30 °C producen unha posta mixta dos dous sexos.[4] O éxito da incubación pode variar moito segundo a praia e o ano, debido aos cambios nas condicións ambientais e nas taxas de depredación dos niños.

Hábitat

A maioría das observacións desta especie fanse dentro dos 15 km próximos á costa en augas mariñas relativamente pouco profundas e protexidas (de 22 a 55 m de profundidade).[4] As tartarugas mariñas oliváceas encóntrase ocasionalmente en augas abertas. Os hábitats múltiples e localidades xeográficas utilizadas por esta especie varían ao longo do seu ciclo de vida.[12] Cómpre facer máis investigacións para obter datos sobre os seus hábitats peláxicos.[3]

Alimentación

É unha especie predominantemente carnívora, especialmente nos estadios inmaduros do seu ciclo vital. As súas presas animais consisten en protocordados ou invertebrados, que capturan en augas mariñas ou estuarios. Entre as súas presas comúns están as medusas, tunicados, ourizos de mar, briozoos, bivalvos, caracois, camaróns, cangrexos, lagostas, e vermes sipúnculos. Adicionalmente, o consumo de medusas e peixes adultos (por exemplo, Sphoeroides) e ovos de peixe pode indicar unha alimentación peláxica (no mar aberto).[4] Tamén se alimentan de algaas filamentosas en áreas desprovistas doutros alimentos. Os estudos en catividade indicaron certo nivel de comportamento caníbal.[3]

Ameazas

 src=
Tartaruga mariña olivácea enredada nunha rede nas Maldivas.
 src=
Tartaruga atrapada nunha rede de deriva nas Maldivas.
 src=
Tartaruga morta flotando no mar de Arabia, seguramente matada pola hélice dun barco.
 src=
Crías acabadas de eclosionar en Chennai.

Entre os predadores da tartaruga mariña olivácea están os mapaches, coiotes, porcos e cans e asilvestrados, sarigüeias, coatís, caimáns, cangrexos fantasmas, e as serpes Xenopeltidae.[4] As crías son depredadas no seu camiño pola praia cara ao mar por voitres, fregatas, cangrexos, mapaches, coiotes, iguanas, e serpes. Na auga os predadores das crías son os peixes oceánicos, tiburóns, e crocodilos. Os adultos teñen relativamente poucos depredadores, ademais dos tiburóns e candorcas, que son responsables de ataques ocasionais.[3] As femias son a miúdo atacadas polos mosquitos durante a posta de ovos. Os humanos son a principal ameaza desta tartaruga, xa que moitas veces realizan unha recollida de ovos insustentable, matanzas das femias que están aniñando nas praias, e a captura de adultos no mar para a venda comercial da súa carne e coiraza.[4]

Outras ameazas importantes son a mortalidade asociada con colisións contra embarcacións, e capturas accidentais durante as actividades pesqueiras. As redes de arrastre, redes de enmalle, redes perdidas ou abandonadas, palangres, e nasas, afectan significativamente ás poboacións de tartaruga mariña olivácea, e a outras especies de tartarugas mariñas.[1][3] Entre 1993 e 2003, máis de 100.000 tartarugas mariñas oliváceas morreron en Odisha, India por prácticas relacionadas coa pesca.[16] Ademais, o enredo dos restos flotantes ou a súa inxestión é unha das grandes ameazas para esta especie. Tamén se citan o desenvolvemento urbanístico do litoral, os desastres naturais , o cambio climático, e outras fontes de erosión das praias como ameazas potenciais para os terreos de aniñación.[3] Adicionalmente, o desenvolvemento do litoral tamén pode ser un problema para as crías que eclosionan debido aos efectos da luz eléctrica sobre a súa orientación.[17] As crías no seu camiño ao mar son atraídas polas luces eléctricas e diríxense terra adentro, onde poden morrer deshidratadas, exhaustas ou morrer nas estradas ou depredadas.

Porén, a principal causa da perda de ovos desta tartaruga é o resultado das súas masivas arribadas, nas cales a densidade de femias que soben á vez á praia a aniñar é tan grande, que os niños que puxeron as tartarugas que chegaron antes son inadvertidamente destruídos ao faceren os niños as que chegan despois, xa que hai escaseza de espazo.[3] Nalgúns casos, os niños sofren a contaminación por bacterias ou patóxenos procedentes de niños deteriorados nos que os ovos podreceron. Por exemplo, en Playa Nancite, Costa Rica, soamente o 0,2% dos 11,5 millóns de ovos producidos nunha soa arribada eclosionan con éxito. Aínda que algunhas destas perdas son causadas pola depredación e as mareas altas, a maioría é atribuída á destrución dos niños causada polos seus conxéneres de forma non intencionada. O grao en que as masivas arribadas contribúen ao status da poboación desta especie foi moi debatido entre os científicos. Moitos cren que o rendemento reprodutivo masivo destes eventos de aniñación é esencial para manter as poboacións, mentres que outros manteñen que o rendemento nas praias de arribada tradicionais queda moi lonxe do seu potencial reprodutivo e moi probablemente non mantén os niveis da poboación.[3] Nalgunhas áreas este debate levou finalmente á legalización da recolección de ovos.

Importancia económica

Historicamente a tartaruga mariña olivácea foi explotada como fonte de alimento, isco, aceite, pel, e fertilizante. A carne non se considera unha delicadeza culinaria, pero os ovos son moi estimados. A recolección de ovos é ilegal na maioría dos países onde aniña esta tartaruga, pero estas leis moitas veces non son aplicadas con efectividade. A recolección de ovos contribúe ás economías locais, polo que en varias localidades se fixeron intentos illados de permitir recollidas sustentables (e legais) de ovos.[8] Realizáronse numerosos estudos de casos en rexións de praias de arribadas para investigar e comprender a práctica da recollida de ovos nos seus aspectos socioeconómicos, culturais e políticos. Deles, a recollida de ovos legal en Ostional, Costa Rica, é considerada por moitos como bioloxicamente sostible e economicamente viable. Desde que a recolección de ovos se fixo legal en 1987, os habitantes locais poden recoller e vender uns tres millóns de ovos anualmente. A lei permítelles recoller ovos durante as primeiras 36 horas do período de aniñamento, xa que moitos deses ovos van ser destruídos polas seguintes ondadas de tartarugas que cheguen, ao escavaren os seus niños encima dos anteriores. Na praia déixanse uns 27 millóns de ovos sen recoller, e os habitantes locais desempeñan un importante papel na protección dos niños dos predadores, o que incrementa o éxito das incubacións.[3]

A maiorías das familias participantes consideran que a recolección de ovos é a súa actividade máis importante, e os beneficios que obteñen son maiores que noutras empregos posibles na zona, fóra do turismo. O prezo dos ovos de Ostional mantivéronse baixos á mantenta para desanimar a súa recolección ilegal noutras praias. O proxecto de Ostional rende máis beneficios locais que outros proxectos similares de recolección feitos en Nicaragua,[8] pero a avaliación de proxectos de recollida de ovos como este teñen o defecto de que son estudos feitos durante períodos curtos de tempo e os resultados teñen unha excesiva especificidade de lugar. Na maioría das rexións, a recollida ilegal de ovos é considerada unha amaeza importante para as poboacións desta tartaruga, polo que a práctica da recollida legal de ovos continúa tendo moitas críticas dos conservacionistas e dos biólogos que estudan as tartarugas.

Conservación

 src=
Dúas crías acabadas de eclosionar de tartaruga mariña olivácea dirixíndose ao mar despois de ser liberadas de instalacións de cría protexidas en Puerto Vallarta, México.

A Lepidochelys olivacea está clasificada como vulnerable pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza e Recursos Naturais (IUCN), e está na lista do Apéndice I do CITES. Esta clasificación nas listas foi en gran medida responsable de deter a explotación comercial a gran escala e o comercio da pel desta especie.[1] A Convención sobre Especies Migratorias e a Convención Interamericana para a Protección e Conservación das Tartarugas Mariñas tamén lle deron protección á tartaruga mariña olivácea, e levaron a incrementar os esforzos de conservación e xestión das poboacións destas tartarugas mariñas. As clasificacións nacionais desta especie van desde especie en perigo a ameazada, aínda que aplicar estas clasificacións a escala global non tivo éxito na maior parte dos casos. Os éxitos obtidos na conservación da tartaruga mariña olivácea debéronse á aplicación de programas nacionais ben coordinados en combinación con comunidades locais e organizacións non gobernamentais, que se centran principalmente na educación e compromiso público. A xestión das arribadas tivo un papel esencial na conservación desta tartaruga.[8] Ultimamente, a obrigación do uso de dispositivos de exclusión de tartarugas nas redes camaroneiras de arrastre tamén se comprobou que foi efectiva nalgunhas zonas.[1] En xeral, en todo o mundo, a tartaruga mariña olivácea (L. olivacea) segue sendo obxecto de menores esforzos de conservación que a súa parente próxima a tartaruga mariña pequena (L. kempii).

Hai varios proxectos en diversas partes do mundo que tratan de preservar a tartaruga mariña olivácea. Por exemplo, en Nuevo Vallarta, México, cando as tartarugas chegan á praia para poñer os ovos, unha fracción deles son levados a unha instalación para a incubación, onde tañen unhas posibilidades moito maiores de sobrevivir, e despois libéranse as crías.

Outros proxectos importantes levados a cabo na India desenvólvense en Chennai, onde se recolectan uns 10.000 ovos na costa de Marina, dos cales nacen unhas 9.000 crías que se liberan no mar por fases.[18]

Notas

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Abreu-Grobois, A.; Plotkin, P. (2008). "Lepidochelys olivacea". Lista Vermella de especies ameazadas. Versión 2012.2 (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. Consultado o 16 April 2013.
  2. Fritz, Uwe; Havaš, Peter (2007). "Checklist of Chelonians of the World" (PDF). Vertebrate Zoology 57 (2): 169–170. ISSN 1864-5755. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de agosto de 2012. Consultado o 29 May 2012.
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 3,14 3,15 3,16 3,17 3,18 3,19 3,20 3,21 3,22 "Recovery Plan for U.S. Pacific Populations of the Olive Ridley Turtle (Lepidochelys olivacea)" (PDF). Silver Springs, MD: National Marine Fisheries Service. 1998. Consultado o 16 April 2013.
  4. 4,00 4,01 4,02 4,03 4,04 4,05 4,06 4,07 4,08 4,09 4,10 Ernst, Carl H.; Barbour, Roger W.; Lovich, Jeffrey E. (1994). Turtles of the United States and Canada. Washington [u.a.]: Smithsonian Inst. Press. ISBN 1560983469.
  5. 5,0 5,1 "Lepidochelys olivacea - Olive Ridley Turtle, Pacific Ridley Turtle". Species Profile and Threats Database. Department of Sustainability, Environment, Water, Population and Communities. Consultado o 16 April 2013.
  6. Carr, A. (March 1972). "Great Reptiles, Great Enigmas". Audubon: 24–35.
  7. Spotila, James R. (2004). Sea Turtles: a Complete Guide to their Biology, Behavior, and Conservation. Baltimore: Johns Hopkins University Press. p. 132. ISBN 0801880076.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 Pamela T. Plotkin, ed. (2007). Biology and Conservation of Ridley Sea Turtles. Baltimore: Johns Hopkins University Press. ISBN 0801886112.
  9. "Forging a Future for Pacific Sea Turtles" (PDF). Oceana. 2007. p. 6. Consultado o 16 April 2013.
  10. Pedro Galán Regalado, Gustavo Fernández Arias. Anfibios e réptiles de Galicia. Colección Montes e Fontes. Edicións Xerais de Galicia S.A. 1993. Páxina 282. ISBN 84-7507-722-6.
  11. 11,0 11,1 http://www.wwfindia.org/about_wwf/priority_species/lesser_known_species/olive_ridley_turtle/
  12. 12,0 12,1 12,2 Lepidochelys olivacea na Encyclopedia of Life. Retrieved 16 April 2013.
  13. Ellis, Richard (2003). The Empty Ocean: Plundering the World's Marine Life. Washington: Island Press. ISBN 1597265993.
  14. "Marine Turtle Newsletter" - Harold A. Dundee
  15. http://www.bhitarkanika.org/gahirmatha.htm
  16. Shanker, K.; Ramadevi, J.; Choudhury, B. C.; Singh, L.; Aggarwal, R. K. (16 April 2004). "Phylogeography of olive ridley turtles (Lepidochelys olivacea) on the east coast of India: implications for conservation theory". Molecular Ecology 13 (7): 1899–1909. PMID 15189212. doi:10.1111/j.1365-294X.2004.02195.x.
  17. Karnad, Divya; Isvaran, Kavita; Kar, Chandrasekhar S.; Shanker, Kartik (1 October 2009). "Lighting the way: Towards reducing misorientation of olive ridley hatchlings due to artificial lighting at Rushikulya, India". Biological Conservation 142 (10): 2083–2088. doi:10.1016/j.biocon.2009.04.004.
  18. "Over 8000 turtle hatchlings released", Deccan Chronicle, Chennai, 23 May 2014. Retrieved on 23 May 2014.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores e editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia gl Galician

Tartaruga mariña olivácea: Brief Summary ( Galician )

provided by wikipedia gl Galician

A tartaruga mariña olivácea (Lepidochelys olivacea) é unha tartaruga mariña de mediano tamaño que vive principalmente nos océanos Índico e Pacífico e tamén en augas caribeñas.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores e editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia gl Galician

Penyu Lekang ( Indonesian )

provided by wikipedia ID
Lepidochelys olivacea.jpg

Penyu Lekang (Lepidochelys olivacea), disebut juga olive ridley sea turtle dalam bahasa Inggris merupakan spesies penyu yang hidup di perairan tropis dan subtropis yang berperairan dangkal. Penyu lekang ditemukan bertelur di Samudra Hindia, Samudra Pasifik, dan pantai di pulau-pulau besar.[1]

Bentuk tubuh penyu lekang tidak mengalami perubahan dengan bentuk nenek moyangnya 100 juta tahun yang lalu berdasarkan temuan fosilnya. Karapas penyu berfungsi untuk melindunginya dari faktor lingkungan. Kulit penyu lebih ringan dibandingkan kura-kura sehingga mereka begerak lebih cepat. Daya apung air mengurangi berat cangkang penyu sehingga hewan ini tidak keberatan membawa cangkangnya saat berenang di air.[2]

Deskripsi

Di Indonesia, penyu lekang disebut juga sebagai penyu abu-abu, penyu bibis, penyu sisik semu, penyu kembang, dan penyu slengkoroh. Penyu lekang termasuk di antara jenis penyu terkecil, dengan berat 31-43 kg.[3] Warna karapasnya abu-abu kehijauan, tukiknya berwarna abu-abu.

Penyu lekang umumnya bersifat vegetarian atau pemakan lamun. Terkadang penyu lekang memakan kepiting, gastropoda, cumi-cumi, ubur-ubur dan udang-udangan sehingga penyu ini tergolong sebagai hewan omnivora.[4]

Persebaran

 src=
Peta distribusi penyu lekang: titik merah adalah pantai tempat berkembang biak utama; titik kuning adalah pantai tempat berkembang biak sekunder.

Penyu lekang ditemukan di perairan hangat di wilayah Samudra Pasifik, Hindia, dan Atlantik. Mereka juga ditemukan bertelur di pesisir selatan kepulauan Indonesia, termasuk di pesisir pantai selatan Bali seperti di Pantai Kuta, Pantai Tegal Besar, dan Klungkung. Di beberapa tempat di India dan Meksiko, penyu ini datang dalam jumlah ribuan untuk bertelur bersama-sama di sebuah pantai, yang disebut dengan arribada.

Habitat Peneluran

Penyu abu-abu melakukan peneluran ataupun bersinggah di kawasan pantai yang terdiri dari butiran pasir hitam. Butiran pasir hitam memiliki kandungan mineral besi lebih dari 70% atau opac.[5] Pasir besi mengandung sifat magnetis karena terdapat mineral magnelite ( Fe 3 O 4 {displaystyle {ce {Fe3O4}}} {displaystyle {ce {Fe3O4}}}) berwarna hitam, maghemite (ү- Fe 2 O 3 {displaystyle {{ce {Fe2O3}}}} {displaystyle {ce {Fe2O3}}}), dan Rutil ( FeTiO 3 {displaystyle {{ce {FeTiO3}}}} {displaystyle {ce {FeTiO3}}}). [6]

Pasir besi ini ditemukan di pantai selatan Yogyakarta, yaitu Bantul dan Kulon Progo. Tanaman yang dapat tumbuh di pantai yang mengandung besi antara lain pandan tikar (Pandanus tectorius), cemara laut (Casuarina equisetifolia L), dan ketapang laut (Terminalia mantaly).[7]

Jalur Migrasi Penyu Abu-abu di Indonesia

Jalur bagian selatan (Alas Purwo dan Bali), terdapat 3 ekor (75%) bermigrasi menuju perairan selatan provinsi Jawa Barat dan.1 ekor (25%) bergerak mengelilingi wilayah selatan dan timur pulau bali sebelum bergerak ke Laut Jawa.[8]

Bagian utara (Jamursba Medi dan Kairo, Papua) terdapat 5 ekor dari keseluruhan penyu bergerak dari wilayah utara bermigrasi menuju ke selatan hingga Laut Banda serta Arafura.[9]

Biodiversitas Genetik

Genetik dapat menjadi kunci konservasi untuk mempertahankan dan memperbaiki populasi dari kerusakan.

Penyu lekang di bagian Papua tepatnya di kawasan Kwatisore dan Pulau Yapen didapatkan keanekaragaman haplotipe sebesar 0,42857 dan keanekaragaman nukleotida sebesar 0,00253. Data yang diperoleh berdasarkan analisis mitochondrial DNA (mtDNA).[10]

Referensi

  1. ^ M. Ghufran H. Khordi K, 2008. Budi Daya Perairan. Citra Aditya Bakti, Bandung.
  2. ^ M. Ghufran H. Khordi K, 2008. Budi Daya Perairan. Citra Aditya Bakti, Bandung.
  3. ^ M. Ghufran H. Khordi K, 2010. A to Z Budi Daya Akuatik untuk Pangan, Kosmetik, dan Obat-obatan. ANDI, Yogyakarta.
  4. ^ M. Ghufran H. Khordi K, 2008. Budi Daya Perairan. Citra Aditya Bakti, Bandung.
  5. ^ Direktorat Konservasi dan Taman Nasional Laut. 2009. Pedoman Teknis Pengelolaan Konservasi Penyu. Direktorat Konservasi dan Taman Nasional Laut, Jakarta.
  6. ^ "PADMA – IST AKPRIND". journal.akprind.ac.id. Diakses tanggal 2018-03-23.
  7. ^ Direktorat Konservasi dan Taman Nasional Laut. 2009. Pedoman Teknis Pengelolaan Konservasi Penyu. Direktorat Konservasi dan Taman Nasional Laut, Jakarta.
  8. ^ Direktorat Konservasi dan Taman Nasional Laut. 2009. Pedoman Teknis Pengelolaan Konservasi Penyu. Direktorat Konservasi dan Taman Nasional Laut, Jakarta.
  9. ^ Direktorat Konservasi dan Taman Nasional Laut. 2009. Pedoman Teknis Pengelolaan Konservasi Penyu. Direktorat Konservasi dan Taman Nasional Laut, Jakarta.
  10. ^ Bahri, Samsul; Atmadipoera, Agus S.; Madduppa, Hawis H. (2018-01-02). "GENETIC DIVERSITY OF OLIVE RIDLEY Lepidochelys olivacea ASSOCIATED WITH CURRENT PATTERN IN CENDRAWASIH BAY, PAPUA". Jurnal Ilmu dan Teknologi Kelautan Tropis. 9 (2): 747–760. doi:10.29244/jitkt.v9i2.19307. ISSN 2085-6695.

Pranala Luar

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Penulis dan editor Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia ID

Penyu Lekang: Brief Summary ( Indonesian )

provided by wikipedia ID
Lepidochelys olivacea.jpg

Penyu Lekang (Lepidochelys olivacea), disebut juga olive ridley sea turtle dalam bahasa Inggris merupakan spesies penyu yang hidup di perairan tropis dan subtropis yang berperairan dangkal. Penyu lekang ditemukan bertelur di Samudra Hindia, Samudra Pasifik, dan pantai di pulau-pulau besar.

Bentuk tubuh penyu lekang tidak mengalami perubahan dengan bentuk nenek moyangnya 100 juta tahun yang lalu berdasarkan temuan fosilnya. Karapas penyu berfungsi untuk melindunginya dari faktor lingkungan. Kulit penyu lebih ringan dibandingkan kura-kura sehingga mereka begerak lebih cepat. Daya apung air mengurangi berat cangkang penyu sehingga hewan ini tidak keberatan membawa cangkangnya saat berenang di air.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Penulis dan editor Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia ID

Lepidochelys olivacea ( Italian )

provided by wikipedia IT

La tartaruga bastarda olivacea (Lepidochelys olivacea Eschscholtz, 1829) è un rettile testudinato della famiglia dei Chelonidi.

Distribuzione

La specie pare diffusa in particolare alle latitudini tropicali (generalmente fra i 40° nord e i 40° sud) degli oceani Indiano e Pacifico, Mar Rosso compreso: la si trova anche nell'Oceano Atlantico centro-meridionale.
Predilige le acque costiere (entro i 15 km dalla linea costiera), ma esemplari solitari si possono trovare anche nelle acque aperte.

Descrizione

Dimensioni

Il carapace misura fino a 75 cm, per un peso massimo che sfiora a malapena il mezzo quintale: queste misure ne fanno una delle tartarughe marine di minori dimensioni[1].

Aspetto

La pelle è di colore olivaceo: il carapace ha forma cuoriforme e presenta profilo a cupola con margini alti. Esso si forma da cinque paia di placche laterali, oltre a una fila mediana di 6-9 placche. Il colore del carapace è verde oliva scuro, mentre il piastrone è giallastro.

La coda è conica e corta: nei maschi essa oltrepassa il bordo del carapace, cosa che nelle femmine non accade[2].

Biologia

Si tratta di animali che passano il tempo a vagare per gli oceani, scendendo fino ad oltre 150 m di profondità e sostando di tanto in tanto nei pressi della superficie per poter prendere il sole e perciò riscaldarsi. Il bagno di sole avviene solitamente nelle ore centrali della giornata, mentre la mattinata è dedicata alla ricerca del cibo. In acque fredde, spesso numerose tartarughe possono essere osservate prendere il sole assieme, mentre in acque temperate e calde l'abitudine di fare bagni di sole può essere del tutto assente[3].

Alimentazione

Si tratta di animali onnivori, che si nutrono principalmente di crostacei ed alghe che trovano sul fondo marino, preferendo substrati molli a quelli coerenti[4]: solo occasionalmente mangiano meduse, soprattutto quando si trovano in acque basse.
In cattività, questa specie mostra un tasso di cannibalismo sorprendentemente elevato[5].

Riproduzione

Indipendentemente dall'età, le femmine sembrano evitare di riprodursi almeno fino a quando la lunghezza del loro carapace non supera i 60 cm.
L'accoppiamento avviene sulla terraferma fra la primavera e l'estate ed è molto promiscuo, con ciascun maschio che cerca di accoppiarsi col maggior numero di femmine possibile. Le femmine, dal canto loro, conservano lo sperma dei maschi per tutta la stagione riproduttiva, prima di utilizzarlo per fecondare le proprie uova.

 src=
Una femmina durante la deposizione.

In prossimità della deposizione, le femmine (spesso in flottiglie anche numerose) migrano verso la propria spiaggia natale, che riconoscono molto probabilmente grazie ad avanzatissimi chemiorecettori che consentono loro di riconoscere il proprio luogo di nascita dall'odore[6]. I siti più importanti di nidificazione si trovano in India (in particolare nello stato di Orissa e Tamil Nadu) e Bangladesh[7][8]: negli ultimi tempi, inoltre, contrariamente a quanto si credeva (ossia che le alte salinità della zona abbattessero il tasso riproduttivo di questi animali), le tartarughe bastarde hanno deposto con successo anche nel Mar Rosso, in particolare in Eritrea[9][10]. Queste tartarughe hanno la spettacolare tendenza a compiere deposizioni in massa, con anche 500 femmine alla volta che salgono a riva durante la notte.

La deposizione avviene sempre durante le ore notturne e pare legata al ciclo lunare, in quanto coincide solitamente col primo od ultimo quarto di luna.
Le uova vengono deposte in buche scavate dalla femmina nella sabbia a circa una cinquantina di metri dalla riva, profonde fino a mezzo metro. La femmina depone fino a 107 uova bianche e sferiche nella buca, e dopo averle ricoperte di sabbia ritorna in acqua e si allontana: a volte, alcune femmine depongono numerose uova a intervalli di settimane.

La schiusa avviene circa cinque settimane dopo la deposizione: la temperatura influenza sia la rapidità di sviluppo embrionale, che il sesso del nascituro, come avviene anche in altre specie di tartarughe marine.
I piccoli, appena nati, scavano nella sabbia fino a raggiungere la superficie, dopodiché, orientandosi con la luce lunare, si dirigono verso il mare e prendono il largo.

Conservazione

La specie ha subito negli ultimi anni un forte decremento numerico a causa della pesca indiscriminata (le tartarughe rimangono impigliate nelle reti e soffocano) e della distruzione dell'habitat costiero, con la costruzione di grandi porti ed impianti petroliferi in luogo dei siti riproduttivi delle femmine[11][12][13]. Gli animali selvatici, come cani randagi, ratti e sciacalli, scavano nella sabbia alla ricerca delle uova, mentre i piccoli appena nati vengono falcidiati dagli uccelli marini durante la loro corsa per guadagnare il mare. Si calcola che meno del 5% delle tartarughe nate in un anno sopravviva al primo anno di vita.
Un altro pericolo è rappresentato dai rifiuti lasciati in mare, che l'animale può scambiare per cibo ed ingoiare, rimanendo intossicato o soffocato.

La specie è classificata dalla IUCN come Vulnerabile: in base agli esemplari che tornano a riva per la riproduzione, si è stimata tuttavia una ripresa delle popolazioni pacifiche della specie, mentre la popolazione atlantica pare in diminuzione.[14]

Il 19 Gennaio 2019 un esemplare è stato eccezionalmente rinvenuto in pessime condizioni sulla spiaggia di Seaford beach nell'East Sussex, Inghilterra ed è stata trasportata d'urgenza al vicino Sea Life di Brighton per tentare di curarla nonostante le ferite e la temperatura di 10 °C corporei. E' davvero insolito il ritrovamento dato che si tratta di una specie tropicale che in Atlantico sta prevalentemente nell'emisfero Australe e non è mai stata avvistata più a nord delle isole Canarie.[15]

Note

  1. ^ Dorling Kindersley, Animal, New York City, DK Publishing, 2001,2005, ISBN 0-7894-7764-5.
  2. ^ Herbst, P. 1999. "Lepidochelys olivacea" (On-line), Animal Diversity Web. Accessed March 25, 2009 at http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Lepidochelys_olivacea.html
  3. ^ Ernst, Carl H. and Roger W. Barbour. 1994. Turtles of the United States and Canada. Smithsonian Institution Press. Washington and London. p 83-88
  4. ^ Marine turtles in Australia Copia archiviata, su anca.gov.au. URL consultato il 25 marzo 2009 (archiviato dall'url originale il 17 ottobre 1997).. Environment Australia ~ Biodiversity Group.
  5. ^ Pritchard, Peter C. H. and Pamela T. Plotkin. 1/15/97 Olive Ridley Sea Turtles Copia archiviata, su kingfish.ssp.nmfs.gov. URL consultato il 25 marzo 2009 (archiviato dall'url originale il 3 febbraio 1999)..
  6. ^ Plotkin, T., R. A. Byles, D. C. Rostal, D. W. Owens. 1995. Independent versus socially facilitated oceanic migrations of the olive ridley, Lepidochelys olivacea. Marine Biology 122: p137-143.
  7. ^ (EN) Simon Denyer, Trawling, industry threaten India turtle nesting, in Yahoo! News, Yahoo! Inc., 4 aprile 2007 (accessed 2007-04-5).
  8. ^ (BN) Fahad Mahmud, সেণ্ট মার্টিন্সের কাছিমের দুঃসময়, in Prothom Alo, Mahfuz Anam, 26 ottobre 2007 (accessed 26October07).
  9. ^ Nicolas Pilcher, Sammy Mahmud; Howe, Steffan; Yohannes Teclemariam; Simon Weldeyohannes, An Update on Eritrea’s Marine Turtle Programme and First Record of Olive Ridley Turtle Nesting in the Red Sea, in Marine Turtle Newsletter, vol. 111, n. 16, 6 marzo 2007.
  10. ^ The Eritrean Turtle Team Finds Hatched ‘Oliver idly’ in Rastarma, su shaebia.org, 6 marzo 2007.
  11. ^ Dhamra Port Company Ltd, su dhamraport.com.
  12. ^ Greenpeace, su greenpeace.org (archiviato dall'url originale il 3 aprile 2009).
  13. ^ Critique of the Environmental Impact Assessment: Greenpeace
  14. ^ (EN) Abreu-Grobois, A. and Plotkin, P. 2008, Lepidochelys olivacea, su IUCN Red List of Threatened Species, Versione 2019.2, IUCN, 2019.
  15. ^ (EN) Rare turtle found injured off south coast, 19 gennaio 2020. URL consultato il 20 gennaio 2020.

 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autori e redattori di Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia IT

Lepidochelys olivacea: Brief Summary ( Italian )

provided by wikipedia IT

La tartaruga bastarda olivacea (Lepidochelys olivacea Eschscholtz, 1829) è un rettile testudinato della famiglia dei Chelonidi.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autori e redattori di Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia IT

Ridlėja ( Lithuanian )

provided by wikipedia LT
Binomas Lepidochelys olivacea

Ridlėja (lot. Lepidochelys olivacea, angl. Olive Ridley, vok. Oliv-Bastardschildkröte)jūrinių vėžlių (Cheloniidae) šeimos vėžlys, kuris yra mažiausias šeimos atstovas. Jo karapaksas gali išaugti iki 70 cm ilgio, o svoris siekti 50 kg. Vikiteka

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Vikipedijos autoriai ir redaktoriai
original
visit source
partner site
wikipedia LT

Ridlėja: Brief Summary ( Lithuanian )

provided by wikipedia LT

Ridlėja (lot. Lepidochelys olivacea, angl. Olive Ridley, vok. Oliv-Bastardschildkröte) – jūrinių vėžlių (Cheloniidae) šeimos vėžlys, kuris yra mažiausias šeimos atstovas. Jo karapaksas gali išaugti iki 70 cm ilgio, o svoris siekti 50 kg. Vikiteka

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Vikipedijos autoriai ir redaktoriai
original
visit source
partner site
wikipedia LT

Penyu lipas ( Malay )

provided by wikipedia MS

Penyu lipas ialah penyu yang terkecil di antara empat jenis penyu yang terdapat di Malaysia.[3]

Ciri-ciri

Ianya boleh membesar sehingga 6.0 – 6.5 sm dengan berat yang biasanya di antara 35 – 50 kg. Warna badannya adalah gelap atau coklat buah zaitun dan bahagian bawahnya berwarna putih.[4]

Diet dan Pembiakan

Makanan utamanya adalah udang, obor-obor, ketam dan siput. Musim bertelurnya adalah dari Mac – Jun dan menghasilkan purata telur 100 biji setiap kali bertelur. Telurnya adalah berwarna putih, berkulit lembik dan bergarispusat lebihkurang 4.0 sm.[5]

Taburan

Penyu ini terdapat di Pulau Pinang, Pahang dan Terengganu. Kini bilangan spesies penyu ini yang mendarat untuk bertelur di pantai-pantai Malaysia adalah semakin berkurangan dan diancam kepupusan.[6]

Galeri

Rujukan

  1. ^
  2. ^ Fritz, Uwe; Havaš, Peter (2007). "Checklist of Chelonians of the World" (PDF). Vertebrate Zoology. 57 (2): 169–170. ISSN 1864-5755. Diarkibkan daripada asal (PDF) pada 17 December 2010. Dicapai 29 May 2012.
  3. ^ https://www.dof.gov.my/index.php/pages/view/159
  4. ^ https://www.dof.gov.my/index.php/pages/view/159
  5. ^ https://www.dof.gov.my/index.php/pages/view/159
  6. ^ https://www.dof.gov.my/index.php/pages/view/159

Pautan Luar

Wikimedia Commons mempunyai media berkaitan: Penyu lipas.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Pengarang dan editor Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia MS

Penyu lipas: Brief Summary ( Malay )

provided by wikipedia MS

Penyu lipas ialah penyu yang terkecil di antara empat jenis penyu yang terdapat di Malaysia.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Pengarang dan editor Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia MS

Warana ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

Herpetologie

De warana[2] of dwergschildpad (Lepidochelys olivacea) is een schildpad die behoort tot de familie zeeschildpadden (Cheloniidae).

Het is met een schildlengte van ongeveer 70 centimeter een van de kleinere soorten zeeschildpadden. De kleur van het schild is groen, de onderzijde van het lichaam is lichter. Opmerkelijk is het aantal hoornschilden op het rugpantser, dat kan variëren en bovendien kan het aantal schilden aan de linkerkant van het schild verschillen van het aantal aan de rechterzijde.

De schildpad komt rond de evenaar wereldwijd voor en zet de eieren af op alle continenten. De vrouwtjes komen vaak in grote groepen aan land om de eieren af te zetten. De warana leeft van kleine dieren zoals kreeftachtigen. Het is de enige zeeschildpad die niet bedreigd of sterk bedreigd is. Net als de andere soorten gaat de schildpad wel in aantal achteruit door toedoen van de mens.

Naamgeving en taxonomie

De warana werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1829 door Johann Friedrich von Eschscholtz. Oorspronkelijk werd de naam Chelonia olivacea gebruikt, later werd de warana tot het geslacht het geslacht Lepidochelys gerekend, waartoe ook de Kemps schildpad behoort. Het geslacht Chelonia is tegenwoordig monotypisch en wordt alleen vertegenwoordigd door de soepschildpad (Chelonia mydas).

De wetenschappelijke geslachtsnaam Lepidochelys betekent vrij vertaald geschubde schildpad en is een samenstelling van Oudgrieks λεπίς (lepis), 'schub' en χέλυς (chelus), 'schildpad'. Deze naam slaat op de hoornschilden op het schild. Van alle zeeschildpadden heeft de warana het grootste aantal hoornschilden. De soortnaam olivacea betekent 'olijfkleurig' en heeft betrekking op de groene schildkleur.

De Nederlandstalige naam warana is een van de lokale namen die wordt gebruikt voor de schildpad, deze naam wordt gebruikt in Suriname en Frans-Guyana. Andere namen voor de schildpad zijn batali (Guyana), paslama (Nicaragua) en tortuga bestia (Mexico).[3] De soort wordt ook wel Olive Ridley dwergschildpad genoemd, een verbastering van de Engelse naam.

In de Engelse taal wordt de naam 'olive ridley turtle' gebruikt. De naam 'ridley' wordt ook gebruikt voor de enige andere soort uit het geslacht Lepidochelys; Kemps schildpad. De herkomst van de naam ridley is onzeker, het is waarschijnlijk een oude lokale naam van de inwoners van de staat Florida. Ook is geopperd dat de naam ridley turtle afkomstig is van het woord 'riddle', dat raadsel betekent.[4] Lange tijd werd gedacht dat de schildpad een bastaard was van andere soorten schildpadden, maar de oudersoorten werden nooit gevonden. Later bleken ze ook niet te bestaan aangezien de warana een aparte soort is.

Verspreiding

 src=
Verspreidingsgebied met neststranden, belangrijke stranden in het rood en secundaire afzetplaatsen in het geel.

De warana komt voor in tropische delen van de Grote Oceaan, de Atlantische Oceaan en de Indische Oceaan. De nestplaatsen zijn overal ter wereld gevonden, de schildpad zet de eieren af van westelijk Noord-Amerika tot de Caraïben en oostwaarts tot Afrika, delen van zuidelijk Azië en Australië. In Amerika komt de schildpad westelijk voor tot in Canada, maar hier en in de Verenigde Staten zijn geen nestplaatsen bekend. Deze zijn in Midden-Amerika en Zuid-Amerika te vinden, van Mexico tot Colombia. In Afrika komt de schildpad voor van grofweg Senegal in het westen tot het Arabisch Schiereiland in het oosten. In Azië is de soort overal te vinden, zuidelijk tot in Australië inclusief Nieuw-Caledonië. Langs de zuidkust van Australië komt de schildpad echter niet voor.
Een van de belangrijkste afzetplaatsen van de eieren van de schildpad is het strand van de Indiase Bhitarkanika National Park nabij de stad Odisha (voormalig Orissa). Naast India zijn met name nestlocaties in Mexico en Costa Rica belangrijk.

Het is een warmteminnende soort die tot een diepte van 150 meter kan duiken op zoek naar voedsel.[5] De warana blijft meestal in de buurt van de kust maar kan net als de meeste andere zeeschildpadden op volle zee worden aangetroffen. De verwante Kemps schildpad blijft vaak langs de kust zwemmen. De warana kan grofweg worden aangetroffen in zeeën tussen 40 graden noorderbreedte en 40 graden zuiderbreedte.[6] Voor de afzet van de eieren worden brede stranden gebruikt, vaak in de buurt van een riviermonding.

Zeeschildpadden spoelen soms aan op de kust van landen over de gehele wereld, inclusief België en Nederland. Zowel de soepschildpad, de lederschildpad, de onechte karetschildpad als Kemps schildpad zijn weleens op Nederlandse stranden aangespoeld of in Nederlandse kustwateren aangetroffen. Van de warana zijn ondanks het grote wereldwijde verspreidingsgebied echter nog nooit exemplaren beschreven in Nederland.[2]

Uiterlijke kenmerken

 src=
Detail van de kop, de prefrontale schubben zijn groen gemarkeerd.
 src=
Zwemmende warana bij het eiland Réunion.

De warana is een relatief grote schildpad die een carapax- of schildlengte bereikt van ongeveer 60 tot 70 centimeter. De grootste exemplaren bereiken een schildlengte tot 73,5 centimeter. In vergelijking met andere zeeschildpadden echter is het de kleinste soort, de meeste cheloniden kunnen een schildlengte van ruim een meter bereiken. De warana kan een lichaamsgewicht bereiken van ongeveer 45 kilo. De lichaamskleur van heel jonge dieren is donkergrijs met een witte buik. Later wordt de kleur groen tot grijs, de buikzijde kleurt naar geel.

De kop van de warana is relatief klein en gedrongen, de kop is ook licht gebouwd en heeft geen krachtige kaakspieren zoals veel andere zeeschildpadden. De kop kan een breedte bereiken tot 13 centimeter, de kop van de sterk gelijkende Kemps schildpad wordt tot 15 cm breed.[7] De ogen zijn duidelijk zichtbaar en hebben een oranjebruine iris. Aan de voorzijde van de kop zijn twee paar zogenaamde prefrontale schubben gelegen. Deze schubben zijn rechts weergegeven, andere zeeschildpadden hebben slechts een enkel paar prefrontalen waaraan ze te onderscheiden zijn.

Het schild van de warana is korter en breder dan de andere zeeschildpadden, inclusief de gelijkende Kemps schildpad. Het schild is koepelvormig en aan de bovenzijde afgeplat, van boven bezien is het schild enigszins hartvormig. Het schild van de warana heeft net als andere schildpadden hoornschilden die een karakteristieke vorm hebben. De hoornschilden bestaat uit een enkele rij grote schilden op het midden van het schild van voor naar achteren, dit zijn de vertebrale schilden. Aan weerszijden van de vertebralen zijn de costale schilden gelegen en rondom het schild is een rij van marginale schilden aanwezig, aan de schildrand. Bij de warana komen altijd 12 tot 14 marginaalschilden voor aan beide zijden van het schild.[8] De meeste schildpadden hebben een vast aantal hoornschilden op het schild en zijn door het aantal en de vorm hiervan te herkennen.

De warana heeft echter een variabel aantal costale hoornschilden, meestal zijn dit er zes tot acht maar sommige exemplaren hebben er vijf of negen.[8] Een ander opvallend kenmerk is dat het aantal hoornschilden niet altijd symmetrisch is, dit is helemaal uitzonderlijk bij schildpadden. Uit onderzoek blijkt dat de exemplaren uit het oosten van het verspreidingsgebied meestal meer schilden aan de linkerzijde van het schild hebben. In vergelijking met andere schildpadden is het schild vrij dun. Bij jonge exemplaren overlappen de schubben enigszins maar bij de volwassen dieren liggen de hoornschilden naast elkaar.

De warana heeft net als andere zeeschildpadden grote voorpoten die zijn omgebouwd tot flippers en dienen voor de voortstuwing bij het zwemmen. De voorpoten zijn lang en breed, net als bij andere zeeschildpadden zijn de vingers en tenen gedegenereerd en zijn slechts zichtbaar als kleine klauwrestanten. De meeste zeeschildpadden hebben twee van dergelijke nagelachtige structuren aan de voorzijde van iedere poot. Bij de warana komen eveneens twee van dergelijke restanten voor, maar omdat bij volwassen exemplaren een van de twee meestal afvalt lijkt het of ze slechts een enkele structuur hebben.[7] Bij mannetjes is een van de klauwrestanten vergroot en sterk gekromd.
De achterpoten zijn veel korter maar ook veel breder dan de voorpoten. De achterpoten hebben een sturende functie bij het zwemmen en worden gebruikt als roer. Ook worden de achterpoten gebruikt bij het graven van het nest, de voorpoten zijn hiervoor niet geschikt.

De staart van de schildpad is vrij opvallend en heeft geen duidelijk functie meer. Mannetjes zijn gemakkelijk van vrouwtjes te onderscheiden doordat hun staart uitsteekt onder het rugschild en die van vrouwtjes onder het rugschild geborgen is. De staart is tevens een stuk dikker bij de mannetjes.

Door het grote aantal rugschilden is de warana alleen te verwarren met Kemps schildpad. Deze laatste soort heeft altijd 5 costale schilden op het schild en geen 5 tot 9 zoals de warana.[5] Op basis van het aantal rugschilden alleen kunnen de soorten echter niet altijd uit elkaar worden gehouden. Kemps schildpad heeft daarnaast een sterker naar beneden gekromde, snavelachtige bek, die van een warana wijst meer naar voren.

Voedsel en vijanden

 src=
Babyschildpadden zijn kwetsbaar voor vijanden.

De warana heeft een relatief kleine en lichte kop in vergelijking met andere zeeschildpadden, ook zijn de kaakspieren kleiner. Er worden dan ook kleine prooidieren gegeten en de warana leeft voornamelijk van dierlijk materiaal, zoals tweekleppigen, garnalen, krabben, vis, kwallen en slakken. Bij een tekort aan dierlijke prooien kan de schildpad overschakelen op plantaardig voedsel zoals algen. Van de warana is bekend dat in gevangenschap kannibalisme wordt vertoond.[6] Het voedsel wordt vaak gezocht in relatief ondiepe wateren, meestal met een zachte bodem. De schildpad kan tot 150 meter diep worden aangetroffen op zoek naar voedsel.

De juveniele dieren eten waarschijnlijk voornamelijk organismen die behoren tot het plankton. Er is niet veel bekend over hoe de jonge schildpadjes zich ontwikkelen, zij laten zich net als de juvenielen van andere zeeschildpadden meevoeren met drijvende planten waar ze tussen schuilen en hun voedsel vinden.

De vijanden van de schildpad zijn heel verschillend. De volwassen schildpad heeft door het grote en harde lichaam geen echte natuurlijke vijanden meer. Alleen verzwakte exemplaren zijn kwetsbaar voor aanvallen van grote roofdieren. Nestelende vrouwtjes worden soms aangevallen door landroofdieren. Een voorbeeld van een dergelijke vijand is de jaguar, die ook andere soorten zeeschildpadden aanvalt.[9]

De vijanden van de eieren en de jonge dieren wijken af per werelddeel. In Noord- en Zuid-Amerika bijvoorbeeld worden de jonge schildpadden gegeten door opossums, terwijl in Azië andere dieren op de jongen en eieren jagen. De juveniele schildpadden vallen ten prooi aan een breed scala aan predatoren. Vooral tijdens de tocht van het strand naar de zee zijn ze kwetsbaar, ook in zee levende schildpadden worden gegeten door grote vissen, vogels zoals meeuwen en andere roofdieren. De eieren van de warana worden door verschillende dieren gegeten, zoals varkens, slangen en gravende roofdieren zoals ratten. Zelfs geleedpotigen zoals mieren en krabben kunnen een nest opsporen en volledig verwoesten. Als een vrouwtje tijdens het afzetten van de eieren wordt gestoord zal ze met haar voorpoten proberen de vijand te verjagen.

Voortplanting

 src=
Vrouwtjes komen in groepen naar het strand voor de afzet van de eieren.

Zeeschildpadden leven hun gehele leven in zee, alleen om de eieren op het strand af te zetten komen de vrouwtjes aan land.[10] De paring vindt plaats in de zee, vaak vlak bij het strand. De schildpadden zijn niet monogaam en de vrouwtjes paren met verschillende mannetjes. Het sperma van de mannetjes kan worden opgeslagen in het lichaam zodat het later kan worden gebruikt om de eieren te bevruchten. Vanwege het grote verspreidingsgebied worden iedere maand wel ergens op de wereld eieren afgezet, er is geen specifiek broedseizoen.[11] De vrouwtjes zijn geslachtsrijp bij een schildlengte van ongeveer 60 centimeter. Ze zetten de eieren af op het strand waar ze zelf zijn geboren, waarschijnlijk kunnen ze het strand terugvinden op de geur.

Als de vrouwtjes naar de kust trekken zoeken ze elkaar op en vormen ze grote groepen. Er zijn wel meer zeeschildpadden die dat doen maar deze trekken naar een vaste locatie waar alle exemplaren naartoe komen, bij de warana wisselen de legplaatsen sterk maar zoeken ze elkaar wel op voor de eileg. De vrouwtjes komen hierdoor in grote aantallen tegelijkertijd op het strand wat een arribada wordt genoemd, dit is Mexicaans voor 'samenkomst'. Een van de grootste groepen ooit werd in 1968 waargenomen op het strand van de Mexicaanse plaats Escobilla, het aantal exemplaren werd geschat op 80.000.[11] De warana gaat meestal 's nachts aan land, in tegenstelling tot de verwante Kemps schildpad, die in de regel overdag de eieren afzet.[11] Het nest wordt gegraven op een afstand van ongeveer 50 meter van het water, het nest zelf is ongeveer 30 tot 55 centimeter diep. Een vrouwtje kan per jaar twee tot drie nesten maken.

De eieren zijn wit van kleur en rond van vorm en doen denken aan pingpongballen. Per nest worden ongeveer 110 tot 120 eieren afgezet.[5] De vrouwtjes kunnen een strand geheel omploegen doordat ze zo massaal aan land komen om eieren af te zetten. Er wordt geschat dat op een enkel strand door 150.000 verschillende vrouwtjes kan worden bezocht. Hierbij graven ze soms per ongeluk elkaars nesten op. De ontwikkelingssnelheid van de embryo's is afhankelijk van de omgevingstemperatuur en ook het geslacht van de schildpadden is hiervan afhankelijk, schildpadden hebben geen geslachtschromosomen. De eieren komen na ongeveer 50 tot 60 dagen uit.

De eieren komen massaal uit, een groot deel van de jonge schildpadjes wordt binnen korte tijd opgegeten door vijanden. Voor veel soorten zeeschildpadden is het tegelijkertijd uitkomen van vele eieren een overlevingsstrategie. Er komen zoveel juvenielen tegelijk ter wereld, dat ze nooit allemaal opgegeten kunnen worden. Nadeel is dat niet alleen de eieren gesynchroniseerd uitkomen, maar ook vele predatoren zoals roofvissen en meeuwen ieder jaar precies weten wanneer de jacht op de jonge schildpadjes kan beginnen.

Bedreigingen

 src=
Een exemplaar is nabij de Maldiven verstrikt geraakt in een net.
 src=
Een dood exemplaar drijft in zee. Gezien de zware beschadigingen is de schildpad waarschijnlijk gedood door een scheepsschroef.

De populatiegroottes van zeeschildpadden worden afgeleid van de aantallen nestgravende vrouwtjes. De juvenielen en mannetjes komen nooit aan land en worden niet geteld. Door de wisselende eierafzetplaatsen is de warana een relatief onbegrepen soort als het de aantallen in het wild betreft.

Tot in de vorige eeuw werden de eieren van de schildpad massaal geraapt voor consumptie en was er geen wetgeving om ze te beschermen. Tegenwoordig is de warana strikt beschermd. In sommige delen van het verspreidingsgebied worden de eieren legaal geraapt, zo mogen de inwoners van Costa Rica jaarlijks drie miljoen eieren rapen voor de verkoop. Ze mogen alleen de eieren rapen die het eerst worden afgezet op het strand. De vrouwtjes die later komen zijn vaak zo massaal dat dergelijke vroege nesten vaak door de schildpadden zelf abusievelijk worden opgegraven. Het aantal eieren dat in Costa Rica wordt afgezet maar niet wordt opgegraven door de mens wordt geschat op 27 miljoen.[6]

De warana wordt door vissers gezien als een plaagsoort omdat de schildpad soms opduikt in vissersnetten. Deze zijn kostbaar en worden door het grote en zware lichaam van de schildpad vaak beschadigd. Om bijvangst van de schildpad te voorkomen zijn zogenaamde turtle excluder devices (TED's) ontwikkeld. Dit zijn een soort kleppen in de netten waardoor de schildpad kan ontsnappen terwijl de te vangen vissen in het net blijven. Net als bij andere zeeschildpadden voorkomt worden er regelmatig met olie besmeurde dieren aangetroffen alsook exemplaren die in visnetten en plastic afval zijn verst(r)ikt of door boten zijn overvaren.

Externe links

Bronvermelding

Referenties

  1. (en) Warana op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. a b Raymond Creemers & Jeroen van Delft, Nederlandse Fauna 9: De Amfibieën en Reptielen van Nederland, Ravon, 2009, Pagina 342. ISBN 978 9050 113007.
  3. United States Department of Commerce, Status Reviews of Sea Turtles Listed Under the Endangered Species Act of 1973.
  4. Harold A. Dundee, The Etymological Riddle of the Ridley Sea Turtle.
  5. a b c Arkive, Lepidochelys olivacea Gearchiveerd op 7 juni 2012. Geraadpleegd op 8 mei 2012.
  6. a b c Animal Diversity Web, Lepidochelys olivacea.
  7. a b Widecast, Description of the Olive Ridley Lepidochelys olivacea Gearchiveerd op 2016-03-04.
  8. a b C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Lepidochelys olivacea.
  9. D. Verissimo, D. Jones, R Chaverri & S Meyer, Jaguar Panthera onca predation of marine turtles: conflict between flagship species in Tortuguero, Costa Rica Gearchiveerd op 30 april 2004. Geraadpleegd op 8 mei 2012.
  10. Bernhard Grzimek, Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen, Kindler Verlag AG, 1971, Pagina 124, 127. ISBN 90 274 8626 3.
  11. a b c John Lehrer, Land- en zeeschildpadden, Uitgeverij Rebo Productions, 1990 - 1998, Pagina 100. ISBN 90 366 10303.

Bronnen

  • (nl) Bernhard Grzimek - Het leven der dieren deel VI: Reptielen - Pagina 124, 127 - ISBN 9027486263 - Kindler Verlag AG - 1971
  • (en) Fritz, U. & P. Havaš (2007) - Checklist of Chelonians of the World - Website
  • (en) - Animal Diversity Web - Lepidochelys olivacea - Website
  • (en) - Arkive - Lepidochelys olivacea - Website
  • (en) - C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Lepidochelys olivacea - Website
  • {nl} - John Lehrer - Land- en zeeschildpadden 1990 - 1998 Bladzijde 100 - Uitgeverij Rebo Productions - ISBN 9036610303
  • (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Lepidochelys olivacea - Website Geconsulteerd 6 mei 2012
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Warana: Brief Summary ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

De warana of dwergschildpad (Lepidochelys olivacea) is een schildpad die behoort tot de familie zeeschildpadden (Cheloniidae).

Het is met een schildlengte van ongeveer 70 centimeter een van de kleinere soorten zeeschildpadden. De kleur van het schild is groen, de onderzijde van het lichaam is lichter. Opmerkelijk is het aantal hoornschilden op het rugpantser, dat kan variëren en bovendien kan het aantal schilden aan de linkerkant van het schild verschillen van het aantal aan de rechterzijde.

De schildpad komt rond de evenaar wereldwijd voor en zet de eieren af op alle continenten. De vrouwtjes komen vaak in grote groepen aan land om de eieren af te zetten. De warana leeft van kleine dieren zoals kreeftachtigen. Het is de enige zeeschildpad die niet bedreigd of sterk bedreigd is. Net als de andere soorten gaat de schildpad wel in aantal achteruit door toedoen van de mens.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Bastardskilpadde ( Norwegian )

provided by wikipedia NO

Bastardskilpadden (Lepidochelys olivacea) er en art mellomstor havskilpadde som er utbredt i de tropiske delene av Atlanterhavet og tempererte hav over hele verden.

Bastardskilpadden er den minste av havskilpaddene. Som voksen har den en gjennomsnittlig lengde på mellom 60 og 70 cm.[1] Det hjerteformede ryggskjoldet er ensfarget mørk eller lys olivengrønn, men er tidvis rødaktig grunnet alger som vokser på skjoldet.

Den jakter aktivt krepsdyr, fisker og blekkspruter. Bastardskilpadden migrerer i store flokker til yngleplassene. Før i tida ankom de ynglestrendene som enorme flotiljer, men menneskenes plyndring har satt en stopper for dette.[trenger referanse]

Fakta

  • Lengde: 60 - 70 cm
  • Ynglemåte: Egg
  • Levested: I vann

Referanser

  1. ^ «Recovery Plan for U.S. Pacific Populations of the Olive Ridley Turtle (Lepidochelys olivacea)» (PDF). Silver Springs, MD: National Marine Fisheries Service. 1998.

Eksterne lenker

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia forfattere og redaktører
original
visit source
partner site
wikipedia NO

Bastardskilpadde: Brief Summary ( Norwegian )

provided by wikipedia NO

Bastardskilpadden (Lepidochelys olivacea) er en art mellomstor havskilpadde som er utbredt i de tropiske delene av Atlanterhavet og tempererte hav over hele verden.

Bastardskilpadden er den minste av havskilpaddene. Som voksen har den en gjennomsnittlig lengde på mellom 60 og 70 cm. Det hjerteformede ryggskjoldet er ensfarget mørk eller lys olivengrønn, men er tidvis rødaktig grunnet alger som vokser på skjoldet.

Den jakter aktivt krepsdyr, fisker og blekkspruter. Bastardskilpadden migrerer i store flokker til yngleplassene. Før i tida ankom de ynglestrendene som enorme flotiljer, men menneskenes plyndring har satt en stopper for dette.[trenger referanse]

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia forfattere og redaktører
original
visit source
partner site
wikipedia NO

Żółw oliwkowy ( Polish )

provided by wikipedia POL
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Żółw oliwkowy (Lepidochelys olivacea) – gatunek gada z rodziny żółwi morskich (Cheloniidae), najmniejszy z całej rodziny. Jest najliczniejszym żółwiem na świecie i jednym z najbardziej wykorzystywanych przez ludzi (polowania, handel jajami).

Żółw oliwkowy ma najbardziej zaokrąglony karapaks spośród żółwi morskich, często jest on szerszy, niż dłuższy. Podobnie jak inne żółwie morskie, składa jaja na plażach, jednak nie robi tego w pojedynkę, a w bardzo licznych grupach. Jest głównie mięsożercą, czasami odżywia się również pokarmem roślinnym w zależności od dostępności pożywienia. Pomiędzy okresami godowymi i lęgowymi odbywa długie migracje, często przekraczające kilka tysięcy kilometrów. Żółwie oliwkowe występują we wszystkich oceanach.

Etymologia i taksonomia nazwy

Pierwszy opis naukowy sporządził w 1829 roku Johann Friedrich von Eschscholtzniemiecki zoolog i entomolog. Łacińska nazwa gatunkowa odnosi się do karapaksu o kolorze oliwkowym. Stąd także polska nazwa gatunkowa. Zaś łacińska nazwa rodzajowa oznacza "mieszanego żółwia". Żółw oliwkowy jest jednym z dwóch gatunków rodzaju Lepidochelys oraz jednym z sześciu obecnie żyjących przedstawicieli rodziny Cheloniidae.

Anatomia i morfologia

Młode osobniki są barwy szarej lub szarobrązowej, która z wiekiem przechodzi w oliwkowo-zieloną. Kolor ten jest źródłem zarówno polskiej nazwy zwyczajowej, jak i naukowej. Na kolistym karapaksie, zazwyczaj nie przekraczającym 70 cm długości[3], umieszczone jest od 6 do 9 rogowych tarcz żebrowych, których liczba może być asymetryczna. Karapaks posiada również 5 par przybrzeżnych płyt oraz 3 lub 4 krawędziowe, z tyłu ostro zakończone. Łączenia między nimi są stosunkowo gładkie. Spód żółwia jest zazwyczaj żółtawy lub zielono-żółty. Głowa w porównaniu do małej skorupy wydaje się nieproporcjonalnie duża. Masa dorosłego osobnika nie przekracza 45 kilogramów[3].

Występowanie

 src=
Młode żółwie oliwkowe

Żółwia oliwkowego można spotkać zazwyczaj w tropikalnych wodach Oceanu Spokojnego, Indyjskiego i na południu Atlantyku. Gady te odbywają długie migracje, przebywając pomiędzy sezonami godowymi, nierzadko ponad 4 tysiące kilometrów. Zazwyczaj przebywają na otwartych wodach strefy pelagialnej o głębokości dochodzącej do 3000 metrów, choć obserwuje się je czasem również w płytkich wodach przybrzeżnych[4]. Plaże indyjskiego stanu Orisa są jednym z miejsc w których żółwie oliwkowe składają jaja. Plaże Devi, Gahirmatha i Rushikulya są pełne żółwi w okresie godowym. Również na plażach stanu Tamil Nadu i wyspy St. Martin zaobserwowano żółwie oliwkowe składające jaja. Innym odwiedzanym przez te żółwie miejscem jest 20 km plaża w indyjskim stanie Kerala rozciągająca się od Pavyoli od ujścia rzeki Kottapuzham, 45 km na północ od miasta Kalkuta. Co roku zjawiają się tam setki, a nawet tysiące żółwi. Mniejsze "arribadas" odbywają się również na zachodzie Meksyku, w Gwatemali, Wenezueli, Francuskiej Gujanie, Surinamie, Kongo, Angoli, Malezji, Pakistanie oraz na Sri Lance[5].

Rozmnażanie

Jak większość żółwi morskich, również żółw oliwkowy posiada dużą skorupę chroniącą go przed drapieżnikami głównie podczas składania jaj na plażach. Żółwie te osiągają dojrzałość płciową średnio po 12-15 latach[3], od tego czasu co rok samice pojawiają się na plażach w ogromnych skupiskach zwanych po hiszpańsku "arribadas"[6]. Masowe wizyty żółwic na plażach powtarzają się od dwóch do siedmiu razy w czasie jednego sezonu lęgowego trwającego od stycznia do marca. Pojawianie się ich w licznych skupiskach ma związek z zapewnieniem potomstwu większych szans na przetrwanie pierwszych chwil życia między wykluciem i dotarciem do wody.

Każda z samic wykopuje średnio od dwóch do czterech gniazd i składa w każdym do 100 jaj[3]. Nierzadko żółwie wybierają do budowy gniazd małe i wąskie plaże – przy nadmiernej ciasnocie samice wzajemnie niszczą sobie jaja, czasem także rozkopują cudze gniazda by założyć własne. Młode wylęgają się po około 50-60 dniach[3]. Po wykluciu mierzą około 3,5-4 cm i ważą do 30 g[3]. Natychmiastowo po wydostaniu się z gniazda kierują się w stronę morza. Żółwie powracają w miejsce, w którym przyszły na świat, by dać życie kolejnemu pokoleniu.

Pokarm

Żółwie oliwkowe są wszystkożerne, żywią się zarówno homarami, krabami, małymi krewetkami, rybami i ślimakami, jak i algami oraz innym pokarmem roślinnym. Czasami również polują na meduzy w płytkich wodach przybrzeżnych, zazwyczaj jednak żywią się z dala od brzegu, przy czym schodzą na głębokość nawet 150 metrów[4].

Wielkość populacji

 src=
Samiec z akwarium w Mazunte

Degradacja żółwich gniazd, polowania oraz rybołówstwo w ogromnym stopniu przyczyniły się do spadku populacji żółwia oliwkowego. Mimo to, jest to najliczniejszy żółw na Ziemi, a przy tym również najbardziej wykorzystywany przez ludzi. Według Grupy Specjalistów ds. Żółwi Morskich (MTSG) z Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN), liczebność ich populacji spadła o ponad 50% od lat 60. XX wieku, choć w niektórych miejscach zanotowano duży wzrost. Od 1967 roku populacje składające jaja na wybrzeżach Oceanu Atlantyckiego (Surinamu, Gujany i Gujany Francuskiej) zmniejszyły się o ponad 80%. Brak jednak danych ze wschodnich brzegów Atlantyku. Wzdłuż całego zachodniego wybrzeża Afryki, miejscowe ludy regularnie żywią się jajami i żółwim mięsem. Działalność ta prowadzona jest jednak na zbyt niską skalę, by zauważalnie zaszkodzić światowej populacji[7].

Przed rokiem 1950, roczne ilości gniazd żółwia oliwkowego na pacyficznych wybrzeżach Meksyku przekraczały nieraz ponad dziesięć milionów. W latach 60. XX wieku, rozwój rybołówstwa i zbieranie jajek na tych terenach przyczyniło się do znacznego obniżenia ilości zakładanych gniazd. Przez kolejne 20 lat, odbywały się jedynie pojedyncze "arribadas", jedynie na plażach La Escobilla. W Gwatemali ilości gniazd zmniejszyła się o około 34% w latach 1981-1997[8]. Największe masowe przybycia miały miejsce jednak na indyjskiej plaży Gahirmatha w stanie Orisa. Od 2002 do 2007 roku w Gahirmatha odbyły się tylko 2 arribada. Spadek populacji żółwi oliwkowych miał miejsce również na plażach Bangladeszu, Mjanmy, Malezji i Pakistanu. W szczególności ucierpiało gniazdowisko w malezyjskim stanie Terengganu, gdzie liczba przybywających samic zmniejszyła się z około tysiąca do kilkunastu rocznie[9].

 src=
Samica na plaży

W niektórych miejscowych populacje liczebność jednak wzrasta. W brazylijskim stanie Sergipe ścisła ochrona żółwich gniazdowań doprowadziła do dużego wzrostu ich liczebności w ciągu 20 lat. Także w meksykańskim La Escobilla, dzięki zakazowi żółwich polowań w 1990 roku ich populacja znacznie się powiększyła. Ilość gniazd żółwia oliwkowego z 50 tysięcy w 1988 roku wzrosła do ponad 700 tysięcy w 1994 roku, a w 2000 osiągnęła ponad milion okazów[10]. W 2007 roku na plaże Gahirmatha przybyło aż 130 tysięcy żółwi[11]. Jednak mimo ochrony, wciąż zmniejsza się populacja żółwi oliwkowych w Atlantyku. Inaczej jest w wodach Pacyfiku, gdzie odnotowuje się wzrost ich liczebności. Notowane są też przypadku pojawiania się lęgów tych żółwi w nowych miejscach, np. nad Morzem Czerwonym w Erytrei[12][13].

Ochrona

Zagrożenia

 src=
Samica składająca jaja

Poławianie ryb i krewetek na dużą skalę jest jednym z największych zagrożeń czyhających na żółwie. Gady te zaplątują się w sieci i podczas długiego ciągnięcia za łodzią rybacką, duszą się i toną. Innymi zagrożeniami są kłusownictwo, zabudowa plaż i ich zanieczyszczenie. Prawdopodobnie największy problem stanowi zbieranie jaj do celów konsumpcyjnych na skale handlową, często jaja konfiskowane są przez straże graniczne. Największy udaremniony przemyt miał miejsce w październiku 1996 roku w Meksyku, gdzie zatrzymano ciężarówkę wiozącą ponad 50 tysięcy jaj zebranych tylko na jednej plaży[3].

Duże porty takich firm jak TATA Steel i POSCO oraz rozbudowa instalacji portowych, związanych z transportem gazu LNG, stanowią duże niebezpieczeństwo dla tych stworzeń. W swojej obronie firma TATA Steel (port Dhamra) wykazała, że na terenie ich portu nie wykazano obecności żółwi[14][15]. W 2000 roku National Environment Appellate Authority przeprowadziło badania czystości obszaru portu i okolicznych wód. NEAA wykazała, że port pomaga chronić środowisko i zrzesza się z innymi organizacjami ochraniającymi tamtejszą przyrodę. Jednakże, pewna liczba narodowych i międzynarodowych organizacji ekologicznych uznała, że port, poprzez bliskość do dwóch obszarów chronionych, stanowi niedopuszczalne ekologiczne zagrożenie. Nie mniej niż 5 km od portu znajduje się rezerwat Bhitarkanika, jeden z największych indyjskich lasów namorzynowych. Także nie dalej niż 15 km od niego znajdują się odwiedzane przez żółwie plaże rezerwatu Gahirmatha. Organizacja Greenpeace z dr. Paulem Johnstonem i dr. Davidem Santillo na czele zaprzeczają wcześniejszym badaniom, twierdząc między innymi, że są dowody na obecność żółwi w wodach otaczających port[16][17]. Nie tylko żółwie oliwkowe są zagrożone, dotyczy to także skrzypłoczy oraz innych zagrożonych gatunków gadów i płazów, w tym ziemnowodnemu gatunkowi żaby Fejervarya cancrivora[18]. Do dzisiaj spór ten nie został rozstrzygnięty.

Innym zagrożeniem jest sama natura. Przykładowo na plaży la Escobilla w Meksyku, huragan Paulina zniszczył w 1997 roku ponad pół miliona gniazd, co odpowiada 40 milionom jaj i 10 milionom młodych żółwi oliwkowych.

Do niedawna, jaja, jak i młode żółwie, były pożerane przez bezdomne psy, szakale oraz zbierane przez ludzi. Z czasem mieszkańcy terenów odwiedzanych przez żółwie zaczęli się nimi interesować, co zapoczątkowało ich ochronę. W różnych miejscach istnieją organizacje zrzeszające ochotników, chroniących żółwie w sezonie godowym i lęgowym. Złożone jaja są zbierane i umieszczane w specjalnych wylęgarniach. Gdy nadchodzi odpowiedni czas, pomagają również małym żółwikom dotrzeć spokojnie do wody, odstraszając przy tym ptaki, kraby i inne drapieżniki.

 src=
Ranny żółw oliwkowy

W latach 1982-1983 morze wyrzuciło ponad 7 tysięcy żółwich zwłok na 15-kilometrową plażę podczas okresów gniazdowań. Pomiędzy 1993 a 1999 rokiem doliczono się około 46 tysięcy martwych żółwic na plażach stanu Orisa, z czego w samym sezonie 1997-1998 aż 13575 sztuk, a pod koniec 1999 roku kolejnych 10 tysięcy[19]. Winą za te przypadki masowego padania żółwi obarcza się ludzi poławiających krewetki, którzy w sieciach swych topią żółwie. Kolejne zwłoki 252 żółwi, odkryto 17 lutego 2002 roku na indyjskiej plaży Gundalba[20]. Także wokół Centralnej Ameryki odnajduje się martwe żółwie, średnio 60 tysięcy rocznie, z czego większość stanowią właśnie żółwie oliwkowe[21].

Status ochrony

Żółw oliwkowy jest uznawany w Czerwonej Księdze IUCN za gatunek narażony na wyginięcie (ang. : vulnerable – VU), a przez australijski Environment Protection and Biodiversity Conservation Act w 1999 i Queensland's Nature Conservation Act w 1992 – za gatunek zagrożony.

Przypisy

  1. Lepidochelys olivacea, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Lepidochelys olivacea. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b c d e f g NOAA Fisheries: podstawowe informacje o żółwiu oliwkowym (ang.). [dostęp 2008-10-27].
  4. a b P.T. Plotkin, R.A. Byles, D.W. Owens: Post breeding movements of male olive ridley sea turtles Lepidochelys olivacea from a nearshore breeding area. In Bjorndal, K.A., Bolten, A.B., Johnson, D.A., and Eliazar, P.J. (Compilers). Proceedings of the Fourteenth Annual Symposium on Sea Turtle Biology and Conservation.. NOAA Technical Memorandum NMFS-SEFSC-351, 1994, s. 119.
  5. UNEP-WCMC Species Database (ang.). [dostęp 2010-11-23].
  6. James R. Spotila: Sea Turtles: A Complete Guide to Their Biology, Behavior, and Conservation. JHU Press, 2004. ISBN 0-8018-8007-6.
  7. P.T. Plotkin: Biology and Conservation of Ridley Sea Turtles. The Johns Hopkins University Press, 2007.
  8. C. Muccio: Hacia Una Estrategia Nacional Para la Recuperación de Torugas Marinas en Guatemala. Guatemala: Asociación Rescate y Conservación de Vida Silvestre.. 1999.
  9. C.J. Limpus: Global overview of the status of marine turtles:1 1995 viewpoint. W: Bjorndal, K. (red.) Biology and Conservation of Sea Turtles.. Smithsonian Institution Press, 1995.
  10. M.R. Márquez, M.A. Carrasco, M.C. Jiménez: The marine turtles of Mexico: An Update. In Kinan, I. (Ed.). Proceedings of the Western Pacific Sea Turtle Cooperative Research and Management Workshop. Hawaje: App. IV. Pp 281-285. Honolulu: Western Pacific Regional Fishery Management Council, 2002.
  11. Mahmud Fahad: "সেণ্ট মার্টিন্সের কাছিমের দুঃসময়" (in Bengali), Prothom Alo. Mahfuz Anam, 2007.
  12. Nicolas Pilcher. An Update on Eritrea’s Marine Turtle Programme and First Record of Olive Ridley Turtle Nesting in the Red Sea. „Marine Turtle Newsletter”, s. 111, 2007.
  13. The Eritrean Turtle Team Finds Hatched ‘Oliver idly’ in Rastarma. [dostęp 2008-10-24].
  14. B. Pandav, B.C. Choudhury, C.S. Kar: A Status survey of Olive Ridley Sea Turtle and their nesting beaches along the Orissa Coast, India.. Report published by the Wildlife Institute of India., 1994.
  15. B. Pandav, B.C. Choudhury: Conservation and management of olive ridley sea turtle (Lepidochelys olivacea) in Orissa. Final Report.. Wildlife Institute of India., 2000.
  16. TATA’S Dhamra port EIA seriously flawed, project must not go ahead: Greenpeace
  17. Critique of the Environmental Impact Assessment: Greenpeace
  18. Greenpeace: Biodiversity assessment of Dhamra Port
  19. B. Wright, B. Mohanty: Operation Kachhapa: An NGO initiative for Sea Turtle Conservation in Orissa. In Shanker, K., and Choudhury, B. C. (Eds.). Sea Turtles of the Indian Subcontinent. Hyderabad, India: Universities Press, pp 290-302, 2006.
  20. B. Wright, B. Mohanty: Olive ridley mortality in gillnets in Orissa.. Kachhapa 6:18, 2002.
  21. R.M. Arauz: A description of the Central American shrimp fisheries with estimates of incidental capture and mortality of sea turtles. Pages 5-9 in Keinath, J.A., D.E. Barnard, J.A. Musick, and B.A. Bell (compilers). Proceedings of the Fifteenth Annual Symposium on Sea Turtle Biology and Conservation.. NOAA Technical Memorandum NMFS-SEFSC-387, 1996, s. 355.

Linki zewnętrzne

p d e
Systematyka współcześnie żyjących żółwi Domena: eukariontyKrólestwo: zwierzętaTyp: strunowcePodtyp: kręgowceGromada: gady / zauropsydyRząd: żółwiePodrząd
Cryptodira
Pleurodira
Układ filogenetyczny na podstawie Anders G.J. Rhodin, James F. Parham, Peter Paul van Dijk, and John B. Iverson: Turtles of the World: Annotated Checklist of Taxonomy and Synonymy, 2009 Update, with Conservation Status Summary (ang.). 2009.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Żółw oliwkowy: Brief Summary ( Polish )

provided by wikipedia POL

Żółw oliwkowy (Lepidochelys olivacea) – gatunek gada z rodziny żółwi morskich (Cheloniidae), najmniejszy z całej rodziny. Jest najliczniejszym żółwiem na świecie i jednym z najbardziej wykorzystywanych przez ludzi (polowania, handel jajami).

Żółw oliwkowy ma najbardziej zaokrąglony karapaks spośród żółwi morskich, często jest on szerszy, niż dłuższy. Podobnie jak inne żółwie morskie, składa jaja na plażach, jednak nie robi tego w pojedynkę, a w bardzo licznych grupach. Jest głównie mięsożercą, czasami odżywia się również pokarmem roślinnym w zależności od dostępności pożywienia. Pomiędzy okresami godowymi i lęgowymi odbywa długie migracje, często przekraczające kilka tysięcy kilometrów. Żółwie oliwkowe występują we wszystkich oceanach.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Lepidochelys olivacea ( Portuguese )

provided by wikipedia PT
Nome binomial Lepidochelys olivacea
(Eschscholtz, 1829) Distribuição geográfica Mapa de distribuição da Lepidochelys olivacea. Os círculos vermelhos são os principais locais de desova. Os círculos amarelos representam as praias onde há desova em menor quantidade.
Mapa de distribuição da Lepidochelys olivacea. Os círculos vermelhos são os principais locais de desova. Os círculos amarelos representam as praias onde há desova em menor quantidade.
Sinónimos Chelonia olivacea

Chelonia dussumierii
Chelonia subcarinata
Caouana ruppelli
Caouana olivacea
Caouana dussumierii
Lepidochelys dussumierii
Thalssochelys olivacea
Caretta olivacea
Caretta remivaga
Caretta caretta olivacea

A tartaruga-oliva,[1] tartaruga-olivacea[2] ou tartaruga-pequena (Lepidochelys olivacea) é uma das menores espécies de tartarugas marinhas, com cerca de 60 centímetros e pesando cerca de 65 quilos. Ganhou esse nome por causa da cor oliva de seu casco em forma que lembra um coração.Se alimenta de peixes, moluscos, crustáceos, e principalmente camarões.


Ícone de esboço Este artigo sobre tartarugas, integrado no Projeto Anfíbios e Répteis é um esboço. Você pode ajudar a Wikipédia expandindo-o.


Referências

  1. «Vida Marinha WebSite - Tartaruga-Oliva». Consultado em 3 de agosto de 2008. Arquivado do original em 23 de fevereiro de 2009
  2. «Projecto de Apoio à Conservação da Tartaruga Marinha Caretta caretta no Atlântico Norte». Consultado em 3 de agosto de 2008. Arquivado do original em 18 de junho de 2008
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores e editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia PT

Lepidochelys olivacea: Brief Summary ( Portuguese )

provided by wikipedia PT


license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores e editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia PT

Sydlig bastardsköldpadda ( Swedish )

provided by wikipedia SV


Sydlig bastardsköldpadda[10] (Lepidochelys olivacea[9]) är en sköldpaddsart som beskrevs av Johann Friedrich von Eschscholtz 1829. Lepidochelys olivacea ingår i släktet Lepidochelys och familjen havssköldpaddor.[11][12] IUCN kategoriserar arten globalt som sårbar.[1] Inga underarter finns listade.[11]

Arten fortplantar sig i tropiska och subtropiska regioner av Atlanten, Stilla havet och Indiska oceanen. För födosöket simmar den även fram till tempererade regioner.[1]

Källor

  1. ^ [a b c] 2008 Lepidochelys olivacea Från: IUCN 2012. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2 <www.iucnredlist.org>. Läst 2012-10-24.
  2. ^ Hay, Oliver P. (1908) On three existing species of sea-turtles, one of them (Caretta remivaga) new, Proc. US. Natl. Mus. 34 (1605): 183-198 + 6 plates
  3. ^ Strauch, A. (1862) Chelonogische Studien, mit besonderer Bezeichung auf die Schildkrötensammlung der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften zu St. Petersburg., Mémoires de l'Académie Impériale des Sciences de St.-Pétersbourg, Série 7(5): 1-196
  4. ^ Girard, Charles F. (1858) United States Exploring Expedition during the Years 1838, 1839, 1840, 1841, 1842, Under the command of Charles Wilkes, U.S.N. Vol. 20. Herpetology., C. Sherman & Son, Philadelphia, xv, 492 pages [see note in Zhao and Adler 1993: 369]
  5. ^ Smith, A. (1849) Illustrations of the Zoology of South Africa. 3 (Reptiles)., London, Smith, Elder & Co.
  6. ^ [a b] Gray, J.E. (1844) Catalogue of Tortoises, Crocodilians, and Amphisbaenians in the Collection of the British Museum., British Museum (Natural History), London. viii + 80 p.
  7. ^ Rüppell, E. (1835) Neue Wirbelthiere zu der Fauna von Abyssinien gehörig, entdeckt und beschrieben. Amphibien., S. Schmerber, Frankfurt a. M.
  8. ^ Duméril, A.M.C., and G. Bibron. (1835) Erpétologie Générale ou Histoire Naturelle Complète des Reptiles, Vol. 2., Librairie Encyclopédique de Roret, Paris, 680 p.
  9. ^ [a b] Eschscholtz (1829) , Zool. Atlas, Pt. 1, p. 2, pl. 3
  10. ^ Nationalencyklopedin - bastardsköldpaddor
  11. ^ [a b] Bisby F.A., Roskov Y.R., Orrell T.M., Nicolson D., Paglinawan L.E., Bailly N., Kirk P.M., Bourgoin T., Baillargeon G., Ouvrard D. (red.) (27 april 2011). ”Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2011 Annual Checklist.”. Species 2000: Reading, UK. http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2011/search/all/key/lepidochelys+olivacea/match/1. Läst 24 september 2012.
  12. ^ TIGR Reptile Database . Uetz P. , 2016 Lepidochelys olivacea


Externa länkar

Turtle.svg Denna artikel om sköldpaddor saknar väsentlig information. Du kan hjälpa till genom att tillföra sådan.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Sydlig bastardsköldpadda: Brief Summary ( Swedish )

provided by wikipedia SV


Sydlig bastardsköldpadda (Lepidochelys olivacea) är en sköldpaddsart som beskrevs av Johann Friedrich von Eschscholtz 1829. Lepidochelys olivacea ingår i släktet Lepidochelys och familjen havssköldpaddor. IUCN kategoriserar arten globalt som sårbar. Inga underarter finns listade.

Arten fortplantar sig i tropiska och subtropiska regioner av Atlanten, Stilla havet och Indiska oceanen. För födosöket simmar den även fram till tempererade regioner.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Оливкова морська черепаха ( Ukrainian )

provided by wikipedia UK

Опис

Оливкова черепаха є збереженим видом морських черепах з довжиною панцира у дорослих особин 60-70 см[2]. Маса до 45 кг[3]. Панцир за формою нагадує серце і характеризується наявністю чотирьох пар пористих щитків по нижній його кордоні, двом парам спереду і до дев'яти бічних щитків з кожної сторони[2][4]. Оливкова черепаха унікальна тим, що у них може бути змінюване або несиметричне число щитків в кількості від п'яти до дев'яти пластин на кожній стороні, а найчастіше спостерігається від шести до восьми з кожної сторони[2]. На кожній стороні панцира 12—14 сегментів. Панцир сплощений до верху, а спереду трохи зігнутий вгору, утворюючи подобу містка. Передня частина черепахи середніх розмірів з широкою головою, що має трикутну форму, якщо дивитися на неї прямо[2][4]. Голова увігнута з боків.

Поведінка

 src=
Нещодавно вилуплена оливкова черепаха на мексиканському пляжі (Пуерто-Вальярта)

На початку дня черепахи харчуються, в інший час дня відпочивають на поверхні океану. Для запобігання переохолодження морською водою тварини збираються у великі групи. Оливкові черепахи, як правило, відпливають від берега при появі хижака. На суші їх ворогами є опосуми, дикі свині і змії, що розоряють кладки.

Оливкові черепахи — хижі тварини, що полюють у мілководних районах з мулистим або піщаним дном на різних безхребетних: медуз, черевоногих молюсків, креветок і крабів, хоча за відсутності іншої їжі можуть переходити на харчування водоростями[3]. Мабуть, саме така ширина харчового спектру призводить до того, що черепахи часом намагатися заковтнути неїстівні предмети, зокрема, викинутий людьми сміття (пластикові пакети і пінопласт)[3]. У неволі описані випадки канібалізму[3]. щорічно (зазвичай навесні або на початку літа) статевозрілі оливкові черепахи повертаються на ті пляжі, де побачили світ, і приступають до розмноження, в ході якого кожна самка проводить декілька кладок[3].

Розповсюдження і охорона

Поширена в тропічних теплих водах Тихого і Індійського океану — від Саудівської Аравії, Індії, Японії і Мікронезії на півночі до Південної Африки, Австралії і Нової Зеландії на півдні та у водах північної Бразилії, Суринам а, Гаяни, Французької Гвіани і Венесуели. Крім того, були випадки виявлення оливковою черепахи в Карибському морі аж до Пуерто-Рико.

Популяції оливкових черепах виявляються вкрай вразливі через повільного зростання особин і значного антропогенного впливу як у формі безпосереднього вилову дорослих особин і збору яєць, там і побічно — через руйнування місць, придатних для відкладання яєць. У багатьох країнах комерційний видобуток цього виду обмежена або заборонена, а більшість придатних для розмноження пляжів охороняються.

Примітки

  1. Abreu-Grobois, A & Plotkin, P. (IUCN SSC Marine Turtle Specialist Group) (2008). Lepidochelys olivacea: інформація на сайті МСОП (версія 2008) (англ.) 30 June 2008
  2. а б в г National Marine Fisheries Service and U. S. Fish and Wildlife Service (1998). Recovery plan for U.S. Pacific populations of the Olive Ridley Turtle (Lepidochelys olivacea). National Marine Fisheries Service, Silver Spring, MD. Текст (англ.) (Перевірено 30 березня 2011)
  3. а б в г д Оливкова черепаха: информация на сайте Animal Diversity Web (англ.) (Перевірено 30 березня 2011)
  4. а б Ernst, C. H., Lovich, J. E., Barbour, R. B. Turtles of the United States and Canada, Washington, D.C.: Smithsonian Institution Press, 1994, 578 p. ISBN 1-56098-346-9 (англ.)

Посилання

  • Оливкова черепаха: інформація на сайті National Marine Fisheries Service (NOAA) (англ.) (Перевірено 30 березня 2011)
  • Оливкова черепаха: інформація на сайті Animal Diversity Web (англ.) (Перевірено 30 березня 2011)
  • Оливкова черепаха в базі даних австралійського уряду за видами тварин і загрозам (англ.) (Перевірено 30 березня 2011)
Жаба Це незавершена стаття з герпетології.
Ви можете допомогти проекту, виправивши або дописавши її.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Автори та редактори Вікіпедії
original
visit source
partner site
wikipedia UK

Vích ( Vietnamese )

provided by wikipedia VI

Vích (danh pháp khoa học: Lepidochelys olivacea) là một loài rùa biển. Cân nặng của vích hiếm khi trên 50 kg. Một nghiên cứu ở Oaxaca (Mêhicô) cho biết vích trưởng thành có cân nặng từ 25 kg đến 46 kg. Con cái nặng trung bình 35,45 kg (số mẫu n= 58), con đực thì nhẹ hơn một chút với cân nặng trung bình 33,00 kg (n=17). Vích con mới nở thường nặng từ 12,0 đến 23,3 gam. Một phần vích trưởng thành lưỡng tính. Vích đực có đuôi dài và to hơn vích cái, đuôi vích được dùng khi giao phối[3].

Miêu tả

Vích là loài rùa biển cỡ nhỏ, chiều dài mai của con trưởng thành khoảng 60 đến 70 cm[3].

Cân nặng của vích hiếm khi trên 50 kg. Một nghiên cứu ở Oaxaca, Mexico cho biết vích trưởng thành có cân nặng từ 25 kg đến 46 kg. Con cái nặng trung bình 35,45 kg (số mẫu n= 58), con đực thì nhẹ hơn một chút với cân nặng trung bình 33,00 kg (n=17). Vích con mới nở thường nặng từ 12,0 đến 23,3 gam. Một phần vích trưởng thành lưỡng tính. Vích đực có đuôi dài và to hơn vích cái, đuôi vích được dùng khi giao phối[3].

Phân bố

Vích phân bố ở vành đai nhiệt đới trên biển và các vùng nước ấm thuộc Thái Bình DươngẤn Độ Dương. Tại Đại Tây Dương, có gặp vích tại bờ biển Tây Phi và bắc Brazil, Suriname, Guyana, Guiana thuộc Pháp và Venezuela. Ngoài ra, vích còn có mặt ở biển Caribea ở phía bắc Puerto Rico.

 src=
Bản đồ phân bố loài Lepidochelys olivacea. Vòng tròn đỏ là khu vực đẻ trứng chủ yếu. Vòng tròn vàng là các bãi biển nơi hiếm gặp vích đẻ trứng hơn.

Khóa phân loại

Danh pháp khoa học đầu tiên của vích là Testudo mydas minor (Suckhow, 1798). Các tên về sau gồm Chelonian olivacea, Eschscholtz, 1829 và Lepidochelys olivacea Fitzinger, 1843[3][4]. Do Eschscholtz là người đầu tiên đề xuất tên olivacea, nên danh pháp Lepidochelys olivacea Eschscholtz, 1829được chấp nhận cho đến nay[3][4].

Tên chi Lepidochelys xuất phát từ tiếng Hy Lạp, trong đó lepidos nghĩa là tương tựchelys nghĩa là rùa.

Hình ảnh

Chú thích

  1. ^ Abreu-Grobois, A.; Plotkin, P. (2008). Lepidochelys olivacea. Sách Đỏ IUCN các loài bị đe dọa. Phiên bản 2012.2. Liên minh Bảo tồn Thiên nhiên Quốc tế. Truy cập ngày 16 tháng 4 năm 2013.
  2. ^ Fritz, Uwe; Havaš, Peter (2007). “Checklist of Chelonians of the World”. Vertebrate Zoology 57 (2): 169–170. ISSN 1864-5755. Bản gốc (PDF) lưu trữ ngày 17 tháng 12 năm 2010. Truy cập ngày 29 tháng 5 năm 2012. Chú thích sử dụng tham số |coauthors= bị phản đối (trợ giúp)
  3. ^ a ă â b c National Marine Fisheries Service and U.S Fish and Wildlife Service.(1998). Recovery Plan for U.S Pacific Populations of the Olive Ridley Turtle (Lepidochelys olivacea). National Marine Fisheries Service, Silver Spring, MD.
  4. ^ a ă Lepidochelys olivacea Eschscholtz 1829". Encyclopedia of Life, available from "http://www.eol.org/pages/1056177". Truy cập 07 Apr 2010.

Liên kết ngoài

Hình tượng sơ khai Bài viết liên quan đến rùa này vẫn còn sơ khai. Bạn có thể giúp Wikipedia bằng cách mở rộng nội dung để bài được hoàn chỉnh hơn.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia tác giả và biên tập viên
original
visit source
partner site
wikipedia VI

Vích: Brief Summary ( Vietnamese )

provided by wikipedia VI

Vích (danh pháp khoa học: Lepidochelys olivacea) là một loài rùa biển. Cân nặng của vích hiếm khi trên 50 kg. Một nghiên cứu ở Oaxaca (Mêhicô) cho biết vích trưởng thành có cân nặng từ 25 kg đến 46 kg. Con cái nặng trung bình 35,45 kg (số mẫu n= 58), con đực thì nhẹ hơn một chút với cân nặng trung bình 33,00 kg (n=17). Vích con mới nở thường nặng từ 12,0 đến 23,3 gam. Một phần vích trưởng thành lưỡng tính. Vích đực có đuôi dài và to hơn vích cái, đuôi vích được dùng khi giao phối.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia tác giả và biên tập viên
original
visit source
partner site
wikipedia VI

Оливковая черепаха ( Russian )

provided by wikipedia русскую Википедию
 src=
Недавно вылупившаяся оливковая черепаха на мексиканском пляже (Пуэрто-Вальярта)

В начале дня черепахи питаются, в остальное время дня отдыхают на поверхности океана. Для предотвращения переохлаждения морской водой животные собираются в большие группы. Оливковые черепахи, как правило, уплывают от берега при появлении хищника. На суше их врагами являются опоссумы, дикие свиньи и змеи, разоряющие кладки.

Оливковые черепахи — хищные животные, охотящиеся в мелководных районах с илистым или песчаным дном на различных беспозвоночных: медуз, улиток, креветок и крабов, хотя в отсутствие другой пищи могут переходить на питание водорослями[5]. По-видимому, именно такая ширина пищевого спектра приводит к тому, что черепахи порой пытаются заглотить несъедобные предметы, в частности, выброшенный людьми мусор (пластиковые пакеты и пенопласт)[5]. В неволе описаны случаи каннибализма[5]. Ежегодно (обычно весной или в начале лета) половозрелые оливковые черепахи возвращаются на те пляжи, где увидели свет, и приступают к размножению, в ходе которого каждая самка производит несколько кладок[5].

Распространение и охрана

Распространена в тропических тёплых водах Тихого и Индийского океана — от Саудовской Аравии, Индии, Японии и Микронезии на севере до Южной Африки, Австралии и Новой Зеландии на юге и в водах северной Бразилии, Суринама, Гайаны, Французской Гвианы и Венесуэлы. Кроме того, были случаи обнаружения оливковой черепахи в Карибском море вплоть до Пуэрто-Рико.

Популяции оливковых черепах оказываются крайне уязвимы ввиду медленного роста особей и значительного антропогенного воздействия как в форме непосредственного вылова взрослых особей и сбора яиц, там и косвенно — через разрушение мест, пригодных для откладки яиц[7]. Во многих странах коммерческая добыча этого вида ограничена или запрещена, а большинство пригодных для размножения пляжей охраняются[7].

Примечания

  1. The Reptile Database: Lepidochelys olivacea (англ.) (англ.) (Проверено 30 марта 2011)
  2. Ананьева Н. Б., Боркин Л. Я., Даревский И. С., Орлов Н. Л. Пятиязычный словарь названий животных. Амфибии и рептилии. Латинский, русский, английский, немецкий, французский. / под общей редакцией акад. В. Е. Соколова. — М.: Рус. яз., 1988. — С. 143. — 10 500 экз.ISBN 5-200-00232-X.
  3. Даревский И. С., Орлов Н. Л. Редкие и исчезающие животные. Земноводные и пресмыкающиеся. — М.: Высшая школа, 1988. — 463 с. — ISBN 5-06-001429-0.
  4. 1 2 3 4 National Marine Fisheries Service and U. S. Fish and Wildlife Service (1998). Recovery plan for U.S. Pacific populations of the Olive Ridley Turtle (Lepidochelys olivacea). National Marine Fisheries Service, Silver Spring, MD. Текст (англ.) (Проверено 30 марта 2011)
  5. 1 2 3 4 5 Оливковая черепаха: информация на сайте Animal Diversity Web (англ.) (Проверено 30 марта 2011)
  6. 1 2 Ernst, C. H., Lovich, J. E., Barbour, R. B. Turtles of the United States and Canada, Washington, D.C.: Smithsonian Institution Press, 1994, 578 p. ISBN 1-56098-346-9 (англ.)
  7. 1 2 Lepidochelys olivacea (англ.). The IUCN Red List of Threatened Species. (англ.) (Проверено 30 марта 2011)
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Авторы и редакторы Википедии

Оливковая черепаха: Brief Summary ( Russian )

provided by wikipedia русскую Википедию
 src= Недавно вылупившаяся оливковая черепаха на мексиканском пляже (Пуэрто-Вальярта)

В начале дня черепахи питаются, в остальное время дня отдыхают на поверхности океана. Для предотвращения переохлаждения морской водой животные собираются в большие группы. Оливковые черепахи, как правило, уплывают от берега при появлении хищника. На суше их врагами являются опоссумы, дикие свиньи и змеи, разоряющие кладки.

Оливковые черепахи — хищные животные, охотящиеся в мелководных районах с илистым или песчаным дном на различных беспозвоночных: медуз, улиток, креветок и крабов, хотя в отсутствие другой пищи могут переходить на питание водорослями. По-видимому, именно такая ширина пищевого спектра приводит к тому, что черепахи порой пытаются заглотить несъедобные предметы, в частности, выброшенный людьми мусор (пластиковые пакеты и пенопласт). В неволе описаны случаи каннибализма. Ежегодно (обычно весной или в начале лета) половозрелые оливковые черепахи возвращаются на те пляжи, где увидели свет, и приступают к размножению, в ходе которого каждая самка производит несколько кладок.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Авторы и редакторы Википедии

丽龟 ( Chinese )

provided by wikipedia 中文维基百科

丽龟學名Lepidochelys olivacea)是海龜的一種,又稱太平洋丽龟榄蠵龟橄龟姬賴利海龜。牠最大的特色是灰黑色心型背甲,外觀像一顆大橄欖而得名為欖蠵龜,成龜體長達62到72公分,體重約45公斤。是世界上現存七種海龜中體型最小的。

丽龟是肉食性動物,食物包括各種魚類、軟體動物、甲殼類等。分佈範圍以熱帶海域為主,偶而也會在溫帶海域中看到牠。

 src=
產卵中的丽龟

丽龟母龜在繁殖期時,習慣於白天集體上岸產卵,每季產下1到3窩,每窩約116個龜卵,需55天才會孵化,幼龜剛出生時,長約43公厘,體重約24克左右,至少要12到30年才會成熟。

由於丽龟習於在白天集體上岸產卵,一次可能多達百隻以上規模,場面相當壯觀,世界各地以印度墨西哥兩地海岸,可以看到丽龟產卵的生態畫面,印度的奧利薩省就曾出現超過上萬隻丽龟產卵的鏡頭。墨西哥海灘上也曾出現,此習性造成盜獵者往往肆無忌憚的殘殺丽龟。他們盜獵的原因是取得龜蛋,據稱丽龟的龜卵是春藥的主要成份。

参考文献

外部連結

 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
维基百科作者和编辑

丽龟: Brief Summary ( Chinese )

provided by wikipedia 中文维基百科

丽龟(學名:Lepidochelys olivacea)是海龜的一種,又稱太平洋丽龟、榄蠵龟、橄龟、姬賴利海龜。牠最大的特色是灰黑色心型背甲,外觀像一顆大橄欖而得名為欖蠵龜,成龜體長達62到72公分,體重約45公斤。是世界上現存七種海龜中體型最小的。

丽龟是肉食性動物,食物包括各種魚類、軟體動物、甲殼類等。分佈範圍以熱帶海域為主,偶而也會在溫帶海域中看到牠。

 src= 產卵中的丽龟

丽龟母龜在繁殖期時,習慣於白天集體上岸產卵,每季產下1到3窩,每窩約116個龜卵,需55天才會孵化,幼龜剛出生時,長約43公厘,體重約24克左右,至少要12到30年才會成熟。

由於丽龟習於在白天集體上岸產卵,一次可能多達百隻以上規模,場面相當壯觀,世界各地以印度墨西哥兩地海岸,可以看到丽龟產卵的生態畫面,印度的奧利薩省就曾出現超過上萬隻丽龟產卵的鏡頭。墨西哥海灘上也曾出現,此習性造成盜獵者往往肆無忌憚的殘殺丽龟。他們盜獵的原因是取得龜蛋,據稱丽龟的龜卵是春藥的主要成份。

license
cc-by-sa-3.0
copyright
维基百科作者和编辑

ヒメウミガメ ( Japanese )

provided by wikipedia 日本語
ヒメウミガメ ヒメウミガメ
ヒメウミガメ Lepidochelys olivacea
保全状況評価[a 1][a 2] VULNERABLE
(IUCN Red List Ver.3.1 (2001))
Status iucn3.1 VU.svgワシントン条約附属書I 分類 : 動物界 Animalia : 脊索動物門 Chordata 亜門 : 脊椎動物亜門 Vertebrata : 爬虫綱 Reptilia : カメ目 Testudines 亜目 : 潜頸亜目 Cryptodira 上科 : ウミガメ上科 Chelonioidea : ウミガメ科 Cheloniidae : ヒメウミガメ属 Lepidochelys : ヒメウミガメ L. olivacea 学名 Lepidochelys olivacea
(Eschscholtz, 1829) 和名 ヒメウミガメ 英名 Olive ridley turtle

Lieux pontes tortue olivatre.png

ヒメウミガメLepidochelys olivacea)は、爬虫綱カメ目ウミガメ科ヒメウミガメ属に分類されるカメ。別名オリーブヒメウミガメ

分布[編集]

インド洋大西洋太平洋[1]

大規模な産卵地としてはインド北東部(ガヒルマータ)、コスタリカの太平洋岸(オスティオナル、ナンチーテ)、メキシコの太平洋岸(ラ・エスコビージャ)があり、ガイアナスリナムマレーシアパプアニューギニアアンダマン諸島仏領ギアナなどでも産卵する[1]

形態[編集]

甲長メス50-70センチメートル[1]体重メス33-45キログラム[1]。オスよりもメスの方が大型になる[1]肋甲板は左右に6-8枚ずつある[1]。体色は灰黄褐色[1]

分類[編集]

19-20世紀にかけてインド洋や太平洋では、本種とアカウミガメが混同されることが多かった[2]。日本でも1967年まで本種が日本で産卵すると考えられ、和名がアカウミガメとされていた(現在のアカウミガメCaretta carettaを指す和名としてオオアカウミガメを用いる説もあった)[3]。調査から日本で実際に産卵しアカウミガメと呼称・飼育されていたのは本種ではなくC. carettaであることが判明し、C. carettaの和名がアカウミガメとなった[3]。本種は新潟県寺泊、福岡県志賀島で標本が採集された例はあるものの、日本近海に迷行することはあるが産卵はしないと結論づけられた[3]。それに伴いウミガメ科でも小型種であることから、本種の和名はヒメウミガメに変更された[3]

生態[編集]

熱帯海洋に生息し、沿岸性が強い[1]。食性は動物食で、主に甲殻類軟体動物などを食べる[1]

繁殖形態は卵生。スリナムでは5-8月、コスタリカ、メキシコでは6-12月、インドでは1-3月の昼間に集団で産卵(アリバダ)する[1]。最大の繁殖地であるガヒルマータでは1999年に5か所で計710,000頭がアリバダを行った[1]。コスタリカやメキシコでは1回に105個の卵を、2-3回に分けて産む[1]

人間との関係[編集]

卵が食用とされることもあり、皮も利用されることがある[1]

皮革用の乱獲により生息数が減少した[1]。皮革用の採集はウミガメ科が科単位でワシントン条約附属書Iに掲載されてから減少しているが、食用の採集、刺し網やトロール網による混獲によっても生息数が減少していると考えられている[1]。メキシコのハリスコ州では1960年代は20,000-30,000頭がアリバダを行っていたが生息数減少に伴いアリバダは見られなくなり、スリナムと仏領ギアナの国境付近では1965年には1日で500回以上の産卵が行われていたが1975年には最大40回まで産卵数が減少した[1]

画像[編集]

  •  src=

    幼体

  •  src=

    集団産卵(アリバダ)

アリバダ[編集]

ヒメウミガメ(オリーブヒメウミガメ)とケンプヒメウミガメは、大群で上陸し産卵をする「アリバダ」 (arribada) という現象を起こすことがある。他の種類のウミガメはアリバダは起こさない。アリバダは、主に雨季に、のべ数千から百万頭以上ものヒメウミガメが数日から十日以上の間に一斉に上陸し産卵をする自然現象で日中にまで上陸と産卵が続くことがある。その時には雌ガメが砂浜をおおいつくし、他の雌ガメが産卵した卵を掘り返してしまうこともある。

アリバダが起こるのは、世界でも、メキシコで二ヶ所、コスタリカで二ヶ所、ニカラグアで二ヶ所、パナマとインドで一箇所ずつの計八箇所の海岸だけである。メキシコランチョ・ヌエボ (Rancho Nuevo) では初期のアリバダ研究が行われた。また、コスタリカの太平洋岸のオスティオナルでは大規模なアリバダが起こることで知られるとともに、地域組織によるウミガメの卵の計画的な採集と販売が行われ、その収益をウミガメの保護と海浜の保全活動の予算とする保全プロジェクトが行われている。

アリバダが起こる理由は、一斉産卵で一度に大量の子ガメを孵化させることにより子ガメの生存率を高める戦略だといわれる。子ガメには孵化直後からクロコンドルカモメグンカンドリといった海鳥や大型魚などに捕食される危険がある。そのため生き残り成体となる個体はごくわずかである。

アリバダの語源はスペイン語の"arribar(到着する)"である。

参考文献[編集]

[ヘルプ]
  1. ^ a b c d e f g h i j k l m n o p 小原秀雄・浦本昌紀・太田英利・松井正文編著 『動物世界遺産 レッド・データ・アニマルズ2 アマゾン』、講談社2001年、170頁。
  2. ^ 太田英利 「スタイネガー (1907) に掲載された日本とその周辺地域のカメ類」『爬虫両棲類学会報』 Vol.2007 No.2、日本爬虫両棲類学会、2007年、206頁。
  3. ^ a b c d 西村三郎、原幸治 「日本近海におけるCarettaLepidochelys」『爬蟲兩棲類學雑誌』Vol.2 No.3 、日本爬虫両棲類学会、1967年、31-35頁, JOI:JST.Journalarchive/hsj1964/2.31

関連項目[編集]

 src= ウィキメディア・コモンズには、ヒメウミガメに関連するメディアがあります。  src= ウィキスピーシーズにヒメウミガメに関する情報があります。

外部リンク[編集]

  1. ^ CITES homepage
  2. ^ The IUCN Red List of Threatened Species
    • Abreu-Grobois, A & Plotkin, P. (IUCN SSC Marine Turtle Specialist Group) 2008. Lepidochelys olivacea. In: IUCN 2013. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.1.
執筆の途中です この項目は、動物に関連した書きかけの項目です。この項目を加筆・訂正などしてくださる協力者を求めていますPortal:生き物と自然プロジェクト:生物)。
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
ウィキペディアの著者と編集者
original
visit source
partner site
wikipedia 日本語

ヒメウミガメ: Brief Summary ( Japanese )

provided by wikipedia 日本語

ヒメウミガメ(Lepidochelys olivacea)は、爬虫綱カメ目ウミガメ科ヒメウミガメ属に分類されるカメ。別名オリーブヒメウミガメ。

license
cc-by-sa-3.0
copyright
ウィキペディアの著者と編集者
original
visit source
partner site
wikipedia 日本語

올리브각시바다거북 ( Korean )

provided by wikipedia 한국어 위키백과
학명 Lepidochelys olivacea
Eschscholtz, 1829년 Lieux pontes tortue olivatre.png
올리브각시바다거북의 분포도 (점중 빨간점은 주요 산란장을 나타낸다)

올리브각시바다거북바다거북중 가장 작은 종중의 하나이다. 올리브빛의 몸과 심장모양의 외형을 지니고 있다. 바다거북중에서는 가장 수가 많은 편에 속하지만, 이도 남획으로 감소하고 있다.

외형

가벼운 편으로 몸무게는 50킬로그램은 약간 넘어가는 정도이다. 돔과 같은 모양의 등을 지니고 있으며, 길이는 70센티미터이다. 등은 어두운 올리브빛이며 옆은 노랗다. 머리는 큰 편이다.

식성

잡식성으로 , 새우, 바닷가재, 해초, 해조, 어패류, 작은 무척추동물을 먹는다. 얕은 물에서는 해파리를 먹기도 한다. 이들의 먹이는 보통 수면에 있으며, 최대 150미터의 수심까지 잠수할 수 있다.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia 작가 및 편집자

올리브각시바다거북: Brief Summary ( Korean )

provided by wikipedia 한국어 위키백과

올리브각시바다거북은 바다거북중 가장 작은 종중의 하나이다. 올리브빛의 몸과 심장모양의 외형을 지니고 있다. 바다거북중에서는 가장 수가 많은 편에 속하지만, 이도 남획으로 감소하고 있다.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia 작가 및 편집자

Distribution

provided by World Register of Marine Species
cosmopolitan in warm water (not N Atlantic)
license
cc-by-4.0
copyright
WoRMS Editorial Board
bibliographic citation
van der Land, J. (ed). (2008). UNESCO-IOC Register of Marine Organisms (URMO). Xiong, W.; Shen, C.; Wu, Z.; Lu, H.; Yan, Y. (2017). A brief overview of known introductions of non-native marine and coastal species into China. <em>Aquatic Invasions.</em> 12(1): 109-115.
contributor
Jacob van der Land [email]